W tej rubryce – Partnerzy Misji Oriońskich – pragniemy z wielką wdzięcznością przedstawić naszych najwierniejszych i najbardziej zaangażowanych dobrodziejów. Dla św. Alojzego Orione największymi darczyńcami Rodziny Oriońskiej zawsze były te środowiska, które ofiarowały Kościołowi misjonarzy i misjonarki. To rodziny, parafie oraz wspólnoty lokalne – gminy, miasta i wioski – czyli „małe Ojczyzny”, w których dojrzewały powołania duchowych synów i córek św. Alojzego. W nich młodzi ludzie otrzymywali sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego, uczyli się żywej wiary, kształtowali swoje serca do służby drugiemu człowiekowi.

Dziś, poprzez stronę internetową www.specmisja.orione.pl chcemy ukazywać i doceniać te wspólnoty, z których wyszli nasi współbracia zakonni. To dzięki nim możemy cieszyć się dojrzałymi, odpowiedzialnymi misjonarzami, gotowymi służyć najuboższym na krańcach świata. Szczególne miejsce w tej rubryce zajmują również instytucje, które stają się partnerami naszych dzieł – wspierając dzieła opiekuńcze prowadzone przez Zgromadzenie Orionistów w Polsce i na misjach: w Kenii, na Madagaskarze i Filipinach.

Fundacja Księdza Orione Czyńmy Dobro od ponad osiemnastu lat współpracuje z licznymi Darczyńcami indywidualnymi i instytucjonalnymi. Wielkim zaszczytem jest dla nas objęcie Honorowym Patronatem konkretnego projektu – to znak zaufania i wspólnego zaangażowania. Rubryka ta służy nie tylko promocji tych wyjątkowych Partnerów, ale także modlitewnej pamięci o nich. Włączamy ich intencje w modlitwy naszych wspólnot, zapraszamy do niej także naszych podopiecznych. W ten sposób pragniemy wyrazić naszą głęboką wdzięczność i podkreślić wartość relacji, które tworzą się między Fundacją a wszystkimi, którzy razem z nami niosą pomoc potrzebującym.

PARAFIA ŚW. WOJCIECHA W GRODŹCU

W ołtarzu głównym znajduje się posąg św. Wojciecha, patrona świątyni i parafii. W dwóch kaplicach bocznych umieszczono posągi św. Józefa i św. Antoniego, ufundowane przez rodzinę Kwileckich. W dwóch ołtarzach naw bocznych wystawiono do kultu dwa obrazy Najświętszego Serca Jezusowego i Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, wykonane w częstochowskiej pracowni E. Jędrzejczyka. Wystroju świątyni dopełnia polichromia w nawie głównej nieznanego artysty a w kaplicach i loży wykonana przez Zofię Baudouin de Courtenay. W ostatnim okresie przeprowadzono renowację polichromii. I założono witraże, dzieło toruńskich artystów Władysława i Wojciecha Koziołów. Przy wyjściu z kościoła, po lewej stronie pod chórem, umieszczono pamiątkową tablicę wspominającą najwybitniejszego parafianina, Arcybiskupa Bronisława Dąbrowskiego, Sekretarza Generalnego Episkopatu Polski (2 listopada 1916 – 25 grudnia 1997). Urodził się w Grodźcu 2 listopada 1916 roku i został ochrzczony w świątyni parafialnej następnego dnia. W tej świątyni przystąpił do Sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego: sakramentu pokuty, I Komunii świętej i Bierzmowania. Dla upamiętnienia jego osoby skwer przy Kościele parafialnym, Bibliotece gminnej i Szkole Podstawowej nazwano Placem imienia Arcybiskupa Bronisława Dąbrowskiego.

PARAFIA PW. ŚW. WOJCIECHA BISKUPA I MĘCZENNIKA
W JANKOWIE ZALEŚNYM

Parafia pw. św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Jankowie Zaleśnym to jedna z najstarszych i najbardziej zasłużonych wspólnot kościelnych w południowej Wielkopolsce. Jej historia sięga XIII wieku i nierozerwalnie splata się z dziejami miejscowości, której pierwsza pisemna wzmianka pojawiła się w 1246 roku. Od tego czasu Janków pozostawał własnością arcybiskupstwa gnieźnieńskiego, co świadczy o jego duchowym znaczeniu już w okresie średniowiecza.

Pierwszy kościół parafialny – drewniany, skromny, ale zbudowany z wielkim zaangażowaniem wiernych – powstał najprawdopodobniej już w XIII lub XIV wieku. Jego patronem obrano św. Wojciecha, jednego z głównych orędowników chrystianizacji ziem polskich. Niestety, świątynia ta nie przetrwała burzliwych czasów – najpewniej została zniszczona w trakcie wojen szwedzkich. Kolejny kościół, również drewniany, konsekrowano w 1670 roku, ale i on nie przetrwał długo. Już na początku XVIII wieku konieczna była jego rozbiórka i budowa nowej, tym razem murowanej świątyni, która powstała w 1715 roku.

Największym przełomem w dziejach parafii była jednak budowa obecnego kościoła, zainicjowana przez proboszcza ks. Juliana Rejewskiego w 1905 roku. Nowa świątynia, wzniesiona w stylu neoromańskim z elementami neogotyku i neorenesansu, została zaprojektowana przez znanego architekta Heliodora Matejkę. W ciągu dwóch lat powstał imponujący, trzynawowy kościół na planie krzyża łacińskiego z wysoką, 50-metrową wieżą górującą nad okolicą. Jego budowa była możliwa dzięki ofiarności parafian oraz hojnej darowiźnie księcia Alberta von Thurn und Taxis – właściciela okolicznych dóbr ziemskich.
Książę nie tylko wsparł budowę kościoła finansowo, ale również ufundował niemal całe wyposażenie wnętrza – od ołtarzy, przez ambonę i konfesjonały, po 26-głosowe organy. Wnętrze świątyni zdobi także wyjątkowa polichromia wykonana w 1945 roku przez prof. Wacława Taranczewskiego – artystę związanego z Akademią Sztuk Pięknych w Krakowie.

GRODZIEC

to wieś gminna w powiecie konińskim, położona nad Czarną Strugą, 8 km na południowy zachód od Rychwała, przy drodze do Jarocina. W powierzchni całej gminy obejmującej 117,7 km2, lasy o powierzchni 4,3 tys. ha lasy stanowią 36% powierzchni gminy. Wpływa to na kwalifikację zachodniej części gminy jako terenu o nieskażonym środowisku, któremu przysługuje status obszaru krajobrazu chronionego. Lasy stanowią rezerwuar drewna, grzybów i jagód. Na użytkach rolnych sięgających do 6,5 tys. ha, o niezbyt wysokiej jakości gleb, zmeliorowanych w 85% uprawiane jest żyto i ziemniaki i hodowana trzoda chlewna. Duże powierzchnie łąk i pastwisk, zmeliorowanych w około 30 %, stwarzają dobre warunki do hodowli bydła i owiec. a w hodowli trzoda chlewna. W skład gminy wchodzi 18 sołectw: Biała, Biała Kolonia, Biskupice, Bystrzyca, Czarnybród, Grodziec, Janów, Junno, Królików, Królików Czwarty, Lądek, Łagiewniki, Nowe Grądy, Stara Ciświca, Stare Grądy, Stary Borowiec, Wielołęka, Zaguźnica. Liczba mieszkańców wg ewidencji ludności (stan na dzień 17.11.2014) kształtuje się na poziomie 5352 osób, zameldowanych na pobyt stały i czasowy.
Pierwsze wzmianki o Grodźcu, własności szlacheckiej, pojawiają w dokumencie z 1394 r. W drugiej połowie XVII w. była tu kuźnica – niewielki warsztat hutniczy z dymarką służącą do wytopu żelaza z rudy darniowej i młotem ( napędzanym kołem wodnym ), którym przesuwano otrzymany produkt w celu usunięcia zawartego w nim żużla. Pokłady rudy darniowej, których grubość dochodziła w okolicy wsi do 2 m, były eksploatowane jeszcze po II wojnie światowej.
Więcej wzmianek o Grodźcu i okolicach pojawia się w XIX wieku w okresie powstania listopadowego a zwłaszcza styczniowego. Grodziec i okoliczne wsie udzielały wsparcia powstańcom za co były karane przez władze carskie. W Białej, wiosce znajdującej się w bezpośredniej bliskości Grodźca, rozegrała się jedna z potyczek powstania styczniowym. Za pomoc udzieloną powstańcom mieszkańców Grodźca spotkały represje ze strony władz carskich.
Grodziec zawdzięcza rozwój w XIX wieku dwom czynnikom. Pierwszym z nich był patronat nad miejscowością hrabia Kazimierz Kwilecki, drugim istnienie prężnych wspólnot wyznaniowych: katolickiej i ewangelicko-augsburskiej. Hrabia Kazimierz Kwilecki był właścicielem folwarku, prawdziwego centrum gospodarczego Gminy Grodziec należącej do powiatu słupeckiego w Guberni kaliskiej. Były to peryferie Księstwa kongresowego, o których rozwój władze carskie całkowicie nie dbały. Życie społeczne, gospodarcze i oświatowe podlegało represjom jak w całym zaborze rosyjskim. Dzięki oddziaływaniu majątku hrabiego Kwileckiego w Grodźcu powstały tartak o napędzie parowym, straż ogniowa, gorzelnia, cegielnia. Dzięki wsparciu hrabiego Kwileckiego funkcjonowały dwie szkoły i ochronka dla ubogich dzieci a w dworze znajdowali zatrudnienie pracownicy rolni i rzemieślnicy (np. kowale, szewcy).
Wpływ na życie Grodźca miały dwa związki wyznaniowe, Kościół rzymsko-katolicki i ewangelicko-augsburski. Parafia katolicka pod wezwaniem świętego Wojciecha dysponowała kościołem murowanym, wybudowanym w 1900 roku, nakładem miejscowych włościan. W parafii działało bractwo św. Andrzeja Apostoła skupiającego miejscowych rolników. Niewielka gmina ewangelicka dysponowała również swoją świątynią.
La tem 1940 r. hitlerowcy utworzyli we wsi getto dla ludności pochodzenia żydowskiego z ówczesnego powiatu konińskiego. Przebywało w nim ok. 2000 osób. Część z nich wywieziono w marcu 1941 r. do tzw. Generalnej Guberni, a pozostałych – w październiku 1941 r. – wymordowano w lasach pod Kazimierzem Biskupim. Później – na przełomie 1942 i 1943 r. – hitlerowcy urządzili we wsi obóz pracy dla Żydów.
Lasy położone na zachód od wsi były w 1944 r. terenem działania radzieckich grup zwiadowczych, zrzucanych na spadochronach na tyły frontu. W skład tych grup wchodzili także Polacy.
W chwili obecnej gmina Grodziec, posiadająca bardzo skromny budżet ze względu na niezarejestrowane na tym terenie zakłady przemysłowe, odnotowuje ciągły rozwój dzięki prężnie działającemu lokalnemu Samorządowi. W ostatnich latach udało się uporządkować sprawy własnościowe zabytków a także pozyskano środki na rozbudowę infrastruktury Gminy. Na terenie gminy istnieją cztery szkoły podstawowe, gminna biblioteka stanowiąca funkcjonalny kompleks kulturalno-oświatowy, a nad bezpieczeństwem czuwa Ochotnicza Straż Pożarna. Zatwierdzony został projekt na budowę Urzędu Gminy jako wielofunkcyjnego centrum administracyjnego Grodźca.