KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Walerian, męczennik
św. Cecylia i św. Walerian, Lelio Orsi, 1555, Public domain
Święty Walerian należy do grona wczesnych męczenników chrześcijaństwa, których życie znane jest jedynie z nielicznych przekazów historycznych oraz z tradycji związanej z legendą o św. Cecylii. Według tych świadectw był bratem Tyburcjusza i żył w Rzymie w II lub na początku III wieku. Początkowo był poganinem i zgodnie z wolą rodziców miał poślubić Cecylię. Ona jednak już wcześniej postanowiła poświęcić swoje życie Bogu. W dniu ślubu wyznała Walerianowi swoją wiarę i pragnienie zachowania czystości. Szczerość i głęboka wiara Cecylii poruszyły jego serce do tego stopnia, że postanowił przyjąć chrześcijaństwo. Po spotkaniu z papieżem Urbanem I Walerian przyjął chrzest, a następnie przyprowadził do wiary także swojego brata Tyburcjusza. Od tej chwili obaj poświęcili się służbie potrzebującym oraz chrześcijańskiej wspólnocie. Szczególnym przejawem ich odwagi było grzebanie ciał męczenników – czyn wówczas surowo zakazany przez władze rzymskie. Ich misją życiową stało się więc świadectwo wiary wyrażone poprzez miłosierdzie i wierność Chrystusowi. Gdy zostali przyłapani na tej działalności, odmówili złożenia ofiary pogańskim bogom. Za wierność swoim przekonaniom zostali wyprowadzeni poza Rzym, poddani torturom, a następnie ścięci mieczem. Tradycja podaje, że pochowano ich przy Via Appia, gdzie przez wieki czczono pamięć o ich męczeństwie.
Wspomnienie dowolne – Święta Ludwina, dziewica
Wypadek św. Ludwiny, Johannes Brugman, Vita Lijdwine, 1498, Public domain
Święta Ludwina ze Schiedam (1380–1433) była mistyczką i dziewicą, której życie stało się niezwykłym świadectwem cierpienia przeżywanego w zjednoczeniu z Bogiem. Urodziła się 18 marca 1380 roku w holenderskim Schiedam niedaleko Rotterdamu, w rodzinie Piotra i Petroneli, wywodzącej się ze zubożałej szlachty. Była dziewiątym dzieckiem. W młodości wyróżniała się urodą, dlatego wielu młodzieńców zabiegało o jej rękę. Ona jednak już jako siedmioletnie dziecko złożyła ślub czystości, pragnąc całkowicie należeć do Chrystusa. Przełomem w jej życiu był tragiczny wypadek. Gdy miała piętnaście lat, podczas zimowej zabawy na lodzie upadła tak nieszczęśliwie, że uszkodziła kręgosłup. Od tego momentu rozpoczęła się trwająca niemal czterdzieści lat droga ciężkiej choroby i fizycznych cierpień. Stopniowo została sparaliżowana i przez długie lata nie opuszczała łóżka. Jej ciało pokryły bolesne rany, a choroba była tak ciężka, że lekarze nie potrafili jej zdiagnozować ani skutecznie leczyć. Początkowo Ludwina buntowała się przeciw swojemu losowi i pragnęła śmierci jako wybawienia. Dopiero rozmowa ze spowiednikiem, który przypomniał jej mękę Chrystusa, pomogła jej odkryć sens cierpienia. Od tej chwili przyjęła swój los z pokorą i zaczęła ofiarowywać swoje cierpienia za innych. Właśnie w tym odkryła swoją życiową misję – przez modlitwę i dobrowolnie przyjęte cierpienie wypraszać nawrócenie grzeszników oraz pomoc dla dusz czyśćcowych.Mimo choroby Ludwina stała się dla wielu ludzi źródłem duchowego wsparcia. Odwiedzali ją liczni wierni, prosząc o modlitwę i rady. Znana była także z wielkiej dobroci wobec ubogich – otrzymywane dary rozdawała potrzebującym. Tradycja przypisuje jej również dar proroctwa i niezwykłe doświadczenia mistyczne.
Zmarła 14 kwietnia 1433 roku po długim życiu naznaczonym cierpieniem, które przemieniła w modlitwę i ofiarę. Jej kult został zatwierdzony w 1890 roku przez papieża Leona XIII.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
966– (data symboliczna)KsiążęMieszko Iwraz ze swoim dworem przyjąłchrzest– początekchrystianizacjiPolski.
Ruiny palatium i kaplicy na Ostrowie Lednickim, jedno z domniemanych miejsc chrztu Mieszka I, Ferdziu, 2008,
CC BY-SA 3.0 PL
Chrzest Polski to wydarzenie o ogromnym znaczeniu dla historii kraju, tradycyjnie datowane na rok 966. Oznacza ono przyjęcie chrztu przez księcia Polan, Mieszko I, i uznawane jest za początek chrystianizacji ziem polskich, a także symboliczny moment narodzin państwa polskiego oraz jego związku z Kościołem katolickim. Choć data ta jest powszechnie przyjmowana, nie zachowały się bezpośrednie źródła z X wieku opisujące to wydarzenie, dlatego historycy opierają się głównie na późniejszych kronikach i rocznikach średniowiecznych. Najstarsze relacje o chrzcie księcia znajdują się w kronikach, m.in. w dziele Thietmara z Merseburga oraz w kronice Gall Anonim. Według jednej tradycji Mieszko przyjął chrzest po zawarciu małżeństwa z czeską księżniczką Dobrawa, która była gorliwą chrześcijanką i miała znaczący wpływ na decyzję władcy. Inne przekazy sugerują, że chrzest nastąpił jeszcze przed ślubem. Różnice te pokazują, że wydarzenie to już w średniowieczu otaczała legenda i różne interpretacje. Współcześni historycy najczęściej przyjmują, że Mieszko zawarł małżeństwo z Dobrawą około 965 roku, a rok później przyjął chrzest. Decyzja ta miała znaczenie zarówno religijne, jak i polityczne. Dzięki sojuszowi z Czechami władca Polan wzmocnił swoją pozycję w regionie i osłabił wrogą koalicję plemion połabskich. Chrześcijaństwo umożliwiło także nawiązanie bliższych relacji z państwami Europy Zachodniej oraz z cesarstwem. Przyjęcie chrztu zapoczątkowało proces chrystianizacji całego kraju. Wkrótce zaczęły powstawać pierwsze struktury kościelne, a do Polski przybywali misjonarze. Pierwszym biskupem został Jordan, który organizował życie religijne i wspierał szerzenie nowej wiary. Wraz z chrześcijaństwem pojawiły się także elementy kultury łacińskiej – pismo, łacina jako język urzędowy oraz nowe wzorce prawne i społeczne. Chrzest Mieszka I był więc wydarzeniem przełomowym. Nie tylko wprowadził Polskę do kręgu cywilizacji chrześcijańskiej Europy, lecz także wzmocnił fundamenty rodzącego się państwa, którego rozwój w kolejnych wiekach był ściśle związany z kulturą i religią Zachodu.
Mieszko I, Jan Matejko, 1893, Public domain
1430– Grupa rycerzy-rozbójników pochodzących zMoraw,CzechiŚląskadokonała napadu na klasztorpaulinównaJasnej Górze, zabijając kilku zakonników, łupiąc część kosztowności i uszkadzającobraz Czarnej Madonny.
1895 – Msza prymicyjna księdza Alojzego Orione w kaplicy Kolegium św. Klary.
1950 – PrymasStefan Wyszyńskipodpisał w imieniuEpiskopatu Polskiporozumieniez władzami komunistycznymi. Kościół polski, w zamian za zagwarantowanie nauczania religii w szkołach i funkcjonowanieKatolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, uznał graniceZiem Odzyskanychi potępił„bandy podziemia”.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
PopeSergius III, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Sergiusz III (łac. Sergius III, zm. 14 kwietnia 911 w Rzymie) był biskupem Rzymu w latach 904–911. Pochodził z rzymskiej rodziny arystokratycznej, a przed wyborem na Stolicę Piotrową pełnił funkcję biskupa Cerveteri. Już wcześniej angażował się w spory kościelne końca IX wieku i uczestniczył w słynnym synodzie trupim, podczas którego potępiono papieża Formozus. Sergiusz należał do jego zdecydowanych przeciwników i popierał unieważnienie jego święceń. Po raz pierwszy został wybrany papieżem w 897 roku, lecz wkrótce utracił urząd na rzecz Jan IX i został wygnany. Do władzy powrócił dopiero w 904 roku dzięki poparciu rzymskiego możnowładcy Teofilakta z Tusculum oraz jego żony Teodory. Pontyfikat Sergiusza III otwiera okres tzw. pornokracji, czyli silnych wpływów rzymskich rodów arystokratycznych na sprawy Kościoła. Według przekazów mógł być także ojcem dziecka Marozji, późniejszej matki papieża Jan XI. Sergiusz III uznał swój pierwszy wybór na papieża za ważny i wszystkich następców z lat 897–904 traktował jako uzurpatorów. Potwierdził decyzje przeciw Formozusowi i nakazał biskupom wyświęconym przez niego ponowne przyjęcie święceń. W czasie jego pontyfikatu odbudowano zniszczoną w trzęsieniu ziemi bazylikę laterańską oraz powstało opactwo w Cluny Abbey. Papież zmarł w Rzymie i został pochowany w Bazylice św. Piotra.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1940 – Druga deportacjaPolaków z terenów zajętych przezZSRR.
1951 –Mieczysław Dziemieszkiewicz (1925-1951) – polski żołnierzNSZiNZW, uczestnikpodziemia antykomunistycznego.
St. sierż. Mieczysław Dziemieszkiewicz ps. „Rój” (po prawej), autor nieznany, 1948 r., Public domain
Mieczysław Dziemieszkiewicz (ur. 28 stycznia 1925 w Zagrobach, zm. w nocy z 13 na 14 kwietnia 1951 w Szyszkach) był żołnierzem polskiego podziemia niepodległościowego po II wojnie światowej, związanym z Narodowe Siły Zbrojne oraz Narodowe Zjednoczenie Wojskowe. Działał głównie na terenie północnego Mazowsza jako jeden z najbardziej znanych dowódców antykomunistycznej partyzantki. Był bratem Romana Dziemieszkiewicza ps. „Adam” i Jerzego Dziemieszkiewicza ps. „Żbik”. Ukończył szkołę powszechną w Różanie w 1939 roku, a podczas okupacji niemieckiej uczestniczył w tajnym nauczaniu w Makowie Mazowieckim, jednocześnie pracując w niemieckim przedsiębiorstwie transportowym. W 1945 roku został wcielony do zapasowego pułku piechoty w Warszawie. Po tragicznej śmierci brata, zamordowanego przez żołnierzy sowieckich, zdezerterował i wstąpił do oddziału podziemia dowodzonego przez ppor. Mariana Kraśniewskiego „Burzę”, przyjmując pseudonim „Rój”. Z czasem został dowódcą patrolu Pogotowia Akcji Specjalnej NZW. Kierował wieloma akcjami zbrojnymi przeciw funkcjonariuszom aparatu bezpieczeństwa – Urząd Bezpieczeństwa, Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Milicja Obywatelska. Oddział „Roja” przeprowadził liczne zasadzki i akcje rozbrojeniowe, m.in. na posterunki MO, transporty więźniów oraz placówki ochrony kolei. W wyniku zdrady wymuszonej przez UB na jego narzeczonej został otoczony przez kilkuset żołnierzy KBW oraz funkcjonariuszy bezpieczeństwa. Zginął podczas próby przebicia się z obławy w Szyszkach razem ze swoim podkomendnym. Pośmiertnie awansowano go do stopnia podporucznika. Za działalność niepodległościową został odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych oraz – pośmiertnie – Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski nadanym przez Lech Kaczyński. Jego symboliczną mogiłę można odnaleźć w Makowie Mazowieckim, a pamięć o nim upamiętniają również film Historia Roja, czyli w ziemi lepiej słychać oraz patronat nad 5 Mazowiecka Brygada Obrony Terytorialnej.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP