KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Najświętsza Matka Boża z Guadalupe
Image of the tilma of Our Lady of Guadalupe, 1994, Released to public domain
To wspomnienie upamiętnia objawienia, jakie miały miejsce w 1531 roku na wzgórzu Tepeyac w Meksyku, kiedy Maryja ukazała się ubogiemu Indianinowi Juanowi Diego. Na jego płaszczu (tilma) w cudowny sposób pojawił się wizerunek Matki Bożej, który do dziś czczony jest w bazylice w Guadalupe – jednym z najczęściej odwiedzanych sanktuariów świata.
Matka Boża z Guadalupe jest znakiem nadziei i jedności narodów. Jej wizerunek łączy w sobie elementy kultury hiszpańskiej i indiańskiej, co sprawiło, że stała się symbolem pojednania między ludźmi różnych ras i tradycji. Papież Jan Paweł II ogłosił Ją Patronką obu Ameryk i Królową Meksyku.
Wspomnienie dowolne – Święty Finian, opat
Święty Finian, opat – nauczyciel świętych i ojciec irlandzkiego monastycyzmu
Statue of St. Finian, created by the Italian workshop Studi Nicoli, Andreas F. Borchert, 2007, CC BY-SA 3.0 DE
Święty Finian z Clonard, zwany także „nauczycielem świętych”, przyszedł na świat około 470 roku w Myshall w południowej Irlandii. Pochodził ze szlachetnej rodziny — jego ojcem był Ruidragh z Ulsteru, a matką Telach z Leinster. Od wczesnych lat wyróżniał się głęboką wiarą i pragnieniem poznania Boga. Wychowany przez biskupa Fortcherna, ucznia świętego Patryka, Finian zafascynował się życiem modlitwy i apostolskim duchem pierwszego ewangelizatora Irlandii.
Kierowany pragnieniem wiedzy i doskonałości duchowej, Finian udał się na naukę do Francji i Walii, gdzie przez ponad trzy dekady kształcił się w klasztorach, poznając życie monastyczne i zgłębiając Pismo Święte. Po powrocie do ojczyzny około 520 roku, w pełni ukształtowany duchowo i intelektualnie, rozpoczął dzieło, które stało się jego życiową misją – szerzenie ideału życia zakonnego i wychowywanie pokoleń świętych.
Finian zakładał liczne klasztory, m.in. w Skellig Michael, Aghowle i Dunmanogue, lecz najważniejszym jego dziełem było opactwo w Clonard. Stało się ono jednym z największych centrów duchowości i nauki w Irlandii. To tam kształcili się późniejsi apostołowie i święci, tacy jak św. Kolumban, św. Brendan czy św. Kieran z Clonmacnoise. Uczniowie Finiana tworzyli wspólnoty oparte na modlitwie, pracy i miłości bliźniego, niosąc Ewangelię w najdalsze zakątki wyspy.
Jego życie cechowała pokora, prostota i nieustanna służba. Legenda głosi, że ptaki gromadziły się wokół niego, przyciągnięte jego łagodnością, a modlitwy Finiana potrafiły ocalić ludzi od nieszczęść. Zmarł około 550 roku, w czasie zarazy, po przyjęciu Komunii świętej. Do końca pozostał wierny swej misji – uczyć, modlić się i prowadzić innych ku świętości.
Papież Leon XIII potwierdził jego kult w 1902 roku, a św. Finian jest dziś czczony jako patron diecezji Meath. W ikonografii przedstawia się go w habicie, z kościołem w dłoniach i ptakami wokół głowy – znakami pokoju, mądrości i świętości, które promieniowały z jego życia.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Hartmann, biskup
Błogosławiony Hartmann – biskup w służbie odnowy Kościoła
Przypuszczalny nagrobek biskupa Hartmanna, kries, CC BY-SA 3.0
Błogosławiony Hartmann urodził się około 1090 roku w okolicach Pasawy. Już we wczesnej młodości wstąpił do wspólnoty augustianów, gdzie zdobywał wiedzę i formację duchową. Jego talent organizacyjny i głęboka wiara zwróciły uwagę arcybiskupa Konrada I z Salzburga, który w 1122 roku powierzył mu ważne zadanie – odnowę życia wspólnotowego w kapitule katedralnej. Hartmann przeprowadził reformę z oddaniem i roztropnością, starając się, by duch modlitwy i jedności zakorzenił się wśród duchowieństwa.
Swoją misję odnowy Kościoła kontynuował w opactwie w Chiemsee, a następnie w nowym klasztorze w Klosterneuburgu, założonym przez św. Leopolda. Tam został pierwszym przełożonym wspólnoty, którą prowadził w duchu reguły św. Augustyna, łącząc kontemplację z posługą duszpasterską.
W 1140 roku Hartmann został mianowany biskupem Bressanone. W tej diecezji również dał się poznać jako człowiek głębokiej wiary i reformator, troszczący się o czystość życia duchowieństwa, o edukację kleru i rozwój wspólnot zakonnych. Założył pod miastem klasztor kanoników regularnych, który stał się wzorem życia wspólnotowego w regionie. Mimo że cieszył się zaufaniem cesarza Fryderyka I Barbarossy, pozostał niezłomny wobec prób podporządkowania Kościoła władzy świeckiej i wiernie wspierał papieża Aleksandra III.
Hartmann zmarł 23 grudnia 1164 roku, pozostawiając po sobie pamięć o pasterzu pokornym, roztropnym i oddanym sprawie odnowy Kościoła. Jego życiową misją było przywracanie duchowej jedności i autentyczności życia kapłańskiego poprzez przykład, modlitwę i reformę wspólnot. Kult Hartmanna został zatwierdzony przez Kościół w 1784 roku, a jego postać do dziś przypomina, że prawdziwa reforma zaczyna się od wewnętrznego nawrócenia serca.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1964 – Kenia – Święto Niepodległości (Jamhuri)
To najważniejsze święto narodowe w tym kraju, upamiętniające odzyskanie niepodległości od Wielkiej Brytanii w 1963 roku oraz powstanie Republiki Kenii rok później, w 1964 roku.
Kenia_pexels-roman-odintsov-11760865
Obchody Jamhuri Day mają uroczysty i radosny charakter. W stolicy kraju, Nairobi, odbywa się wielka parada wojskowa, występy artystyczne, modlitwy ekumeniczne i przemówienia władz państwowych. W całym kraju ludzie świętują wolność, niezależność i jedność narodową – wartości, które są dla Kenijczyków powodem dumy i wdzięczności.
Kenia_pexels-roman-odintsov-11760864
Dzień ten ma również wymiar duchowy. W wielu parafiach i wspólnotach chrześcijańskich odprawiane są Msze Święte dziękczynne za dar wolności i pokoju. Dla Kościoła katolickiego w Kenii Jamhuri Day to także okazja do modlitwy za rozwój kraju, o sprawiedliwość społeczną i poszanowanie ludzkiej godności.
Kościół w Kenii jest bardzo żywy i dynamiczny – w jego życiu znaczną rolę odgrywają misjonarze i misjonarki z różnych stron świata, w tym także z Polski. Pracują oni w szkołach, szpitalach i parafiach, pomagając w edukacji dzieci, w opiece nad chorymi i w formacji duchowej wiernych. Wspierają również lokalne wspólnoty w budowie studni, ośrodków zdrowia i domów dla potrzebujących.
Święto Niepodległości jest więc nie tylko wspomnieniem historii, ale też świętem nadziei – dniem, w którym Kenijczycy dziękują Bogu za wolność i modlą się o błogosławieństwo dla swojego kraju. Dla misjonarzy i osób wspierających dzieła misyjne to moment, by jeszcze mocniej jednoczyć się z mieszkańcami Afryki w modlitwie i solidarności.
Kenia_pexels-artsysolomon-1108822
1818 – Papież Pius VII ogłosił Matkę Bożą z Candelarii patronką Wysp Kanaryjskich.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1586 – Stefan Batory (1533-1586). Książę Siedmiogrodu i król Polski w latach 1576–1586. Pochodził z węgierskiego rodu Batorych. Został wybrany na tron polski po śmierci Henryka Walezego i poślubił królową Annę Jagiellonkę. Znany był jako sprawny wódz i reformator armii – zorganizował piechotę wybraniecką i wzmocnił pozycję Rzeczypospolitej na wschodzie. Odniósł zwycięstwa w wojnie z Moskwą (m.in. wyprawy na Psków i Połock), czym zabezpieczył granice Litwy. Mimo że nie znał dobrze języka polskiego, zyskał uznanie dzięki energicznym rządom i dbałości o sprawy państwa. Zmarł nagle w 1586 roku w Grodnie.
Portrait of King Stephen Bathory, Martin Kober, 1583, Public domain
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1999 – Siostra Maria Maksyma – Maria Gładkiewicz PSMC (1894-1978) – urodzona w Zduńskiej Woli, zmarła w Zalesiu Górnym mając 84 lata życia i 40 lat profesji zakonnej.
Przygotowali: Piotr Paweł Białecki i ks. Grzegorz Sikorski FDP