KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Stanisław Kazimierczyk, prezbiter
Posthumous portrait of Stanisław Kazimierczyk, autor nieznany, XIX w., Public domain
Stanisław Kazimierczyk, znany również jako Stanisław Sołtys, przyszedł na świat 27 września 1433 roku w Kazimierzu pod Krakowem. Pochodził z rodziny o silnych tradycjach mieszczańskich – jego ojciec był tkaczem i rajcą miejskim. Po ukończeniu studiów teologicznych na Akademii Krakowskiej wstąpił w 1456 roku do klasztoru Kanoników Regularnych Laterańskich przy kościele Bożego Ciała, ufundowanym z inicjatywy Jadwigi Andegaweńskiej. Po przyjęciu święceń kapłańskich całkowicie oddał się życiu zakonnemu i duszpasterskiemu. Pełnił funkcje kaznodziei, spowiednika oraz mistrza nowicjatu, kształtując kolejne pokolenia zakonników. Jego życie było harmonijnym połączeniem modlitwy i działania – z jednej strony pogłębionej kontemplacji, z drugiej gorliwej posługi wiernym. Misją życiową Stanisława było prowadzenie ludzi do Boga poprzez słowo, przykład i miłosierdzie. Jako kaznodzieja oddziaływał nie tylko nauką, ale przede wszystkim autentycznością życia. Szczególną troską otaczał ubogich i chorych, dzieląc się z nimi tym, co posiadał. Wyróżniał się głęboką pobożnością, zwłaszcza wobec Męki Chrystusa i Matki Bożej, którą uważał za swoją duchową Opiekunkę. Był również wierny tradycji Kościoła, pielęgnując kult swojego patrona, do którego grobu regularnie pielgrzymował. Zmarł 3 maja 1489 roku w opinii świętości, po 33 latach życia zakonnego. Na własne życzenie został pochowany w pokorze pod posadzką kościoła, by – jak pragnął – być deptanym przez wiernych. Już wkrótce po jego śmierci zaczęto odnotowywać liczne łaski przypisywane jego wstawiennictwu. Kult ten potwierdził Jan Paweł II w 1993 roku, a kanonizacji dokonał Benedykt XVI w 2010 roku, włączając go do grona świętych Kościoła.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona Maria Katarzyna Troiani, dziewica
Maria Katarzyna Troiani, znana wcześniej jako Konstancja Troiani, urodziła się 19 stycznia 1813 roku w Giuliano di Roma we Włoszech, w zamożnej rodzinie. W dzieciństwie doświadczyła bolesnej straty rodziców, po której trafiła do sierocińca prowadzonego przez klaryski w Ferentino. To właśnie tam dojrzewało jej powołanie do życia zakonnego – w 1829 roku wstąpiła do zakonu, przyjmując imię Maria Katarzyna. Przez wiele lat służyła potrzebującym, zwłaszcza dzieciom pozbawionym opieki. Przełomem w jej życiu był wyjazd misyjny do Egiptu w 1854 roku. W Kairze oddała się pracy wychowawczej i charytatywnej, prowadząc szkoły i opiekując się najuboższymi. Gdy jej macierzysty klasztor zrezygnował z dalszej działalności misyjnej, nie porzuciła podjętego dzieła. Pomimo licznych trudności doprowadziła do powstania nowego zgromadzenia – Franciszkanek Misjonarek Niepokalanego Serca Maryi, zatwierdzonego przez Stolicę Apostolską w 1868 roku. Jej misją życiową była bezwarunkowa służba najbardziej opuszczonym. Z niezwykłą determinacją ratowała dzieci zagrożone niewolą oraz porzucone niemowlęta, dając im nie tylko schronienie, ale także szansę na godne życie. Nazywana „Białą Mamą”, stała się dla setek dzieci symbolem miłości i nadziei. Angażowała się również w walkę z handlem ludźmi, kontynuując dzieło wykupu dzieci z niewoli.Siostra Maria Katarzyna prowadziła głębokie życie duchowe, czerpiąc siłę z modlitwy i codziennej Eucharystii, na którą miała specjalne pozwolenie. Zmarła 6 maja 1887 roku w Kairze w opinii świętości, pozostawiając po sobie żywe dzieło miłosierdzia. Jej kult potwierdził Jan Paweł II, który beatyfikował ją w 1985 roku.
Wspomnienie dowolne – Święty Anioł, prezbiter i męczennik
San Ángelo, Antonio de Pereda (1611–1678), 1667, Public domain
Święty Anioł z Licaty urodził się około 1185 roku w Jerozolimie w rodzinie żydowskiej. Po nawróceniu matki na chrześcijaństwo on i jego brat bliźniak Jan zostali ochrzczeni. W młodym wieku stracili rodziców, co jeszcze bardziej związało ich z Bogiem. Po osiągnięciu pełnoletności obaj wstąpili do klasztoru karmelitów na Górze Karmel, gdzie rozpoczęli życie modlitwy i wyrzeczenia. Po przyjęciu święceń kapłańskich Anioł oddał się gorliwej działalności apostolskiej. Wędrując po Palestynie, zyskał rozgłos jako kaznodzieja i człowiek obdarzony szczególną łaską – przypisywano mu liczne uzdrowienia. Jego rosnąca sława skłoniła go jednak do powrotu do życia bardziej ukrytego. W 1218 roku został wysłany do Rzymu, aby przedstawić papieżowi Honoriusz III konstytucje zakonne. Wkrótce potem skierowano go na Sycylię, gdzie miał przeciwdziałać szerzącej się herezji. Misją życiową świętego Anioła było odważne głoszenie prawdy i prowadzenie ludzi do nawrócenia, nawet za cenę własnego życia. Szczególnie wyraźnie ujawniło się to w jego próbie nawrócenia rycerza żyjącego w grzechu. Wierność Ewangelii i bezkompromisowość spotkały się z brutalną reakcją – napadnięty przed kościołem w Licacie, został ciężko ranny i zmarł 5 maja 1225 roku, przebaczając swojemu oprawcy. Jego grób szybko stał się miejscem licznych łask i cudów, a kult został zatwierdzony przez Pius II w XV wieku. Święty Anioł czczony jest jako patron Licaty.
Wspomnienie dowolne – Święty Sulprycjusz Nuncjusz
Sulprycjusz Nuncjusz urodził się 13 kwietnia 1817 roku w górskiej miejscowości Pescosansonesco we Włoszech. Bardzo wcześnie doświadczył dramatu osierocenia – po śmierci rodziców wychowywała go babcia, a następnie trafił pod opiekę wuja, który zmuszał go do ponad siły ciężkiej pracy. Już jako czternastoletni chłopiec doznał poważnego urazu nogi, który zapoczątkował pasmo cierpień i choroby. Po pobycie w szpitalu opuścił dom krewnego i udał się w okolice Neapolu, gdzie spotkał życzliwego opiekuna, Feliksa Wochingera. Mimo troski, jego stan zdrowia się pogarszał. Trafił do szpitala dla najuboższych, a później został zabrany do domu dobroczyńcy. Choroba postępowała – amputacja nogi nie przyniosła ulgi, a młody Sulprycjusz znosił niewyobrażalny ból z niezwykłą cierpliwością i pokojem serca. Zmarł 5 maja 1836 roku, mając zaledwie 19 lat. Jego misją życiową było świadectwo świętości przeżywanej w codziennym cierpieniu i pracy. Nie dokonał wielkich czynów w ludzkim rozumieniu, lecz ukazał, że droga do Boga prowadzi także przez pokorne przyjęcie trudów życia i całkowite zawierzenie Jego woli. Stał się szczególnym patronem ludzi pracy i tych, którzy zmagają się z bólem oraz niesprawiedliwością. Po śmierci szybko otoczono go czcią, a wierni licznie przybywali, by modlić się za jego wstawiennictwem. Jego świętość została uznana przez Kościół: najpierw jako Sługi Bożego za pontyfikatu Pius IX, następnie potwierdzona przez Jan XXIII, który ogłosił go błogosławionym w 1963 roku. Do chwały świętych wyniósł go Franciszek w 2018 roku, ukazując go jako wzór wiary dla współczesnego świata.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1896 – Etiopia – Dzień Niepodległości
Etiopia, oficjalnie Federalna Demokratyczna Republika Etiopii, to jedno z najstarszych państw świata, położone w Rogu Afryki. Jej dzieje sięgają starożytności – już od I wieku n.e. rozwijało się tu silne państwo Aksum, które w IV wieku przyjęło chrześcijaństwo. Przez stulecia kraj pozostawał niezależny, mimo presji islamu i późniejszych prób kolonizacji. Szczególnie ważnym momentem była bitwa pod Aduą, w której Etiopczycy pokonali wojska włoskie, stając się symbolem afrykańskiej walki o wolność.
Gonder, Giustino, 2005, CC BY 2.0
W XX wieku rządy sprawował cesarz Hajle Syllasje I, obalony w 1974 roku przez wojskowy reżim Derg. Okres ten przyniósł represje i konflikty, a po jego upadku kraj przekształcono w federację. W 1993 roku Etiopia utraciła Erytreę, a współczesność naznaczona jest napięciami etnicznymi i konfliktami, m.in. w regionie Tigraju. Etiopia liczy dziś ponad 110 milionów mieszkańców i należy do najszybciej rozwijających się krajów Afryki, choć wciąż zmaga się z ubóstwem, skutkami susz, konfliktami wewnętrznymi oraz nierównościami społecznymi. Społeczeństwo jest bardzo młode – średni wiek wynosi niespełna 20 lat. Pod względem religijnym dominują chrześcijanie (62,8%), w tym wierni Kościoła etiopskiego (43,5%) oraz protestanci (19,2%). Muzułmanie stanowią 34,6%, a katolicy jedynie około 0,7% ludności. Historia Kościoła katolickiego w Etiopii sięga XVI wieku, kiedy wraz z pomocą Portugalii pojawili się pierwsi misjonarze. Próba wprowadzenia katolicyzmu jako religii państwowej zakończyła się jednak buntem i jego odrzuceniem w 1633 roku. Współcześnie Kościół katolicki działa głównie poprzez struktury obrządku etiopskiego i łacińskiego, prowadząc działalność duszpasterską i charytatywną. Do najważniejszych miejsc kultu należą świątynie w Lalibela oraz sanktuarium Maryjne w Aksum. Najważniejszym świętem państwowym o charakterze historycznym jest rocznica zwycięstwa pod Aduą (2 marca), która upamiętnia obronę niepodległości przed kolonizacją. Etiopia jest bowiem jednym z nielicznych krajów Afryki, który zachował suwerenność w epoce kolonialnej – i to właśnie to zwycięstwo uznaje się za symbol jej niezależności. Stolicą kraju jest Addis Abeba – centrum polityczne i gospodarcze państwa oraz siedziba wielu instytucji afrykańskich.
1888 – Papież Leon XIII wydał encyklikę In Plurimis o niewolnictwie.
Papież Leon XIII wydał encyklikę „In Plurimis” 5 maja 1888 r., w której poruszył kwestię niewolnictwa, zyskującego coraz większy sprzeciw opinii publicznej. Inspiracją do dokumentu stał się wyjątkowy prezent od Cesarstwa Brazylii, które w rocznicę 50-lecia kapłaństwa papieża ofiarowało wolność wielu niewolnikom. W encyklice Leon XIII podkreślał, że niewolnictwo jest sprzeczne z wolą Bożą i naturą ludzką. Już w Księdze Rodzaju pojawia się słowo „niewolnik”, lecz ludzie zapomnieli o braterskiej miłości i zaczęli traktować jedni drugich jak poddanych, a nie równych sobie ludzi. W efekcie narodziły się podziały między panami a niewolnikami, a wyzysk stał się normą. Papież ubolewał nad okrutnym traktowaniem niewolników, często usprawiedliwianym przez teorie mówiące o ich niższej inteligencji i wartości. Leon XIII przypominał, że wszyscy ludzie zostali stworzeni na obraz Boga i są równi, a chrześcijaństwo od początku głosiło jedność i równość wszystkich ludzi. Kościół zalecał zarówno niewolnikom, jak i ich panom postępowanie w zgodzie z godnością i Bożymi przykazaniami. Historycznie papiestwo angażowało się w poprawę sytuacji zniewolonych: umożliwiano im życie zakonne, zawieranie małżeństw i stopniowe uzyskiwanie wolności. Encyklika wyrażała radość papieża z uwolnienia ludzi w Brazylii i nadzieję, że gest ten stanie się impulsem do znoszenia niewolnictwa na całym świecie. Wolność jest przywilejem, ale i odpowiedzialnością – wymaga wzajemnej troski i respektowania praw każdego człowieka, co papież podkreślał jako moralny obowiązek całej wspólnoty ludzkiej.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1945 – Ks. Błażej Marabotto FDP (1895-1945)
Ks. Błażej Marabotto urodził się 13 kwietnia 1895 r. Jego ojciec Filip był bogatym rzeźnikiem w mieście i sprzeciwiał się powołaniu syna, posyłając go do szkoły technicznej, a nie do liceum, chcąc tym samym przygotować go do pracy zawodowej.
Jako 10-letni chłopiec Błażej przebywał w internacie prowadzonym przez księży orionistów. Dyrektorem był tam ks. Karol Sterpi. Pięć lat po opuszczeniu internatu młodzieniec zwrócił się z prośbą o przyjęcie do Zgromadzenia. Miał wtedy 17 lat. W swoich notatkach pisał: „Złożyłem podanie o przyjęcie 15 stycznia 1912 r. i otrzymałem list potwierdzający przyjęcie mnie 2 lutego”.
Ks. Orione osobiście go odwiedził i pomógł mu w podjęciu decyzji. Później jeszcze przyjechał po niego w maju. Tak pisał ks. Błażej:
„Pożegnałem świat 3 maja w piątek i już wieczorem udałem się spać do Internatu, gdyż następnego dnia wcześnie rano, o godz. 4.00, wyruszyliśmy z ks. Orione do Savony. Po dotarciu do miasta ze stacji kolejowej udaliśmy się do sanktuarium Matki Bożej Miłosierdzia”. Tam młodzieniec rozpłakał się, bo poznał, że już wcześniej we śnie widział to miejsce i ks. Orione, a ks. Orione powiedział, że on też o tym śnił. Błażej Marabotto był szczególnie prowadzony przez Boga i Założyciel dobrze to wiedział.
14 kwietnia 1913 r. Błażej złożył pierwsze śluby zakonne i rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne. Musiał je niestety przerwać, gdyż dostał się na front do 77 brygady w Toskanii jako kwater-mistrz. W sierpniu 1917 r. został pojmany przez wroga na Monte Nero i osadzony w obozie koncentracyjnym w Mauthausen w pobliżu Linzu (Austria). W tym czasie (31 maja 1917 r.) ks. Orione pisał do jego ojca, iż słuch o nim zaginął. Były to miesiące okrutnych cierpień, z których Bóg w swej opatrzności go wybawił.
Gdy szczęśliwie Błażej wrócił z wojny, Założyciel posłał go na kilka miesięcy do Messyny, aby dobrze przygotował się do święceń kapłańskich, które otrzymał 8 września 1920 r. Zaraz potem został posłany do pomocy w Wenecji, do ks. Karola Pensy, a w 1922 r. do Reggio Calabria, gdzie wspomagał siostry orionistki.
We wrześniu 1925 r. ks. Orione wysłał ks. Marabotto do Zduńskiej Woli jako swego osobistego przedstawiciela, który od razu przejął formację zakonną kleryków, a w 1928 r. całość zarządu domu misyjnego. W 1930 r. wskutek napływu licznych powołań do Zduńskiej Woli ks. Błażej otworzył w domu misyjnym nowicjat i został jego mistrzem.
W 1937 r. odwołano go do Włoch, skąd przyjechał do Polski w grudniu 1938 r., aby sfinalizować sprawy związane z przejęciem zakładu w Warszawie przy ul. Barskiej i w Łaźniewie koło Błonia.
Po śmierci Założyciela na I Kapitule Generalnej ustanowiona została prowincja polska, a ks. Marabotto mianowany prowincjałem. Do Polski powrócił jesienią 1940 r. i mimo trwającej wojny otworzył nowicjat oraz podjął obowiązki mistrza. Znał dobrze język niemiecki, co bardzo pomogło mu w okresie wojny w kontaktach z Niemcami. W 1942 r. razem z marianami z organizował za aprobatą Rzymu oraz abp. Stanisława Galla, administratora apostolskiego, tajne seminarium duchowne.
Ks. Błażej od początku wspierał rozwój Zgromadzenia Sióstr Orionistek w Polsce. Dzięki jego zaangażowaniu siostry otworzy-ły w 1943 r. nowicjat w Otwocku. Tam też, opiekując się chorymi, zaraził się on na tyfus plamisty. Po powrocie do Łaźniewa nie czuł się najlepiej. Po kilku dniach został przewieziony do szpitala Czerwonego Krzyża w Milanówku, gdzie zmarł w sobotę 5 maja 1945 r., mając za sobą 50 lat życia, 31 lat profesji zakonnej i 24 lata kapłaństwa.
C i e k a w o s t k i
◆ „Nie wiem, czy przeżyję tę chorobę, czy umrę. Nie mam prze-czuć. Jestem gotów na pierwsze i na drugie: żyć to żyć, a umrzeć to umrzeć. Nie proście Boga o zdrowie dla mnie, tylko o to, by się stała wola Jego święta. Bardzo możliwe, że nie przetrzymam tej choroby. Na wypadek śmierci pragnę wyrazić swe pragnienia, bo już wtedy nie będę waszym przełożonym”.
Powyższe słowa jako ostatnią wolę ks. Błażeja Marabotto spisał obecny przy nim ks. Stefan Batory w Łaźniewie 26 kwietnia 1945 r. Umierający chciał jak najprostszą trumnę; pragnął być złożony bez butów i skarpet, bez alby i ornatu – tylko sutanna i stuła fioletowa – oraz bez nakrycia głowy. Pod głowę miał mieć podłożoną cegłę na znak pokuty, której za mało przykładu dawał według siebie za życia, a w ręku różaniec. Prosił, aby nie zawiadamiać znajomych, tylko samych współbraci; by obyło się bez przemówień i mów nad trumną; by nie troszczyć się o to, gdzie go pochować, a pogrzebać na najbliższym cmentarzu; by nie płakać nad grobem, jak ludzie małej wiary, bo „Bóg wie, która chwila dla nas najlepsza”. Prosił za to o dużo modlitwy i deklarował, że życie swoje ofiaruje „za Kościół, Zgromadzenie, za swoją ojczyznę i waszą, za pokój”. Na końcu prosił o przyrzeczenie, że życzenia jego zostaną spełnione.
2010 – Siostra Maria Wincenta – Maria Węgrzyn PSMC (1922-2010) – urodzona w Nagoszyn, zmarła w Otwocku mając
88 lat życia i 61 lat profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1943 – Grzegorz Frąckowiak (1911-1943) – polski werbista, męczennik, błogosławiony.
Grzegorz Frąckowiak urodził się 8 lipca 1911 roku w Łowęcicach koło Jarocina jako Bolesław, ósmy z dwanaściorga dzieci Andrzeja i Zofii. W 1927 roku wstąpił do niższego seminarium werbistów, a w postulacie w Górnej Grupie przyjął imię zakonne Grzegorz. Dzięki gorliwości i sumienności w nowicjacie złożył śluby zakonne w 1932 roku, a wieczyste w 1938. Zdobył przy tym zawód introligatora, który potem wykorzystywał w pracy duszpasterskiej. Podczas niemieckiej okupacji aktywnie angażował się w katechizację dzieci i przygotowanie ich do Pierwszej Komunii Świętej. W sytuacjach kryzysowych sam udzielał sakramentów, a także podejmował działalność konspiracyjną, kolportując tajną prasę. Kiedy Gestapo zaczęło aresztowania, wziął odpowiedzialność na siebie, chroniąc innych. Torturowany w Jarocinie, Środzie i Forcie VII w Poznaniu, ostatecznie przewieziono go do więzienia w Zwickau, skąd 5 maja 1943 roku trafił na egzekucję przez ścięcie w Dreźnie. Misją życiową Grzegorza Frąckowiaka było bezgraniczne oddanie Bogu i bliźnim, połączone z odwagą w służbie religijnej i patriotycznej nawet w obliczu śmierci. Jego męczeństwo zostało docenione przez Kościół – Jan Paweł II beatyfikował go 13 czerwca 1999 w Warszawie w grupie 108 polskich męczenników. Wspomnienie liturgiczne św. Grzegorza przypada na 5 maja, dzień jego śmierci.
1943 – Aleksander Gruchalski (1894-1943) – polski architekt.
Aleksander Gruchalski, Krystyna Bunsch-Gruchalska, 2015, CC BY 3.0
Aleksander Gruchalski urodził się 24 lutego 1894 roku w Urzędowie. Kształcił się najpierw w lokalnej szkole powszechnej i lubelskim gimnazjum, a następnie studiował architekturę w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz na Politechnice Warszawskiej, gdzie uzyskał dyplom w 1923 roku pod kierunkiem takich profesorów jak Józef Pius Dziekoński czy Czesław Przybylski. Po powrocie do Lublina rozpoczął pracę w magistracie oraz prowadzenie własnej pracowni architektonicznej, realizując przede wszystkim budownictwo mieszkaniowe i obiekty użyteczności publicznej. Gruchalski pozostawił po sobie szereg znaczących realizacji, w tym modernistyczne kościoły w Polichnie (św. Jana Marii Vianney, 1929–1931) i w Lublinie (pw. Najświętszego Zbawiciela, 1935), a także Dom Ludowy w Krasnymstawie i liczne kamienice, wille oraz budynki publiczne regionu lubelskiego. Jego styl łączył klasycyzujący modernizm z elementami narodowymi, czerpiąc inspiracje z lokalnej architektury renesansowo-gotyckiej. Angażował się w życie artystyczne Lublina, współpracując z Kołem Architektów, prowadząc badania nad sztuką ludową regionu i będąc członkiem Stowarzyszenia Architektów RP. W ostatnich latach przed wojną realizował m.in. wille na osiedlu Czechów Dolny i szkoły w powiecie lubelskim. Po wybuchu II wojny światowej był aresztowany przez Niemców i zmuszony do ukrywania się. Zginął 5 maja 1943 roku w Urzędowie podczas obławy. Jego dorobek architektoniczny, w tym kościół pw. Najświętszego Zbawiciela, wpisany w 2014 roku do rejestru zabytków, pozostaje istotnym świadectwem modernistycznej architektury międzywojennej w regionie lubelskim.
1946 – Wiktor Kania (1914-1946) – polski porucznik, żołnierz, AK i KWP, uczestnik podziemia antykomunistycznego.
Wiktor Kanian zdjęcie z okresu robót przymusowych, autor nieznany, marzec 1941, Public domain
Wiktor Kania, ps. „Felek”, „Andrzej”, „Mrówka”, „Nad”, urodził się 13 grudnia 1914 roku w Katowicach. Wychowany w Żorach, od młodości związany był z działalnością wojskową; w 1934 r. powołany do służby w Jarosławiu ukończył szkołę podoficerską. W pierwszych dniach II wojny światowej walczył w Obronie Narodowej Żor, został ranny i wywieziony na przymusowe roboty do Niemiec, skąd wrócił na Górny Śląsk.
W okresie okupacji zaangażował się w konspirację: w Związku Walki Zbrojnej, a następnie w Armii Krajowej. Jako dowódca oddziału partyzanckiego „Wędrowiec” prowadził akcje dywersyjne na niemieckie posterunki i patrolował Beskid Śląski, rozbudowując sieć łączników i wspierając lokalny ruch oporu. Po wojnie aktywnie działał w samorządzie w Żorach i w strukturach antykomunistycznych, organizując pomoc dla byłych partyzantów i prowadząc operacje KWP w powiatach rybnickim, pszczyńskim i cieszyńskim. W 1946 r. jego oddział został rozpracowany przez UB i KBW. Kania zginął w obławie w Osinach 5 maja 1946 roku; jego ciało zostało pochowane na cmentarzu farnym w Żorach. W 2004 r. Instytut Pamięci Narodowej uznał go za osobę pokrzywdzoną przez reżim komunistyczny, a jego bohaterstwo zostało upamiętnione pomnikiem w Brennej, razem z innymi dowódcami oddziału „Wędrowiec”.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP