CNOTY ŚWIĘTEGO JÓZEFA - Specmisja Orione

Święty Józef, opiekun Jezusa i Oblubieniec Maryi, jest jedną z najbardziej tajemniczych i jednocześnie najjaśniejszych postaci Nowego Testamentu. Choć Ewangelie nie przytaczają ani jednego jego słowa, jego postawa, decyzje i sposób życia mówią o nim więcej niż niejeden traktat. Cnota świętego Józefa nie polegała na wielkich czynach czy publicznych wystąpieniach, lecz na cichej, wiernej obecności – uświęceniu codzienności. Papież Paweł VI w swoim rozważaniu: „Przykład Nazaretu” podczas pielgrzymki do Ziemi Świętej (Nazaret, 5 stycznia 1964 r.) ukazał nam urok życia który współtworzył św. Józef. Wychodząc od tych myśli Papieża Pawła VI o pouczeniach udzielanych nam przez Nazaret: lekcja milczenia, życia rodzinnego i pracy, możemy wymienić te cnoty które najczęściej są przypisywane świętemu Józefowi.

Jedną z głównych cnót, które ukazuje życie świętego Józefa, jest posłuszeństwo Bogu. Każdorazowo, gdy otrzymywał polecenie we śnie – czy to w sprawie przyjęcia Maryi: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło» (Mt 1,20), ucieczki do Egiptu: «Wstań, weź Dziecię i Jego Matkę i uchodź do Egiptu» (Mt 2,13), czy powrotu do Nazaretu: «Wstań, weź Dziecię i Jego Matkę i idź do ziemi Izraela» (Mt 2,21) – Józef nie dyskutował, nie opóźniał działania, ale «uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański» (Mt 1,24). Było to posłuszeństwo zakorzenione w wierze i zaufaniu, nie tylko do słów anioła, ale do samego Boga.

Kolejną cnotą wyróżniającą św. Józefa jest czystość serca. Jako oblubieniec Maryi, Józef żył w duchowej czystości i głębokim szacunku do tajemnicy, którą została mu powierzona. To on strzegł Matki Bożej i Jezusa, będąc dla nich nie tylko opiekunem, ale także wzorem męskiej delikatności i siły zarazem.

Nie można pominąć także jego pracowitości i pokory. Józef nie zabiegał o chwałę – był cieślą, człowiekiem prostym, lecz to właśnie w pracy i codziennym trudzie realizował swoje powołanie. Jego życie pokazuje, że świętość może i powinna być przeżywana w zwykłej codzienności – poprzez sumienność, odpowiedzialność i troskę o powierzonych mu ludzi.

Wreszcie, święty Józef jest wzorem milczenia i kontemplacji. W świecie przepełnionym hałasem i pośpiechem, jego cnota milczenia – nie jako braku słów, ale jako wyraz głębokiego wewnętrznego pokoju i skupienia na Bogu – jest szczególnie cenna. Uczy nas słuchać bardziej niż mówić, rozeznawać Boże natchnienia i trwać przy Bogu nawet wtedy, gdy nie wszystko jest zrozumiałe.

W tej rubryce chcemy ukazywać szeroką „paletę cnót świętego Józefa”, w której nie chcemy się tylko ograniczyć do wymienionych w litaniach, pieśniach religijnych czy akatyście. Pragniemy ukazywać cnoty świętego Józefa ukryte w Słowie Bożym, przez Niego recytowanym i rozważanym z Maryją i Jezusem, które wypełniało się w Jego życiu. Przyglądając się wielkim Patriarchom, poprzednikom w wierze, będziemy przyglądać się świętemu Józefowi w jakich cnotach stał się on do nich podobny. Wreszcie w jaki sposób św. Józef uczestniczył w objawieniu Jezusa Chrystusa jako Mesjasza i jak wypełniały się te proroctwa również w Jego życiu. Każde z tych rozważań będzie się kończyć refleksją nad tym jak ukazana cnota świętego Józefa objawia się w moim życiu i modlitwą przez Jego wstawiennictwo o łaskę mojego dojrzewania w tej cnocie dzięki łasce Bożej, ku radości mojej i moich braci i sióstr w wierze.