KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Święta Teresa od Dzieciątka Jezus, doktor Kościoła
Maria Franciszka Teresa urodziła się 2 stycznia 1873 roku w rodzinie Ludwika i Zelii Martin jako najmłodsze z dziewięciorga dzieci Ludwika i Zelii Martin, kanonizowanych w 2015 r. W piętnastym roku życia, uzyskując zgodę papieża Leona XIII, wstąpiła do klasztoru karmelitanek bosych i otrzymała imię Teresy od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza. W życiu zakonnym starała się z miłości ku Bogu doskonale spełniać wszystkie, nawet najmniejsze obowiązki. Jej misja specjalna w Kościele związana jest z „małą drogą dziecięctwa duchowego”, drogą dziecięcej ufności i zawierzenia, dostępnej dla każdego chrześcijanina. Pragnąc wielkiej świętości odkryła w Hymnie o miłości św. Pawła (1 Kor 13) swoje powołanie do bycia w sercu Kościoła i Chrystusa. Ofiarowała swoje życie Bogu w intencji zbawienia dusz i misji Kościoła. Swoje przeżycia duchowe notowała w rękopisach znanych pod nazwą „Dzieje duszy”. Zmarła na gruźlicę 30 września 1897 roku w wieku zaledwie 24 lat. Już wkrótce po jej śmierci zaczęto doświadczać licznych łask i cudów za jej wstawiennictwem. Papież Pius XI kanonizował ją w roku 1925 r. i ogłosił Patronką Misji Katolickich w 1927 r. 19 października 1997 roku papież Jan Paweł II ogłosił ją Doktorem Kościoła Powszechnego.
Wspomnienie dowolne – Święty Roman Melodos (pieśniarz)
Opis zdjęcia: Romanos the Melodist, z Menologionu Bazylego II, ok. 985. Domena publiczna.
Roman Melodos (ok. 490–po 555) był jednym z najwybitniejszych hymnografów Kościoła wschodniego, zaliczany do Ojców Kościoła. Urodził się prawdopodobnie w Syrii, w Emesie (dzisiejsza Hims), w rodzinie żydowskiej lub judeochrześcijańskiej. W młodości przeniósł się do Berytos (Bejrutu), gdzie otrzymał wykształcenie retoryczne i teologiczne, a następnie został diakonem około roku 515. Około 518 roku osiadł w Konstantynopolu, przy kościele Bogarodzicy w dzielnicy Blacherny.
W tej świątyni aż do śmierci (550 lub 555 r.) wypełniał misję swojego życia. Głównym jego zadaniem była posługa melodosa przy kościele Bogarodzicy na Kryros. Melodos wypełniał bardzo szeroko pojętą misje diakona a więc odczytywał Ewangelię. Po jej zakończeniu z ambony umieszczonej pośrodku kościoła intonował śpiewaną i wierszowaną homilię nazywaną kontakionem. Rozpoczynał ją wstęp (proojmion) w formie modlitwy lub błagania zapowiadający temat homilii, po nim następowało jej wyjaśnienie w formie refrenu, który wykonywano chóralnie. O gorliwości jego posługi świadczyć może przypisywaniu mu aż tysiąc kontakiów z których zachowało się 88. Z jego utworów promieniuje głębia medytacji o najważniejszych prawdach naszej wiary: o jedności działania Bożego w dziejach, o ciągłości działania Bożego w Jezusie Chrystusie, Jego Apostołach i Kościele. Największa grupa kontakiów traktuje o Chrystusie a najsławniejszy z nich Akathistos Hymnos – pieśń do Matki Bożej opowiada największe tajemnice Jezusa i Jego Matki. Roman Melodos doprowadził kontakion do największego rozkwitu dzięki kunsztownej formie i bogatemu, obrazowemu językowi. Jego utwory stały się głęboko przemawiającymi katechezami dzięki użytym środkom: liryczno-dramatycznym narracjom, figurom retorycznym i najbardziej poruszającym partiom dialogowym między Chrystusem i Jego Matką. Pamiątki tradycji uznającej jego świętość a także jego twórczość katechizująca do dzisiaj wiernych różnych obrządków sprawiają podstawę jego kultu w Kościele katolickim i grekokatolickim 1 października a w Kościele prawosławnym 14 października.
Wspomnienie dowolne – Święty Remigiusz (ok. 437–533), biskup i jeden z najważniejszych apostołów chrześcijaństwa w Galii. Urodził się w arystokratycznej rodzinie w regionie Szampanii. W wieku zaledwie 22 lat został wybrany biskupem Reims, gdzie pełnił posługę przez ponad siedemdziesiąt lat. Najbardziej znany jest z tego, że w 496 roku ochrzcił króla Franków Chlodwiga I. To świadczy o jego życiowej misji jakim była chrystianizacja całego państwa Franków, co miało ogromne znaczenie dla kształtowania się chrześcijańskiej Europy Zachodniej. Remigiusz odznaczał się mądrością, gorliwością duszpasterską i troską o ubogich. Zasłynął także jako dobry kaznodzieja i organizator Kościoła w Galii. Zmarł 13 stycznia 533 roku w Reims, a jego grób szybko stał się celem pielgrzymek. Jest czczony jako święty Kościoła katolickiego, a jego wspomnienie liturgiczne przypada 1 października.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
W dniu 1 października Cypr obchodzi, święto narodowe – Święto Niepodległości. Dziękujemy Opatrzności Bożej za historię Cypru tak mocno związaną z historią chrześcijaństwa.
Cypr, położony na styku Azji, Afryki i Europy, od najdawniejszych czasów stanowił miejsce spotkania wielu cywilizacji. Już w epoce brązu słynął z wydobycia miedzi, a w kolejnych wiekach pozostawał pod panowaniem Asyrii, Egiptu, Persji, Grecji i Rzymu. To strategiczne położenie sprawiło, że wyspa stała się pomostem dla handlu, kultur i religii – w tym również dla chrześcijaństwa.
Według Dziejów Apostolskich (Dz 13,4–12) na Cypr przybyli apostołowie Barnaba i Paweł podczas pierwszej podróży misyjnej. Barnaba, rodowity Cypryjczyk, miał szczególny wpływ na rozwój wiary na wyspie. W Pafos doszło do nawrócenia prokonsula Sergiusza Paulusa – jednego z pierwszych rzymskich dostojników, którzy przyjęli chrześcijaństwo. Tradycja podaje, że Barnaba poniósł później męczeńską śmierć w Salamienie i do dziś czczony jest jako patron Cypru. Apostolski rodowód Kościoła cypryjskiego zapewnił mu autokefalię, uznaną już na Soborze Efeskim w 431 roku.
Średniowiecze przyniosło nowe doświadczenia. W 1191 roku wyspę zdobył Ryszard Lwie Serce, a wkrótce powstało Królestwo Cypru rządzone przez dynastię Lusignanów. W tym okresie rozwijał się Kościół katolicki obrządku rzymskiego: zakładano diecezje łacińskie i klasztory, a franciszkanie i cystersi prowadzili działalność duszpasterską obok duchowieństwa wschodniego. Po podboju osmańskim w 1571 roku katolicyzm został znacznie ograniczony, lecz zakony nadal posługiwały wśród kupców i pielgrzymów. Dopiero w epoce brytyjskiej, od XIX wieku, Kościół katolicki odzyskał swobodę działania. Dziś wspólnoty katolickie – Latynowie, Maronici i imigranci – liczą kilka tysięcy osób i podlegają bezpośrednio Stolicy Apostolskiej.
Cypr słynie także z bogatej tradycji maryjnej. Najważniejszym sanktuarium jest klasztor Kykkos w górach Troodos, gdzie znajduje się cudowna ikona Matki Bożej, przypisywana św. Łukaszowi. W całym kraju rozsiane są kościoły i monaster, m.in. Panagia Angeloktisti w Kiti ze słynną mozaiką VI wieku czy kościół Matki Bożej w Asinou, wpisany na listę UNESCO. Maryja czczona jest na wyspie jako Opiekunka w trudnych czasach i orędowniczka pokoju. Oprócz św. Barnaby, szczególną czcią otaczany jest św. Spirydon z Trymituntu – biskup IV wieku, uczestnik Soboru Nicejskiego, znany z cudów i prostoty życia. Obaj patroni są żywym świadectwem apostolskich korzeni cypryjskiego chrześcijaństwa.
Najważniejszym świętem narodowym jest Dzień Niepodległości, obchodzony 1 października. Upamiętnia on rok 1960, kiedy Cypr po wiekach zależności, w tym ostatnio od Wielkiej Brytanii, stał się niepodległą republiką. Obchody mają charakter państwowy i wojskowy, a dla Cypryjczyków stanowią symbol wolności i suwerenności.
Cypr, nazywany „wyspą świętych”, pozostaje miejscem spotkania Wschodu i Zachodu. Jego historia, przesiąknięta tradycją apostolską, maryjną i narodową, ukazuje, jak w małej wyspie może odzwierciedlać się bogactwo dziejów całego chrześcijaństwa.
Z racji świąt narodowych wspominamy dzisiaj również:
– Nigerię w Święto Niepodległości – święto narodowe
– Kamerun – Święto Zjednoczenia
1896 – Ksiądz Alojzy Orione otwiera kolegium Dom Jezusa w Mornico Losana – pierwsze gospodarstwo rolne Dzieła i postulat Zgromadzenia.
1924 – Początek działalności Kolegium San Giorgio w Novi Ligure (Alessandria).
1939 (koniec lata, dokładna data nieokreślona) – otwarcie Sierocińca im. Najświętszego Serca w Szkodrze (Albania).
1939 (koniec lata, dokładna data nieokreślona) – w miejscowości Colle Giorgi, Velletri (Rzym) zostaje otwarty postulat dla młodych seminarzystów i gospodarstwo rolne.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Pani Teresa Wosińska Mazo – Koordynato terytorialny Oriońskiego Ruchu Świeckiego
WSPOMINAMY W MODLITWIE
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1946 – Żołnierze konspiracyjnego oddziału partyzanckiego Narodowych Sił Zbrojnych (NSZ) dowodzonego przez Henryka Flamego „Bartka”. Zostali zamordowani przez UB w 1946 roku w ramach tzw. Operacji „Lawina”. Oddział „Bartka” działał na Śląsku Cieszyńskim i Żywiecczyźnie. Latem 1946 r. UB i NKWD zwabiły partyzantów pod pozorem przerzutu na Zachód (do amerykańskiej strefy okupacyjnej w Niemczech). Kilkuset żołnierzy NSZ zostało podstępnie rozbrojonych i zamordowanych w trzech miejscach na terenie Dolnego Śląska (okolice Starego Grodkowa i Barutu). Liczbę ofiar szacuje się na od 100 do 200 osób. Ciała były grzebane w masowych grobach lub palone w ruinach. 1 października to symboliczna data, ponieważ wtedy miały miejsce jedne z ostatnich aktów tej zbrodni lub dzień, w którym większość ofiar zginęła.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP