Wspomnienie św. Jana Chryzostoma
Św. Jan Chryzostom (ok. 349–407) arcybiskup Konstantynopola, należy do najwybitniejszych Ojców Kościoła. Znany jest jako wybitny teolog i kaznodzieja o przydomku „Chryzostom” co oznacza „Złotousty” a odnosi się to do jego niezwykłego daru wymowy.
Misja specjalna Jana Chryzostoma – reformowanie Kościoła i społeczeństwa poprzez głoszenie Ewangelii w sposób przystępny i bezkompromisowy. Jego mowy pełne były odniesień do Pisma Świętego i praktycznych wskazówek dla wiernych. Był gorliwym obrońcą moralności, potępiał korupcję wśród duchowieństwa oraz bogatych elit, co przysporzyło mu wielu wrogów.
Otwarcie krytykował cesarzową Eudoksję za jej wystawne życie, co doprowadziło do jego wygnania. Za swoją bezkompromisowość został zesłany na wygnanie, gdzie zmarł w 407 roku. Jego ostatnie słowa brzmiały: „Chwała Bogu za wszystko”. Dziś św. Jan Chryzostom jest uznawany za jednego z czterech wielkich doktorów Kościoła wschodniego, a jego liturgia do dziś stanowi podstawę nabożeństw w Kościołach wschodnich.
1942 – Rocznica śmierci Błogosławionego Franciszka Drzewieckiego
Franciszek urodził się 26 lutego 1908 r. w Zdunach k. Łowicza w bardzo religijnej rodzinie. Po ukończeniu szkoły podstawowej kształcił się w seminarium nauczycielskim w Łowiczu. Po dopełnieniu edukacji w kolegium księży orionistów w Zduńskiej Woli rozpoczął studia filozoficzne, które ukończył w 1931 r. Na studia teologiczne został wysłany do Włoch i tam 15 sierpnia 1934 r. złożył profesję wieczystą na ręce ks. Alojzego Orione. Święcenia kapłańskie przyjął 6 czerwca 1936 r. Po święceniach kapłańskich pracował w Genui w Małym Cottolengo. Po powrocie w grudniu 1937 r. do Polski został prefektem Krucjaty Eucharystycznej, nauczał religii, prowadził nabożeństwa eucharystyczne i urządzał przedstawienia religijne. W wakacje 1939 r. został wysłany do pracy w Małym Cottolengo gdzie zastał go wybuch II wojny światowej. Z odwagą i poświęceniem prowadził rekolekcje, organizował nabożeństwa i spowiadał czym podnosił na duchu wiernych eksterminowanych przez hitlerowców. Ta postawa przyczyniła się do tego że ks. Franiciszek a z nim ks. Henryk Demrych zostali już aresztowani w listopadzie 1939 r. Wraz z 43 innymi księżmi i klerykami i z ks. bp. Michałem Kozalem zostali 16 stycznia 1940 r. zostali przewiezieni do miejsca odosobnienia w Lądzie. Przed wywiezieniem w głąb Niemiec do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego Dachau o. Franciszek nie skorzystał z możliwości zwolnienia, wyrażając wolę pracy wśród uwięzionych. 15 grudnia 1940 r. trafił do Dachau. Dostał się do pracy na plantacji ziół. Z powodu silnych odmrożeń kończyn, niedożywienia i ciężkiej pracy fizycznej jego organizm został doprowadzony do stanu głębokiego wycieńczenia. Ten zły stan zdrowia był przyczyną wywiezienia go 10 sierpnia 1942 r. do zamku Hartheim, gdzie został zagazowany 13 września 1942 roku. Franciszka beatyfikował papież św. Jan Paweł II w Warszawie 13 czerwca 1999 r. w grupie 108 polskich męczenników.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1917 – Piąte objawienie fatimskie
Podczas piątego objawienie Matki Bożej w Cova da Iria, dzieciom Łucji, Hiacyncie i Franciszkowi towarzyszyło 30 tysięcy osób. Zaczęły pojawiać się prośby aby dzieci wyjednały u Matki Bożej uzdrowienia obecnych lub bliskich osób. W tym dniu Matka Boża obiecała że podczas następnego spotkania dzieci ujrzą Matkę Boską Bolesną, Matkę Boską z Karmelu i św. Józefa z dzieciątkiem. Prosiła dzieci o odmawianie różańca zapewniając że dzięki tej modlitwie zakończy się wojna.
1928 – Pobłogosławienie kamienia węgielnego pod Sanktuarium św. Antoniego w Reggio Calabria
Pierwsze zwiastuny Małego Dzieła Opatrzności Bożej w Reggio Calabria pojawiają się na początku 1909 roku po pamiętnym trzęsieniu ziemi w którym zginęło ponad 120 tysięcy ludzi. Odpowiedzią na ogromną skalę cierpienia było utworzenie w 1910 sierocińca przez Wikariusza Generalnego Księdza Orione. W roku 1924 ksiądz Gaetano Catanoso, proboszcz Candelora i założyciel [Zgromadzenia] Córek Matki Boskiej Bolesnej (Filie dell’Addolorata) zapragnął zbudować tam również ośrodek dla osieroconych i porzuconych dzieci, wraz ze szkołą. Zwrócił się więc do księdza Orione – ten poparł nowe przedsięwzięcie i przyłączył do niego Dzieło Świętego Antoniego z Kalabrii, przydzielając mu dużą część działalności charytatywnej i modlitewnej na chwałę wielkiego Świętego z Padwy.
13 września 1928 roku, w obecności wielu biskupów, położono kamień węgielny pod mające powstać tam Sanktuarium, serce Dzieła – błogosławieństwa udzielił [przedsięwzięciu] arcybiskup Reggio Carmelo Puja. Pięć lat upłynęło na oczekiwaniu: 13 czerwca 1933 ten sam arcybiskup, w obecności biskupów, przedstawicieli władz i księdza Orione, ogłosił rozpoczęcie prac budowlanych, które zostały powierzone firmie Leone Castelli: uroczyste kazanie wygłosił ksiądz Benedetto Galbiati. Rok później, 10 czerwca 1934 roku, biskup Tropea, Ekscelencja Cribellati, pobłogosławił wzniesi
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
Modlitwa w intencji powołań do Zgromadzeń św. Alojzego Orione
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
Wspominamy w modlitwie
Ks. Franciszek Pokładek FDP (1915-1983)
Ks. Kazimierz Pokładek urodził się 10 marca 1915 r. w Solcu- -Zdroju jako syn Kazimierza i Antoniny. Ochrzczony został dzień później w tamtejszym kościele parafialnym pw. św. Mikołaja. Tam ukończył pięć klas szkoły powszechnej, a następnie dwie klasy w Zborowie. W latach 1932-1933 pracował jako praktykant ogrodniczy w zakładzie zdrojowym w Solcu-Zdroju.
Do Zgromadzenia Księży Orionistów Kazimierz wstąpił 7 października 1933 r. Pracował w drukarni „Orion” w Zduńskiej Woli i studiował przedmioty z zakresu szkoły średniej. Nowicjat rozpoczął w Polsce w 1936 r., a zakończył we Włoszech w 1938 r. Tam spotkał się z ks. Alojzym Orione i ks. Karolem Sterpi. Na ręce Założyciela złożył pierwszą profesję zakonną. Filozofię i teologię studiował w Tortonie i Rosano. Śluby wieczyste złożył 14 października 1945 r., a święcenia kapłańskie przyjął 29 czerwca 1948 r. w Tortonie.
Ks. Kazimierz studiował na Uniwersytecie Gregoriańskim i w Papieskim Instytucie Biblijnym, uzyskując tytuł licencjata z teologii w 1950 r. i licencjata teologii biblijnej w 1954 r. Po święceniach pracował we Włoszech – w Tortonie, Palermo i Neapolu. W latach 1962-1967 posługiwał wśród Polonii w USA i Londynie.
Większą część swojego życia ks. Pokładek spędził poza granicami Polski. Z bogatej korespondencji przechowywanej w archiwum prowincjalnym maluje się obraz jego żywej łączności z krajem. Wykazał wielką troskę o to, aby posługa w Stanach Zjednoczonych była pod jurysdykcją prowincji polskiej. Angażował się mocno w pozyskiwanie środków na budowę kościoła w Kaliszu. Jego nie-spełnionym marzeniem, o czym można przeczytać w listach do kurii prowincjalnej, było otwarcie nowej placówki w Kielcach, jego rodzinnej diecezji.
Ks. Kazimierz Pokładek zmarł po długiej chorobie w Warszawie 13 września 1983 r., mając za sobą 68 lat życia, 45 lat profesji zakonnej i 35 lat kapłaństwa. Został pochowany na cmentarzu w Łaźniewie.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP, kl. Konrad Widera