KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Błogosławiony Honorat Koźmiński, prezbiter
Wacław Koźmiński, późniejszy o. Honorat, urodził się 16 października 1829 roku w Białej Podlaskiej w inteligenckiej rodzinie. Początkowo, w okresie gimnazjalnym i studiów w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, oddalił się od praktyk religijnych i wiarę zupełnie utracił. Jego życie zmieniło się diametralnie po aresztowaniu przez władze carskie w 1846 roku. Pobyt w Cytadeli Warszawskiej, ciężka choroba i czas refleksji doprowadziły do głębokiego nawrócenia.
Po uwolnieniu z więzienia, Koźmiński powrócił do studiów, prowadząc jednocześnie bardzo surowy tryb życia. 8 grudnia 1848 roku wstąpił do zakonu kapucynów, przyjmując imię Honorat, a po kilku latach przyjął święcenia kapłańskie. Jako zakonnik i duchowny zasłynął w Warszawie jako wybitny rekolekcjonista, misjonarz ludowy i spowiednik, który potrafił zjednywać ludzi dla Chrystusa poprzez osobistą gorliwość i troskę o bliźnich.
Misją specjalną życia Błogosławionego Honorata była odnowa życia zakonnego i rozbudzenie ducha gorliwości chrześcijańskiej w społeczeństwie. Pomimo kasat zakonów i trudnych warunków pod zaborem rosyjskim, tworzył i kierował grupami tercjarskimi, które później przekształciły się w liczne zgromadzenia zakonne – zarówno habitowe, jak i bezhabitowe. Dzięki jego inicjatywie powstało 26 stowarzyszeń, które prowadziły działalność apostolską i charytatywną wśród młodzieży, robotników, ludzi starszych i upośledzonych, a także w środowiskach wiejskich i miejskich.
O. Honorat całe swoje życie poświęcił zbawieniu dusz i wychowaniu ludzi do życia w wierze. Jego gorliwość wyrażała się zarówno w pracy apostolskiej, jak i w surowych praktykach duchowych oraz nieustannej modlitwie. Ostatnie lata spędził na modlitwie i kontemplacji w Nowym Mieście nad Pilicą, będąc przykładem wytrwałości i pokory. Zmarł 16 grudnia 1916 roku w opinii świętości, a 16 października 1988 roku został beatyfikowany przez św. Jana Pawła II. Jest głównym patronem diecezji łowickiej.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona Aleksandrina Maria da Costa, mistyczka
Opis: Aleksandrina Maria da Costa, Public domain
Aleksandrina Maria da Costa urodziła się 30 marca 1904 roku w Balasarze koło Bragi w Portugalii. Już jako dziecko wyróżniała się pobożnością i wrażliwością na sprawy Boże. W wieku siedmiu lat rozpoczęła naukę w szkole powszechnej w Póvoa de Varzim, gdzie zamieszkała u lokalnej rodziny. W 1911 roku przyjęła Pierwszą Komunię Świętą, co pogłębiło jej związek z Eucharystią.
W 1918 roku tragiczne wydarzenie zmieniło jej życie – uciekając przed napaścią, spadła z wysokości czterech metrów, co całkowicie ją sparaliżowało. Od 1925 roku spędzała życie w łóżku, doświadczając wieloletniego cierpienia fizycznego i duchowego. Początkowo błagała Boga o uzdrowienie, obiecując po wyzdrowieniu poświęcenie się pracy misyjnej. Gdy jednak trzy lata później nie nastąpiła poprawa, Aleksandrina zrozumiała, że jej cierpienie jest powołaniem – przyjęła je całkowicie, stając się żywym świadectwem miłości i ofiary w Chrystusie.
Jej życie wypełniały głębokie doświadczenia mistyczne. Codziennie rozważała Drogę Krzyżową, a od 1942 roku żyła wyłącznie Eucharystią. Poprzez cierpienie i modlitwę stała się pośredniczką w Bożych planach – to za jej pośrednictwem papież Pius XII poświęcił świat Niepokalanemu Sercu Maryi, a Aleksandrina ofiarowała swoje życie, by powstrzymać rozlew wojennej krwi.
Jej misją życiową było całkowite zjednoczenie z Chrystusem w cierpieniu i Eucharystii oraz pośrednictwo za zbawienie świata i młodzieży. Dzięki tej głębokiej duchowej ofierze i świętości życia została wyniesiona do chwały ołtarzy przez św. Jana Pawła II 25 kwietnia 2004 roku, stając się wzorem oddania Bogu i miłości bliźniego.
Wspomnienie dowolne – Święty Teofil Antiocheński
Święty Teofil pochodził ze wschodnich rubieży Syrii, z zamożnej rodziny pogańskiej. Już w młodości wyróżniał się erudycją – biegle władał językiem greckim, a prawdopodobnie także hebrajskim, co pozwalało mu głęboko poznawać Pismo Święte i literaturę klasyczną. Żył w czasach, gdy chrześcijaństwo przyciągało nie tylko ubogich, ale również elity intelektualne, i był świadkiem działalności wielkich apologetów, takich jak św. Justyn, Atenagoras czy św. Ireneusz.
Teofil przyjął chrzest dopiero w dojrzałym wieku, świadomie wybierając życie w wierze. Jego misją życiową stało się wytłumaczenie prawd chrześcijaństwa poganom oraz obrona Kościoła przed zarzutami i błędnymi przekonaniami ówczesnych wyznawców religii pogańskich. Najbardziej znane jego dzieła to trzy Księgi do Autolika, w których wyjaśniał istotę wiary i wykazywał wyższość Pisma Świętego nad literaturą grecką i rzymską. Teofil bronił prawdy i dbał o duchowe budowanie wspólnoty chrześcijańskiej, łącząc głęboką erudycję z jasnością i logiczną argumentacją.
Jego pisma pozostają cennym świadectwem tradycji apostolskiej i intelektualnego zaangażowania wiarą. Choć nie znamy szczegółów jego dalszego życia ani okoliczności śmierci, kult Teofila z Antiochii był zawsze obchodzony 13 października, a jego przykład wierności i obrony prawdy pozostaje inspiracją dla chrześcijan do dziś.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1534 – Kardynał Alessandro Farnese został wybrany na papieża i przyjął imię Paweł III
Opis: Portrait of Pope Paul III, Titian, 1543, Public domain
Papież Paweł III (1468–1549), urodzony jako Alessandro Farnese, był jedną z najważniejszych postaci Kościoła katolickiego w XVI wieku. Jego pontyfikat, trwający od 1534 do 1549 roku, przypadł na okres głębokich przemian religijnych i społecznych w Europie. Paweł III wyróżniał się nie tylko jako zwierzchnik duchowy, ale również jako reformator, który starał się odpowiedzieć na wyzwania wynikające z reformacji.
Jego życiową misją było umocnienie autorytetu Kościoła oraz wprowadzenie reform wewnętrznych, aby przeciwdziałać nadużyciom i korupcji wśród duchowieństwa. To właśnie on zwołał Sobór Trydencki, który stał się fundamentem katolickiej reakcji na reformację i ustanowił zasady odnowy życia duchowego i dyscypliny kościelnej. Paweł III był również mecenasem sztuki i nauki – wspierał artystów takich jak Rafaela czy Tycjana, a także inicjował projekty architektoniczne w Rzymie, które do dziś świadczą o jego wizji potęgi Kościoła.
1874 – W Gavazzana rodzi się Carlo Sterpi
Opis: Św. Alojzy Orione i don Carlo Sterpi, ©MDBO
Urodził się 11 października 1874 roku w Gavazzanie, w prowincji Alessandria. Jako młody seminarzysta spotkał Luigiego Orione w seminarium w Tortonie. Zafascynowany jego charyzmą i duchowością, postanowił dołączyć do jego dzieła. Od 1895 roku aktywnie uczestniczył w zakładaniu pierwszych placówek charytatywnych, takich jak internat dla ubogich chłopców w Tortonie.
Don Sterpi stał się nieocenionym współpracownikiem Don Orione, pełniąc rolę doradcy i organizatora. Jego zdolności organizacyjne i duchowe przyczyniły się do szybkiego rozwoju wspólnoty. Don Orione wielokrotnie wyrażał swoje zaufanie do niego, nazywając go „najbliższym współpracownikiem” i „drugim po mnie”.
Po śmierci Don Orione w 1940 roku, Don Sterpi został wybrany na przełożonego generalnego FDP. Jako pierwszy następca założyciela, kontynuował jego misję, rozszerzając działalność zakonu na nowe regiony, w tym Amerykę Łacińską. Pod jego przewodnictwem, wspólnota umocniła swoją obecność w Kościele i społeczeństwie.
Don Carlo Sterpi zmarł 22 listopada 1951 roku w Tortonie. W 1989 roku papież Jan Paweł II ogłosił go „czcigodnym” (Venerabile), co stanowi pierwszy krok w procesie beatyfikacyjnym. Jego życie i praca pozostają inspiracją dla członków FDP oraz dla wszystkich zaangażowanych w dzieła miłosierdzia i edukacji.
1937 – Jedenasta audiencja Piusa XI dla ks. Alojzego Orione.
2013 – Beatyfikacja Ricarda Gil Barcelóna i Antonio Arrué Peiró
Opis: Błogosławieni Ricardo Gil i Antonio Arrue ©MDBO
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Ks. Edward Laszczak FDP – 76 lat życia, 46 lata życia zakonnego, 41 lat kapłaństwa.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1955 – Kl. Tadeusz Roszak FDP
Kl. Tadeusz Roszak urodził się 3 października 1931 r. w Straszewie na Kujawach w ubogiej rodzinie Mieczysława i Anieli. Miał trzech braci i dwie siostry. Ochrzczony został w miejscowym kościele pw. św. Marcina Biskupa 18 października 1931 r., a bierzmowany w Aleksandrowie Kujawskim w 1950 r.
Gdy miał pół roku, dotknęła go ciężka choroba, lecz po paru miesiącach szczęśliwie powrócił do zdrowia. Potem, według świadectwa rodziców i krewnych, wzrastał w idealnym posłuszeństwie i dziecięcej żarliwej pobożności, o czym świadczy choćby fakt wykrycia przez rodziców ukrywanej kapliczki Matki Bożej przybieranej przez niego w świeże kwiaty – kapliczki, do której często wymykał się z domu w tajemnicy, by się modlić. Po Pierwszej Komunii św. został ministrantem.
W Straszewie Tadeusz zaczął uczęszczać do szkoły podstawowej. Już wtedy myślał o kapłaństwie. Kochał służyć do Mszy św., pomagał kościelnemu przy ołtarzu, a przed świętami Bożego Narodzenia i Wielkanocy stroił żłóbek i grób Chrystusowy. Był też przez dłuższy czas prezesem kółka ministrantów i członkiem Sodalicji Mariańskiej, zachęcając wszystkich swym przykładem do nabożeństwa do Matki Bożej.
Po skończeniu szkoły podstawowej w 1949 r. Tadeusz pojechał do Częstochowy, by „naradzić się z Matuchną” w sprawie swego powołania. Wróciwszy, już zdecydowanie oświadczył, że chce iść za głosem Bożego powołania. Rodzice przedstawiali mu trudności materialne z tym związane, lecz on mimo idealnego posłuszeństwa nie myślał zrezygnować z tej Bożej łaski.
Wreszcie otrzymał pozwolenie rodziców. Skierował swe kroki do Poznania do Zakonu Najświętszego Serca Jezusowego, lecz wkrótce opuścił go, nie wyjawiając nikomu przyczyny. Powołania nie stracił. Zaraz udał się do salezjanów w Lądzie, gdzie go od razu przyjęto. Jednak z powodu słabego zdrowia po skończeniu dziewiątej klasy nie zgodzono się na wstąpienie przez niego do nowicjatu.
Znając już wtedy – jako salezjański wychowanek – żywot ks. Orione i w zarysie ducha jego Zgromadzenia, Tadeusz zapukał w lipcu 1951 r. do naszej furty w Zduńskiej Woli z prośbą o przyjęcie do nowicjatu. Rozpoczął go 15 sierpnia tego samego roku.
Pierwszą profesję złożył 15 sierpnia 1952 r. Był cichy i nie rzucał się w oczy, choć czasem potrafił zapalać się przy rekreacyjnej zabawie.
Nie można było jednak nie dostrzec jego pobożności, zwłaszcza gdy przyjmował Komunię św. 3 października kl. Tadeusz zachorował. Wezwany lekarz oświadczył, iż choroba jest niebezpieczna – silne zapalenie płuc, co w połączeniu ze słabym sercem stawiało chorego w stanie dość ciężkim. Rychło wezwano pogotowie i odwieziono pacjenta do szpitala powiatowego w Sieradzu.
Stan chorego z dnia na dzień się pogarszał. Kl. Tadeusz powoli zaczął przygotowywać się na śmierć. Umierając, przeżegnał się i rzekł: „A teraz już idę – dusza moja odchodzi do Boga, ale ciało pozostaje czyste, nieskażone…”. O wpół do ósmej wieczorem 13 października 1955 r., po czterech latach pobytu w Zgromadzeniu, odszedł do Pana po nagrodę. Miał za sobą 23 lata życia i 3 lata profesji zakonnej. Został pochowany na cmentarzu w Zduńskiej Woli.
Odeszli do wieczności 1933-2020, Służyli Bogu i ludziom, Zgromadzenie zakonne Małe Dzieło Boskiej Opatrzności – Orioniści, Prowincja Polska, 2020, s. 299, opracował: ks. Krzysztof Miś FDP
C i e k a w o s t k i
◆ Kl. Tadeusz miał zdolności krawieckie. Chętnie podejmował się drobnych napraw odzieży.
2024 – ks. Grzegorz Szmyt FDP
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP