KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Hilary z Poitiers, biskup i doktor Kościoła
Święty Hilary z Poitiers – biskup, teolog jedności i obrońca wiary
Rzeźba przedstawiająca Hilarego z Poitiers, znajdująca się w kościele św. Michała w Mondsee, Wolfgang Sauber, 2009, CC BY-SA 3.0
Św. Hilary z Poitiers (ur. ok. 310 w Poitiers, zm. 367) wyrastał w środowisku pogańskiej, wykształconej elity. Jako retor i humanista najpierw szukał prawdy na drodze filozofii, lecz dopiero wnikliwe studium Pisma Świętego – szczególnie Ewangelii św. Jana i św. Mateusza – doprowadziło go do chrztu w 345 roku. Zachwyciła go wizja Boga, który objawia się jako „Ten, Który Jest”, co stało się fundamentem jego duchowej drogi.
W 350 r. obrano go biskupem rodzinnego Poitiers. Jako pasterz Kościoła wszedł w centrum sporu ariańskiego i odmówił potępienia św. Atanazego, broniąc prawdy o bóstwie Chrystusa. Wierność nauce Kościoła kosztowała go wygnanie do Frygii (356), jednak ten przymusowy pobyt stał się czasem intensywnego studium teologii Wschodu. Po powrocie zaczął łączyć tradycję łacińską z dorobkiem Kościołów wschodnich, stając się promotorem dialogu, pojednania i wspólnego wyznania wiary – dlatego nazywano go „pierwszym ekumenistą” oraz „obrońcą Galii”.
Misją życiową Hilarego była obrona chrześcijańskiej doktryny o Trójcy Świętej oraz działanie na rzecz jedności Kościoła, rozdzieranego sporami teologicznymi. Realizował ją poprzez pisma dogmatyczne, listy z wygnania, działalność duszpasterską i wpływ na liturgię. Jego najważniejszym dziełem pozostaje De Trinitate, które ugruntowało zachodnią teologię chrystologiczną. W 1851 r. papież Pius IX ogłosił go Doktorem Kościoła.
Hilary zmarł w 367 roku. Jego kult szerzył się wcześnie – w czasach, gdy w Kościele Zachodu publicznie czczono niemal wyłącznie męczenników. Jest patronem Poitiers i La Roche, a w ikonografii występuje w stroju biskupim, z księgą, mitrą, pastorałem oraz symbolami walki z arianami, takimi jak wąż lub smok.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona Weronika Nagroni, mniszka
Błogosławiona Weronika z Binasco – mistyczka posłana do odnowy Kościoła
Chiesa di Turago Bordone: la Beata Veronica in un affresco di Luigi Migliavacca, G. Scuri, 2003, CC BY-SA 3.0
Bł. Weronika z Binasco urodziła się w 1445 r. w Lombardii w ubogiej rodzinie chłopskiej. Jej droga duchowa zaczęła się w prostych warunkach, bez dostępu do nauki i kultury, a mimo to już jako młoda kobieta odczuwała głębokie pragnienie służby Bogu. W 1466 r., mając 22 lata, wstąpiła do klasztoru augustianek św. Marty w Mediolanie, gdzie spędziła resztę życia. To właśnie w murach klasztoru nauczyła się czytać i pisać, a jej wiara dojrzewała poprzez modlitwę, pokutę i życie wspólnotowe.
Słynęła z głębokiej kontemplacji, daru łez i ekstaz, które towarzyszyły jej mistycznym przeżyciom. Obdarzona proroctwem oraz zdolnością przenikliwej oceny ludzkich sumień, stała się duchowym autorytetem — radzono się jej w sprawach trudnych, a jej słowa traktowano jako natchnione. Z posłuszeństwa wewnętrznemu przekonaniu udała się do Rzymu, by upomnieć papieża Aleksandra VI, którego skandaliczne życie prywatne raniło Kościół. Jej odwaga ukazuje wyjątkową rolę kobiety konsekrowanej jako prorockiego znaku w czasach kryzysu moralnego.
Misją życiową Weroniki było duchowe oczyszczanie Kościoła poprzez modlitwę, pokutę i prorockie upominanie możnych, a także prowadzenie ludzi do nawrócenia dzięki darom kontemplacji i rozeznania.
Zmarła 13 stycznia 1497 r. w klasztorze w Mediolanie. Jej relikwie przewieziono później do rodzinnego Binasco. Kult zatwierdził najpierw Leon X (1518), a ostatecznie Aleksander VIII w 1690 r. Do dziś czczona jest jako wzór mistyczki czynnie zatroskanej o los Kościoła.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1915 – Trzęsienie ziemi w Regionie Abruzji, z epicentrum w okolicach Fucino.
1964 – Karol Wojtyła został nominowany na arcybiskupa metropolitę krakowskiego.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2000 – Ks. Franciszek Kaczmarczyk FDP
Ks. Franciszek Kaczmarczyk urodził się 3 października 1912 r. w miejscowości Sępichów koło Buska-Zdroju. Jego rodzicami byli Jan i Katarzyna. Miał siostrę. Trzy dni po narodzinach został ochrzczony w kościele pw. Wniebowzięcia NMP w Strożysku. W tej samej świątyni 9 czerwca 1923 r. przyjął sakrament bierzmowania.
Naukę ukończył w siedmioklasowej szkole powszechnej w Nowym Korczynie w 1929 r. Później przez rok uczył się w gimnazjum sejmikowym w Stopnicy, ale zrezygnował z dalszego kształcenia z powodu zbyt wysokich kosztów. Ponieważ od dzieciństwa marzył o kapłaństwie, wstąpił do niższego seminarium duchownego Misjonarzy Świętej Rodziny w Kazimierzu Biskupim, gdzie przebywał dwa lata – od 1931 do 1933 r. Nauki u nich 30 nie kontynuował, gdyż zgłosił się do naszego niższego seminarium duchownego w Zduńskiej Woli z zamiarem zostania orionistą. Tam zaliczył gimnazjum, osiągnąwszy tzw. małą maturę.
Następnie wstąpił do nowicjatu. Śluby czasowe złożył w 1936 r., a wieczyste w 1943 r.
Teologię studiował w latach 1942-1945 w tzw. tajnym seminarium ( seminarium clandestinum) w Warszawie, które dla kleryków oriońskich i mariańskich erygował ks. Błażej Marabotto.
Przez połowę tygodnia zajęcia odbywały się u orionistów w domu przy ul. Barskiej, a przez drugą część tygodnia u marianów przy ul. Wileńskiej 69. Powstanie Warszawskie przerwało naukę na kilka miesięcy, ale dokończono ją w Łaźniewie. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk abp. Antoniego Szlagowskiego 10 czerwca 1945 r.
w Rokitnie, ponieważ warszawskie świątynie były jeszcze w gruzach. Wraz z nim zaszczytu tego dostąpił późniejszy arcybiskup Bronisław Dąbrowski.
Przez pierwszych siedem lat kapłaństwa ks. Franciszek był wychowawcą sierot w Łaźniewie oraz w Zduńskiej Woli, gdzie uczył chłopców śpiewu. Prowadził także chór „Harfa”, gdyż umiał grać na organach. Następnie pracował w charakterze wikariusza i katechety w Łaźniewie, Wołominie i Kaliszu. Piastował też urząd przełożonego w domach w Łaźniewie, Izbicy Kujawskiej i Czułowie-Skałach. Wszędzie grą na organach i śpiewem ubogacał nabożeństwa.
Ks. Kaczmarczyk był zakonnikiem cichym, pogodnym, bardzo przyjacielskim, łatwo nawiązującym kontakt z drugim człowiekiem. Zmarł 13 stycznia 2000 r. w Kaliszu, mając za sobą 87 lat życia, 63 lata profesji zakonnej i 54 lata kapłaństwa. Został pochowany na cmentarzu miejskim w Kaliszu.
C i e k a w o s t k i
◆ Gdy ks. Mariusz Zanatta był proboszczem w Łaźniewie, a ks. Franciszek Kaczmarczyk dyrektorem tamtejszej placówki, bywało, że ks. Franciszek rowerem udawał się do Błonia, aby zakupić pro-dukty spożywcze. Gdy wracał, mawiał do ks. Zanatty: „Byłem w Błoniu, kupiłem chleb. Dobrze zrobiłem?”. Zwrot ten w formie żartobliwej przetrwał aż do dziś. Był on świadectwem szacunku, jaki ks. Franciszek miał względem proboszcza.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP