KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Tedozy, opat
Święty Teodozy, opat — ojciec wspólnot monastycznych Palestyny
Theodosius the Cenobiarch, autor anonimowy, XI w., Public domain
Święty Teodozy urodził się około 424 roku w Mogariassos w Kapadocji, krainie, która wydała wielu wybitnych doktorów Kościoła i świętych. Pragnąc życia w pełni oddanego Bogu, opuścił ojczyznę i udał się do Syrii, gdzie spotkał św. Symeona Słupnika, a następnie pielgrzymował do Ziemi Świętej. Osiadł jako pustelnik w jaskini na szlaku z Jerozolimy do Betlejem. To tam zrodziło się jego największe dzieło — wspólnota monastyczna, która z czasem przerodziła się w prawdziwe „miasteczko mnichów”.
Misją życiową św. Teodozego było tworzenie harmonijnej wspólnoty zakonnej opartej na modlitwie, pracy i gościnności, obejmującej ludzi różnych języków i narodów. Organizował osobne zabudowania dla Greków, Palestyńczyków, Syryjczyków i Ormian, dbając o duchową jedność w różnorodności. Jako opat generalny eremów Ziemi Świętej, wyznaczony w 494 roku, stał się autorytetem dla całego monastycyzmu palestyńskiego.
Słynął również z obrony nauki Kościoła. W obliczu szerzącej się herezji monofizytów, wspieranej przez cesarza Anastazjusza, Teodozy — mimo podeszłego wieku — osobiście odwiedzał klasztory, umacniając mnichów w wierności nauce Soboru Chalcedońskiego. Za tę postawę został wygnany, jednak powrócił po śmierci cesarza, pozostając wierny nauczaniu Kościoła aż do śmierci w wieku 105 lat.
Pochowano go w grocie związanej tradycją z odwiedzinami Mędrców u Nowonarodzonego Chrystusa. Miejsce to do dziś nosi arabską nazwę Deir Dosi — „Klasztor Świętego Teodozego”, kontynuując duchowe dziedzictwo założone przez świętego Cenobiarchę, czyli „ojca wspólnot”.
Wspomnienie dowolne – Święta Honorata, dziewica
Święta Honorata, dziewica — świadectwo oddania Bogu i ludziom
Święta Honorata, żyjąca w V wieku w Pawii, pochodziła z rodziny, która wydała na ołtarze wielu świętych. Jej życiorys został spisany przez brata, św. Epifaniusza, biskupa Pawii, który nie tylko był jej duchowym przewodnikiem, lecz także osobiście nałożył jej welon dziewiczy, potwierdzając jej konsekrację i pełne oddanie służbie Bogu. Jako najmłodsza z czterech sióstr, obok Specjozy, Luminozy i Liberaty, wyróżniała się szczególną łagodnością i gorliwością modlitewną.
Misją życiową Honoraty było wierne życie w czystości, modlitwie i miłosierdziu, które kierowała ku potrzebującym mieszkańcom Pawii. Jej duchowe powołanie nie ograniczało się do kontemplacji — była znana z czynnej troski o ubogich i cierpiących, zdobywając powszechny szacunek. Nawet dramatyczne wydarzenia polityczne nie przerwały jej służby: w 476 roku, podczas najazdu władcy Gotów Odoakera, została uprowadzona wraz z innymi obywatelami miasta. Wolność odzyskała dopiero dzięki staraniom i wykupowi dokonanym przez św. Epifaniusza.
Zmarła około 500 roku, otoczona czcią mieszkańców Pawii, dla których była wzorem pokory i duchowego oddania. W ikonografii przedstawiana jest w tunice, z księgą w dłoniach — symbolem mądrości i życia zakorzenionego w Słowie Bożym.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1397– PapieżBonifacy IXwydał bullę o utworzeniu wydziału teologicznego przyAkademii Krakowskiej.
1913 – Otwarcie gospodarstwa rolnego w Scandiano per Ventoso (Reggio Emilia).
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
Pope Miltiades, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Papież Milcjades, znany również jako Melchiades, kierował Kościołem w latach 311–314, obejmując pontyfikat w przełomowym momencie historii chrześcijaństwa – tuż po ustaniu prześladowań i w czasie formowania się ładu Konstantyńskiego. Pochodził z Afryki Północnej, a jego pontyfikat przypadł na czas edyktu mediolańskiego, który zapoczątkował wolność religijną w Cesarstwie Rzymskim.
Jego misją życiową było pojednanie Kościoła rozbitego konfliktami i odbudowa wspólnoty po traumie prześladowań. Milcjades sprzeciwiał się radykalnemu donatyzmowi, który odrzucał duchownych, którzy w czasie prześladowań ulegli naciskom władz. Papież dążył do przebaczenia, uznając, że Kościół ma być miejscem duchowej odbudowy, a nie surowego sądu nad słabością człowieka. To podejście pozwoliło na stopniowe scalenie chrześcijaństwa i otworzyło drogę do jego dalszego rozwoju.
Milcjades miał istotny udział w początkach współpracy Kościoła z władzą cesarską, utrzymując przy tym tożsamość duchową wspólnoty. Zmarł w 314 roku i czczony jest jako święty, a jego pamięć łączy się z czasem przejścia od Kościoła katakumb do Kościoła publicznego.
Pope John VI, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Jan VI, sprawujący pontyfikat w latach 701–705, kierował Kościołem w epoce, gdy Rzym znajdował się między wpływami Bizancjum a naciskami lokalnych sił lombardzkich. Pochodził z Grecji, co czyni go jednym z papieży o korzeniach wschodnich, co miało znaczenie polityczne w kontekście zależności papiestwa od cesarzy bizantyjskich.
Misją życiową Jana VI było łagodzenie konfliktów zbrojnych i ochrona ludności Italii przed skutkami walk politycznych. Zamiast konfrontacji, papież wykorzystywał dyplomację i negocjacje. Gdy wojska lombardzkiego księcia Gisulfa zagroziły Rzymowi, Jan VI nie odpowiedział siłą, lecz wysłał wysłanników, których działania doprowadziły do wycofania najeźdźców i złagodzenia napięć. Jednocześnie wspierał greckich urzędników cesarskich, próbując utrzymać równowagę między wpływami Konstantynopola a interesami lokalnego duchowieństwa.
Jego pontyfikat nie przyniósł wielkich reform doktrynalnych, ale zapisał się jako czas stabilizacji i troski o bezpieczeństwo wiernych. Jan VI zmarł w 705 roku i został pochowany w Bazylice św. Piotra, pozostawiając po sobie pamięć pasterza, który zamiast władzy szukał pokoju.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1998 – Ks. Józef Prochot FDP
Ks. Józef Prochot urodził się 20 października 1934 r. w Tresnej koło Żywca. Jego rodzicami byli Sylwester i Helena. Miał dwóch braci i jedną siostrę. Ochrzczony został w kościele pw. Wszystkich Świętych w Starym Żywcu 28 października 1934 r. Bierzmowanie przyjął w Zduńskiej Woli w 1948 r. Do Zgromadzenia wstąpił w 1947 r., kiedy dyrektorem domu misyjnego w Zduńskiej Woli był jego wujek ks. Stanisław Prochot.
W 1948 r. ks. Stanisław Prochot został przełożonym w Izbicy Kujawskiej. Po roku Józef podążył jego śladem. Tam ukończył dwie klasy gimnazjum, a kolejne w niższym seminarium duchownym w Zduńskiej Woli. Świadectwo maturalne uzyskał dopiero w liceum ogólnokształcącym dla pracujących w Kaliszu w 1961 r. W 1952 r. razem z 27 innymi kandydatami rozpoczął nowicjat.
Pierwszą profesję złożył w 1953 r. W latach 1954-1960 odbył studia filozoficzno-teologiczne w wyższym seminarium duchownym w Zduńskiej Woli. Śluby wieczyste złożył w 1957 r., a święcenia kapłańskie przyjął 17 września 1961 r. w Izbicy Kujawskiej.
Później studiował w instytucie teologii pastoralnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (1965-1969), uzyskując licencjat z pedagogiki.
Od 1970 do 1975 r. ks. Józef przebywał w Zduńskiej Woli. Wykładał w naszym seminarium pedagogikę i homiletykę oraz prowadził ćwiczenia z katechetyki, a także pomagał w parafii św. Antoniego. W 1975 r. został mianowany przełożonym domu zakonnego, a w 1981 r. również dyrektorem zakładu wychowawczego w Kaliszu – pełnił tę posługę przez dwie kadencje. Współpracował z siostrami orionistkami i ze szkołami specjalnymi, do których uczęszczali chłopcy z zakładu wychowawczego.
Większą część życia zakonnego i kapłańskiego ks. Józef Prochot związał z ośrodkiem w Kaliszu, nie zaniedbując przy tym działalności dydaktycznej w naszym seminarium. W Zduńskiej Woli pracował jeszcze dwa razy: jako prefekt kleryków i rektor naszego wyższego seminarium duchownego. Był też dobrym kaznodzieją. Stąd chętnie zapraszano go do parafii, aby poprowadził rekolekcje adwentowe i wielkopostne.
Ks. Józef przez całe życie odznaczał się wielką miłością do człowieka. Cenił sobie każdą chwilę, w której mógł usłużyć bliźniemu czy to w zakładzie wychowawczym w Kaliszu, czy w seminarium w Zduńskiej Woli. Kochał Zgromadzenie, ale nie zapominał również o rodzinie. Każdego roku spędzał urlop w Tresnej nad Jeziorem Żywieckim. Tam także zapraszał współbraci z młodzieżą. Z tego powodu jego dom rodzinny stał się słynną „Prochotówką”.
Niestety, z biegiem lat coraz bardziej dawała mu się we znaki cukrzyca. Zmuszony był co dwa dni korzystać z dializy w szpitalu w Warszawie przy ul. Barskiej, a później w wołomińskim Hospicjum Opatrzności Bożej.
Ks. Józef Prochot zmarł 11 stycznia 1998 r. w szpitalu powiatowym w Wołominie, mając za sobą 64 lata życia, 45 lat profesji zakonnej i 37 lat kapłaństwa. Pogrzeb odbył się w Zduńskiej Woli. Został pochowany w grobowcu zakonnym na miejskim cmentarzu.
C i e k a w o s t k i
◆ Ks. Józef Prochot bardzo lubił zbierać grzyby. Nic więc dziwnego, że w sezonie z podopiecznymi i personelem zakładu wychowawczego w Kaliszu „przeczesywał” okoliczne lasy, wzbogacając w ten sposób spiżarnię w smaczne zapasy.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP