Wspomnienie dowolne – Święta Katarzyna Tekakwitha
CatherinaeTekakwithaVirginis, Father Claude Chauchetière, S.J., 1696,
Kateri Tekakwitha (1656–1680), nazywana często „Genowefą Nowej Francji”, była pierwszą rdzenną mieszkanką Ameryki Północnej wyniesioną na ołtarze Kościoła katolickiego. Urodziła się na początku kwietnia 1656 r. w osadzie Osserneon, należącej do plemienia Mohawków (dzisiejsze Auriesville w stanie Nowy Jork). Jej ojciec był wodzem wioski i wyznawcą religii plemiennej, natomiast matka – chrześcijanka z plemienia Algonkinów – przekazywała dzieciom wiarę w Boga, choć czyniła to potajemnie. Gdy Katarzyna miała cztery lata, epidemia ospy zabrała jej rodziców i brata. Sama przeżyła chorobę, lecz została oszpecona bliznami i niemal straciła wzrok. Wychowywała ją ciotka wraz z mężem, wodzem klanu Żółwia. Przełom w jej życiu nastąpił w 1667 r., kiedy do Mohawków przybyli misjonarze z Towarzystwo Jezusowe. Nauka chrześcijańska poruszyła serce młodej Indianki. Pomimo nacisków rodziny, aby wyszła za mąż, zapragnęła przyjąć chrzest i oddać życie Bogu. Sakrament chrztu przyjęła 5 kwietnia 1676 r. z rąk misjonarza Jacques de Lamberville, przyjmując imię Katarzyna na cześć Catherine of Siena. Od tej chwili jej życie stało się świadectwem niezwykłej odwagi i wierności wierze. W rodzinnej wiosce spotykała się z drwiną i prześladowaniami, ponieważ odmawiała pracy w niedzielę i stanowczo odrzucała propozycje małżeństwa. Nie zniechęciło jej to jednak do trwania przy Chrystusie. Najważniejszą misją jej życia było szerzenie miłości do Jezusa wśród swojego ludu poprzez przykład modlitwy, czystości i służby innym. Po ucieczce z wrogiej wioski zamieszkała w chrześcijańskiej osadzie Kahnawake nad rzeką św. Wawrzyńca. Tam w 1677 r. przyjęła pierwszą Komunię Świętą, a w 1679 r. złożyła ślub czystości. Z wielką gorliwością uczyła dzieci modlitwy, opiekowała się chorymi i starszymi, a także wyrabiała i rozdawała drewniane krzyżyki, aby szerzyć wśród Indian pamięć o Chrystusie. Często modliła się samotnie w lesie, nawet klęcząc na śniegu. Zmarła bardzo młodo, 17 kwietnia 1680 r. w Kahnawake, mając zaledwie 24 lata. Jej ostatnie słowa brzmiały: „Jezu, kocham Cię”. Wkrótce po śmierci zaczęto modlić się za jej wstawiennictwem. Została beatyfikowana w 1980 r. przez Jana Pawła II, a kanonizowana 21 października 2012 r. przez Benedykta XVI. Do dziś jest czczona jako patronka rdzennych ludów Ameryki, ludzi wyśmiewanych za wiarę oraz tych, którzy utracili rodziców. W ikonografii przedstawia się ją z lilią – symbolem czystości – oraz z krzyżem, który wyrażał jej największą miłość.
Wspomnienie dowolne –Błogosławiony Baptysta Spagnoli, prezbiter
Baptysta Spagnoli (1447–1516) był włoskim karmelitą, prezbiterem i jednym z najbardziej cenionych humanistów późnego średniowiecza. Urodził się 17 kwietnia 1447 r. w Mantui w rodzinie urzędników związanych z dworem książęcym. Wykształcenie zdobywał w Padwie, jednak już jako młody człowiek zdecydował się porzucić karierę świecką i wstąpił do klasztoru karmelitów w Ferrarze. W 1464 r. złożył profesję zakonną, rozpoczynając życie całkowicie poświęcone Kościołowi.
Jego szczególnym darem była twórczość literacka. Choć nie uchodził za poetę o niezwykłej wyobraźni, wyróżniał się znakomitym stylem łacińskim, nawiązującym do twórczości Publius Vergilius Maro. Spagnoli napisał ponad pięćdziesiąt tysięcy wersów łacińskich, a jego eklogi przez blisko półtora wieku uchodziły w Europie za wzór doskonałego stylu. Z jego dzieł korzystali i cytowali je późniejsi twórcy, m.in. William Shakespeare, James Boswell oraz Thomas Nashe. Utrzymywał też kontakty i korespondencję z wieloma wybitnymi humanistami swojej epoki. Najważniejszą misją jego życia była jednak służba Kościołowi i jego odnowie. Spagnoli podejmował liczne zadania w zakonie karmelitów, sześciokrotnie pełniąc funkcję wikariusza generalnego swojej kongregacji. W 1513 r. został wybrany przełożonym generalnym całego zakonu. Wykonywał także powierzone przez papieży misje dyplomatyczne. Swoją przyjaźń z uczonymi i humanistami wykorzystywał, aby prowadzić ich ku wierze i pogłębianiu życia chrześcijańskiego. Zmarł 20 marca 1516 r. w Mantui. Jego życie, łączące głęboką duchowość, działalność reformatorską i kulturę humanistyczną, sprawiło, że w 1885 r. został ogłoszony błogosławionym.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1989 – Sąd Wojewódzki w Warszawie ponownie zarejestrował NSZZ „Solidarność”.
2003 – PapieżJan Paweł IIogłosił swą ostatnią encyklikęEcclesia de Eucharistia.
Ecclesia de Eucharistia to ostatnia encyklika ogłoszona przez Jana Pawła II, podpisana 17 kwietnia 2003 r. Dokument powstał jako podsumowanie wieloletniego nauczania papieża o centralnym znaczeniu Eucharystii w życiu chrześcijan oraz całego Kościoła. Okolicznością jego powstania była potrzeba ponownego podkreślenia prawdy, że życie wspólnoty wierzących wyrasta z celebracji Eucharystii i wokół niej się koncentruje. Encyklika rozpoczyna się znamiennymi słowami: „Kościół żyje dzięki Eucharystii”. Papież przypomina w niej naukę Kościoła, według której w konsekrowanym chlebie i winie jest rzeczywiście i substancjalnie obecny Jezus Chrystus. Jednym z głównych tematów dokumentu jest także prawda, że Eucharystia nie jest jedynie symbolem, lecz uobecnieniem jedynej ofiary Chrystusa złożonej na krzyżu dla zbawienia ludzi. W ten sposób papież ukazuje Eucharystię jako centrum życia duchowego Kościoła i najpełniejsze źródło jedności wiernych z Chrystusem.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Ks. Robert Branicki FDP – 50 lat życia, 30 lat życia zakonnego, 23 lata kapłaństwa.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
Pope Benedict III, Alexis-François Artaud De Montor, 1842, Public domain
Benedykt III (zm. 17 kwietnia 858 w Rzymie) był 104. papieżem Kościoła katolickiego i sprawował swój urząd od 29 września 855 do śmierci. Pochodził z Rzymu i był synem Piotra. Jego wybór na Stolicę Piotrową nastąpił w burzliwych okolicznościach po śmierci papieża Leona IV. Początkowo papieżem miał zostać kardynał prezbiter Hadrian, lecz odmówił przyjęcia godności. Wówczas wybór duchowieństwa padł na kardynała prezbitera kościoła św. Kaliksta – Benedykta. Elekcja ta została jednak zakwestionowana przez stronnictwo cesarskie, które poparło ekskomunikowanego kardynała Anastazego, zwanego Bibliotekarzem. Dzięki wsparciu posłańców cesarskich Anastazy doprowadził nawet do uwięzienia Benedykta. Sytuacja zmieniła się dopiero wtedy, gdy cesarz przekonał się, że prawowitego papieża zdecydowanie popiera rzymskie duchowieństwo. W rezultacie antypapież został zmuszony do ustąpienia, a Benedykt III mógł objąć swój urząd. W czasie jego pontyfikatu podjęto próby załagodzenia sporów między synami zmarłego cesarza Lotara I: Lotarem II, Ludwikiem II i Karolem Łysym. Papież poparł także postanowienia synodu w Soissons z 853 roku. Zasłużył się również działalnością budowlaną i restauracyjną – odnowił bazylikę św. Pawła za Murami, cmentarz św. Marka oraz przebudował baptysterium przy bazylice Matki Bożej Większej. Zmarł nagle w Rzymie i został pochowany w bazylice św. Piotra.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1976 – Ks. Jan Iwertowski FDP (1908-1976)
Ks. Jan Iwertowski urodził się 8 lutego 1908 r. w Starogardzie Gdańskim. Jego rodzicami byli Bernard i Wiktoria, którzy mieli jeszcze córkę Gertrudę. Ochrzczony został tydzień po narodzinach w Starogardzie Gdańskim, bierzmowany zaś w 1922 r. w Pelplinie.
Wzrastał w środowisku miejskim – w małym miasteczku z wielki-mi wpływami niemieckimi. Z tego względu znał dobrze język niemiecki. Szkołę podstawową – siedem klas – ukończył w rodzinnej miejscowości, natomiast ósmą klasę – w małym seminarium Misjonarzy Świętej Rodziny w Kazimierzu Biskupim.
W 1929 r. Jan zapukał do bramy klasztornej naszego domu misyjnego jako kandydat do życia zakonnego. Przyjął go ks. Błażej Marabotto. Po krótkim pobycie jednak odszedł. W następnym roku przyszedł po raz drugi, tym razem żeby w zakonie pozostać do śmierci. Nowicjat odprawił w roku 1931/1932 wraz z dwunastoma innymi kandydatami do zakonu. Ich mistrzem był ks. Marabotto.
Pierwszą profesję zakonną złożył 8 września 1932 r. Jednak po wy-jeździe do Włoch w 1934 r. musiał powtórzyć nowicjat. Powodem był zbyt krótki pobyt w Zgromadzeniu. To go nie zraziło; wręcz przeciwnie, pozwoliło na pogłębienie znajomości języka włoskiego i na spojrzenie jeszcze raz na swoje powołanie.
We Włoszech Jan ukończył studia filozoficzno-teologiczne. Podczas studiów teologicznych w Tortonie w 1938 r. podjął wezwanie ks. Orione do misji w Argentynie. Jeszcze w tym samym roku wyjechał i tam ukończył studia seminaryjne. 18 stycznia 1941 r. złożył profesję wieczystą, a 20 grudnia tego samego roku przyjął święcenia kapłańskie.
Pierwszą placówką, na której pracował ks. Iwertowski, było Mar de Plata – znajdowała się tam parafia i zakład wychowawczy. Przydały się jego wyższe kwalifikacje zawodowe w dziedzinie nauczania i dyplom nauczyciela szkoły podstawowej. W 1964 r. został mianowany przełożonym prowincjalnym. Piastował to stanowisko przez trzy kadencje, czyli do 1973 r. Ks. Jan był człowiekiem niezwykle dynamicznym. Znał dobrze swoją prowincję, jej nabrzmiałe problemy, stały brak rąk do pracy, obarczanie jednego kapłana wieloma rodzajami działalności. Zależało mu na tym, by wszędzie był realizowany charyzmat orioński. Pod tym względem był dla wszystkich przykładem.
Ks. Iwertowski po raz pierwszy przyjechał do kraju w 1957 r.
Miał za sobą już 16 lat pracy kapłańskiej. Będąc w Polsce po raz drugi, w 1960 r., przeprowadził z ramienia przełożonych generalnych wizytację kanoniczną prowincji polskiej. Gdy w 1974 r., po dziewięciu latach, złożył swoją funkcję, podjął posługę w bardzo biednej parafii w Cuenca. Mimo zaawansowanej choroby wykazywał heroiczną wierność ks. Orione.
Ks. Jan Iwertowski zmarł na zawał serca w Wielki Czwartek 17 kwietnia 1976 r., przygotowując się do Mszy św. wieczornej. Miał za sobą 70 lat życia, 38 lat profesji zakonnej i 34 lata kapłaństwa. Został pochowany w oriońskim grobowcu w Claypole, dzielnicy Buenos Aires.
1992 – Siostra Maria Zuzanna – Wiktoria Karkowska PSMC (1906-1992) – urodzona we Włocławku, zmarła w Otwocku mając 86 lat życia i 51 lat profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1940 – Ludwik Wittchen (1871-1940) – polski rolnik, działacz narodowy.
Ludwik Wittchen (ur. 19 października 1871 w Pszczewie, zm. 17 kwietnia 1940 w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen) był polskim rolnikiem i działaczem narodowym, należącym do najbardziej aktywnych przedstawicieli polskiej społeczności na ziemi międzyrzeckiej w okresie zaborów i międzywojnia. Pochodził z rodziny od pokoleń związanej z rolnictwem w okolicach Pszczewa. Po ukończeniu szkoły podstawowej pracował w gospodarstwie ojca, które po jego śmierci przejął wraz z młynem w Młynie Zajeziernym. Wittchen angażował się w działalność na rzecz zachowania polskiej tożsamości wśród ludności pozostającej w granicach Niemiec. Jako członek Związku Polaków w Niemczech zachęcał rodziców, aby w domach i w życiu codziennym posługiwali się językiem polskim oraz przekazywali go swoim dzieciom. Wraz z innymi działaczami z Pszczewa i okolic należał do grona najaktywniejszych organizatorów życia narodowego. Na wiecach opowiadał się za przyłączeniem Pszczewa do odrodzonej Polski. W 1919 roku, wspólnie z lokalnymi działaczami, złożył delegacji Międzynarodowej Komisji Granicznej memoriał protestujący przeciw pozostawieniu tych terenów w granicach Niemiec.
Był również aktywny w życiu publicznym. W wyborach samorządowych w 1920 roku zdobył mandat radnego w Pszczewie, a w 1927 roku objął funkcję prezesa rady nadzorczej miejscowego Banku Ludowego. Dwa lata później wszedł do sejmiku powiatowego w Międzyrzeczu, gdzie bronił interesów polskiej mniejszości. Jego dom stał się miejscem spotkań działaczy polskich z okolicznych miejscowości, a on sam utrzymywał kontakty z Polską, rozpowszechniając polskie książki i czasopisma. Sprzeciwiał się także usunięciu języka polskiego z nabożeństw w pszczewskim kościele. Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez Niemców 17 września 1939 roku i wywieziony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, gdzie zginął 17 kwietnia 1940 roku.
1941 – Hugon Karwowski (1894-1941) – polski oficer i lekarz, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Hugon Karwowski, autor nieznany, przed 24.05.1933, Public domain
Hugon Karwowski (ur. 28 grudnia 1894 w Secyminie Polskim, zm. 17 kwietnia 1941 w Zakopanem) był polskim lekarzem, oficerem Wojska Polskiego w stopniu majora, działaczem niepodległościowym oraz kawalerem Orderu Virtuti Militari. Należał do pokolenia lekarzy-patriotów, którzy łączyli działalność medyczną ze służbą wojskową i walką o niepodległość Polski. Ukończył gimnazjum w Warszawie w 1913 roku, po czym rozpoczął studia medyczne. W czasie I wojny światowej w 1915 roku jako student ochotniczo wstąpił do armii rosyjskiej, gdzie pełnił służbę jako lekarz wojskowy. Pracował m.in. w szpitalu frontowym w Baranowiczach. W 1917 roku ukończył studia na Cesarskim Uniwersytecie Kazańskim, uzyskując dyplom lekarza. W Izmaile organizował środowisko polskich żołnierzy, zakładając Związek Wojskowych Polaków. Po rewolucji październikowej wraz z polskimi żołnierzami wstąpił do II Korpusu Polskiego w Rosji i brał udział w walkach, m.in. w bitwie pod Kaniowem w 1918 roku. Później służył w Oddziale Murmańskim, gdzie jako lekarz wielokrotnie ratował rannych pod ogniem nieprzyjaciela, wykazując się odwagą, za którą został odznaczony Orderem Virtuti Militari. Po powrocie do odrodzonej Polski kontynuował służbę w Wojsku Polskim, m.in. jako naczelny lekarz 64 pułku piechoty, uczestnicząc w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1924 roku przeszedł w stan spoczynku i osiedlił się w Zakopanem, gdzie prowadził zakład rentgenologiczny oraz zajmował się badaniami nad diagnostyką chorób płuc. Był autorem publikacji medycznych i działał społecznie w organizacjach patriotycznych. W czasie II wojny światowej zaangażował się w działalność konspiracyjną jako lekarz Tajnej Organizacji Wojskowej „Związek Orła Białego”, a następnie jako szef placówki ZWZ w Zakopanem. Aresztowany przez Niemców, został 17 kwietnia 1941 roku zamordowany w siedzibie zakopiańskiego Gestapo. Prawdopodobnie spoczywa w zbiorowej mogile w Chochołowie wraz z innymi ofiarami okupanta.
1944 – Czesław Młot-Fijałkowski (1892-1944) – polski generał brygady.
Czesław Młot-Fijałkowski, autor nieznany, przed 1939 r., Public domain
Czesław Młot-Fijałkowski (ur. 14 kwietnia 1892 w Okalewie, zm. 17 kwietnia 1944 w Murnau am Staffelsee) był polskim dowódcą wojskowym, generałem brygady Wojska Polskiego oraz uczestnikiem walk o niepodległość w pierwszej połowie XX wieku. Brał udział zarówno w I wojnie światowej, wojnie polsko-bolszewickiej, jak i w kampanii 1939 roku. Był także kawalerem Orderu Virtuti Militari. Młodość spędził w Skierniewicach, gdzie ukończył szkołę średnią. Już w okresie nauki angażował się w działalność patriotyczną – należał do tajnych drużyn skautowych, a podczas studiów przyrodniczych w belgijskim Liège działał w Drużynach Strzeleckich. W 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. W ich szeregach pełnił funkcje dowódcze – od dowódcy plutonu po dowódcę batalionu w 1 i 5 pułku piechoty. Po kryzysie przysięgowym został internowany w Beniaminowie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości kontynuował służbę w Wojsku Polskim. Dowodził m.in. batalionami i pułkami piechoty, a następnie objął stanowiska dowódcze na szczeblu dywizji. W latach 1929–1939 był dowódcą 18 Dywizji Piechoty w Łomży. W 1929 roku został mianowany generałem brygady. Podnosił swoje kwalifikacje wojskowe także za granicą, uczestnicząc w kursach dla wyższych dowódców we Francji. W przededniu II wojny światowej powierzono mu dowództwo Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”. We wrześniu 1939 roku kierował jej działaniami w pierwszej fazie kampanii, po czym pozostał w sztabie gen. Zygmunta Podhorskiego aż do kapitulacji po bitwie pod Kockiem. Po zakończeniu walk dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w kilku oflagach. Zmarł 17 kwietnia 1944 roku w obozie jenieckim w Murnau, gdzie został pochowany.
1945 – Jan Górski (1905-1945) – polski major dyplomowany piechoty, inżynier, cichociemny.
Jan Górski (ur. 11 września 1905 w Odessie, zm. 17 kwietnia 1945 w Lengenfeld) był polskim oficerem saperów, inżynierem oraz majorem Polskich Sił Zbrojnych. Zapisał się w historii jako jeden z inicjatorów stworzenia systemu łączności lotniczej z okupowanym krajem, który doprowadził do powstania formacji spadochroniarzy Armii Krajowej znanych jako cichociemni. W konspiracji posługiwał się m.in. pseudonimami „Chomik”, „Deribas”, „Maciej” i „Samowar”. Pochodził z rodziny inteligenckiej – jego ojciec był lekarzem. Młodość spędził w Odessie, gdzie angażował się w działalność harcerską oraz współpracował z wywiadem Polskiej Organizacji Wojskowej. W czasie wojny polsko-bolszewickiej wstąpił do Korpusu Kadetów w Modlinie, a następnie rozpoczął karierę wojskową w korpusie saperów. Po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie został podporucznikiem, a służbę pełnił m.in. w batalionie elektrotechnicznym w Nowym Dworze Mazowieckim. Równocześnie rozwijał wykształcenie techniczne – w 1935 roku ukończył Politechnikę Warszawską, uzyskując dyplom inżyniera elektryka. W przededniu wojny był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej. Podczas kampanii 1939 roku służył w Sztabie Naczelnego Wodza, a po agresji ZSRR ewakuował się przez Rumunię do Francji. Na emigracji wraz z kpt. Maciejem Kalenkiewiczem opracował koncepcję przerzutu do okupowanej Polski specjalnie szkolonych spadochroniarzy. Projekt ten stał się podstawą utworzenia elitarnej formacji cichociemnych. W marcu 1943 roku sam został zrzucony do kraju i skierowany do struktur Armii Krajowej. Działał konspiracyjnie na terenie Warszawy i Krakowa, posługując się fałszywymi dokumentami. Aresztowany przez Niemców w 1944 roku, trafił do obozu w Lengenfeld, gdzie zginął w kwietniu 1945 roku – według różnych relacji został rozstrzelany lub zginął podczas próby ucieczki. Za swoją służbę odznaczony został m.in. Orderem Virtuti Militari oraz Krzyżem Walecznych.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP