KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Bernard z Corleone, zakonnik
Zamaknjenje blaženega Bernarda Korleonskega, Fortunat Bergant, 1769, Public domain
Święty Bernard z Corleone, urodzony jako Filip Latino 6 lutego 1605 roku na Sycylii, wyrastał w rodzinie głęboko religijnej i wrażliwej na potrzeby ubogich. Od młodości pracował w warsztacie ojca, łącząc rzemiosło z życzliwością wobec pracowników i częstą modlitwą. Choć był pobożny, jego charakter cechowała porywczość i skłonność do gwałtownych reakcji. Świetnie władał szpadą, a jeden z pojedynków zakończył się ciężkim zranieniem przeciwnika, co zmusiło go do tułaczki i przewartościowania życia. Zrozumiał wówczas, że bardziej niż ludzkiej kary powinien obawiać się Bożej sprawiedliwości.
W wieku 27 lat wstąpił do kapucynów w Caltanissetcie, przyjmując imię Bernard. W zakonie rozpoczął drogę intensywnej pokuty, którą traktował jako sposób przemiany serca i wynagrodzenia za dawne winy. Surowe umartwienia szły u niego w parze z głęboką kontemplacją — wielokrotnie modlił się nocami przed tabernakulum, chcąc „nie pozostawiać Jezusa samego”. Codzienna Komunia święta, adoracja Najświętszego Sakramentu, cześć dla Chrystusa Ukrzyżowanego oraz bezinteresowna posługa chorym i współbraciom stały się filarami jego duchowości. Odrzucił nawet naukę czytania, uważając, że do chwalenia Boga wystarczą mu modlitwa i służba.
Jego misją życiową było wynagrodzenie Bogu za grzechy poprzez pokutę, modlitwę i bezgraniczną miłość wobec ludzi najbardziej potrzebujących. Żył cicho, wykonując najprostsze prace, a jednocześnie swoją świętość wyrażał czynami, nie nauczaniem. Zmarł 12 stycznia 1667 roku w Palermo, otoczony opinią świętości; beatyfikowany został w 1768 roku, a kanonizowany przez Jana Pawła II w 2001 roku.
Wspomnienie dowolne – Święty Arkadiusz, męczennik
Święty Arkadiusz urodził się w 284 roku w Cezarei Mauretańskiej, na terenie dzisiejszego Algieru. Wyrastał w środowisku wczesnych wspólnot chrześcijańskich, których codzienność naznaczona była narastającymi represjami. Gdy w okresie panowania cesarza Dioklecjana rozpoczęły się gwałtowne prześladowania, Arkadiusz opuścił rodzinne miasto, wybierając życie w ukryciu, aby uniknąć aresztowania.
Kluczowym momentem jego życia okazała się wiadomość, że władze zatrzymały jego rodzinę w nadziei na wymuszenie jego ujawnienia. Zamiast uciekać dalej, Arkadiusz dobrowolnie powrócił i zgłosił się przed sędzią, przyjmując na siebie odpowiedzialność i broniąc swoich najbliższych. Ta decyzja ukazuje fundamentalną misję jego życia: pozostać wiernym Chrystusowi do końca oraz stać na straży dobra innych, nawet za cenę własnego życia.
Pomimo obietnic, gróźb i brutalnych tortur – łamania kości, okaleczeń oraz ostatecznie ukrzyżowania – nie wyrzekł się wiary ani nie złożył ofiary pogańskim bóstwom. Według przekazów miał dodawać otuchy innym więzionym chrześcijanom, zachęcając ich do wytrwałości. Zginął śmiercią męczeńską w 305 roku. Jego losy znamy z akt męczeńskich oraz pism św. Zenona z Werony, pochodzącego z tych samych stron.
Wspomnienie dowolne – Święta Tacjana, męczennica
Święta Tacjana, czczona w tradycji Kościoła jako rzymska męczennica, pochodziła z rodziny głęboko zakorzenionej w chrześcijaństwie. Jej ojciec, wyznawca Chrystusa, wychował ją w duchu wierności Ewangelii i zaangażował w życie wspólnoty jako diakonisę. Choć relacje o jej losach są niejednoznaczne i często oparte na późniejszych, mało wiarygodnych przekazach, w Rzymie jej kult pojawił się stosunkowo wcześnie i trwał niezależnie od ich historycznej wartości. Część badaczy, m.in. Franchi de’ Cavalieri, przypuszcza, że Tacjana z Rzymu może być tożsama z Tacjaną wspominaną w Breviarium Syriacum, co wskazuje na szeroki i wielowątkowy charakter jej wspomnień liturgicznych.
Według tradycji jej życie zostało wystawione na próbę za panowania cesarza Aleksandra Sewera. Pojmana podczas nabożeństwa wraz z ojcem, została zmuszona do udziału w kulcie Apolla. Gdy odmówiła złożenia ofiary i modliła się za prześladowców, miał nastąpić cud: posąg bożka rozpadł się, a świątynię wstrząsnęło trzęsienie ziemi. Nie złamały jej ani tortury, ani próby zadania śmierci przez dzikie zwierzęta czy ogień, którym — według legendy — Bóg miał ją cudownie ocalić. Ostatecznie została ścięta mieczem, ponosząc śmierć między 225 a 228 rokiem. Jej ojciec również zginął, pozostając wierny Chrystusowi.
Misją życiową św. Tacjany było świadectwo niezachwianej wiary w obliczu zagrożenia oraz służba Kościołowi poprzez modlitwę, ofiarę i posługę w wspólnocie wiernych.
Wspomnienie dowolne – Święty Elred z Rievaulx, opat
Wspomnienie dowolne – Święty Marcin z León, prezbiter
Wspomnienie dowolne – Święty Antoni Maria Pucci, prezbiter
Wspomnienie dowolne – Święta Małgorzata Bourgeoys, dziewica
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1953–Arcybiskup metropolita gnieźnieńskiiwarszawskiorazprymas PolskiStefan Wyszyńskiotrzymał nominację nakardynała.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
Jan Zygmunt Skrzynecki (1787–1860)
General Jan Skrzynecki, autor anonimowy, XIX w., Public domain
Był jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich dowódców okresu walk narodowowyzwoleńczych XIX wieku. Służbę wojskową rozpoczął w armii Księstwa Warszawskiego, szybko zdobywając doświadczenie na polach bitew epoki napoleońskiej. Wyróżniał się odwagą, dyscypliną i silnym poczuciem obowiązku wobec narodu, co umocniło jego pozycję jako jednego z czołowych polskich oficerów swojej epoki. Po wybuchu Powstania Listopadowego został mianowany wodzem naczelnym. Jego działalność koncentrowała się na próbie prowadzenia działań zbrojnych w taki sposób, by zyskać uznanie dyplomatyczne mocarstw europejskich, przede wszystkim Francji i Anglii. Wierzył, że los Polski może odwrócić nie tylko militarna determinacja, lecz przede wszystkim wsparcie polityczne Zachodu. Ta strategia, oparta na oczekiwaniu interwencji zagranicznej, okazała się jednak nieskuteczna i doprowadziła do krytyki jego dowództwa.
Misją życiową Skrzyneckiego była walka o niepodległość Polski poprzez łączenie czynu zbrojnego z działaniami dyplomatycznymi. Po upadku powstania pozostał na emigracji, starając się nadal budować wsparcie dla polskiej sprawy, choć bez większych rezultatów. Zmarł w Krakowie, pozostawiając po sobie postać budzącą szacunek za żołnierskie zasługi.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP