KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Feliks z Noli, prezbiter
St. Felix of Nola, autor nieznany, XIX w., Public domain
Święty Feliks z Noli żył w III wieku i był prezbiterem w mieście Nola (na południe od Neapolu). Pochodził z syryjskiej rodziny – jego ojciec Hermias, był legionistą rzymskim, osiadłym w Noli, gdzie Feliks się urodził wraz ze swoim bratem. Jego brat poszedł w ślady ojca, natomiast Feliks porzucił świeckie życie, by służyć Bogu.
Po przyjęciu święceń kapłańskich Feliks zmierzył się z prześladowaniami chrześcijan za czasów cesarza Decjusza. Kiedy biskup Noli, Maksym, musiał opuścić diecezję, Feliks przejął odpowiedzialność za wspólnotę. Został aresztowany i torturowany – według relacji św. Paulina z Noli, bito go i ciągano po ostrych muszlach.
Udało mu się uciec z więzienia – ukrywał się m.in. w wyschniętej studni przez pewien czas. Po śmierci Decjusza wrócił do Noli, jednak utracił majątek rodzinny, więc żył skromnie, pracując rękami. Choć został wybrany na biskupa po śmierci Maksyma, odmówił tej godności, proponując na jego miejsce innego kapłana – Kwintusa. Feliks zmarł około 14 stycznia roku 260 i choć zmarł śmiercią naturalną, był czczony jako męczennik lub wyznawca wiary.
Jego grób w Cimitile, niedaleko Noli, szybko stał się miejscem pielgrzymek. Św. Paulin w swoich poematach („Natalicia”) opisuje cuda, które miały tam miejsce – m.in. związane z naturą: Paulin ukazuje, że przyroda podlega świętemu dzięki jego bliskości z Bogiem.
W ikonografii Feliks bywa przedstawiany z aniołem, a także z pająkiem – ten motyw nawiązuje do legendy, w której pajęczyna zasłoniła wejście do studni, w której się ukrywał, chroniąc go przed prześladowcami.
Jest patronem Noli (swojego rodzinnego miasta) oraz opiekunem zwierząt domowych. Wzywa się go zwłaszcza w intencjach ochrony przed krzywoprzysięstwem, fałszywymi świadkami, kłamstwem i chorobami oczu.
Wspomnienie dowolne –BłogosławionyOdoryk z Pordenone, prezbiter
Rysunek przedstawiający bł. Odoryka z Pordenone, autor nieznany, 1881, Public domain
Błogosławiony Odoryk (pierwotnie Mattiussi) urodził się około 1265 roku w Villanova pod Pordenone (Włochy). Już w młodym wieku (około 15 lat) wstąpił do zakonu franciszkanów, wybierając surowy, ascetyczny styl życia: chodził boso, nosił połatany habit i włosiennicę, co świadczyło o jego głębokim poświęceniu. Po święceniach kapłańskich jego życiowe powołanie stało się jasne — misjonarska służba daleko poza granicami Europy. W 1296 roku wyruszył na Bliski Wschód, a około 1317–1318 rozpoczął niezwykłą podróż na Daleki Wschód. Przemierzył Indie, Cejlon, Sumatrę i Jawę, by dotrzeć do Chin, nawiązując współpracę z arcybiskupem Janem z Montecorvino w Pekinie. Po śmierci Montecorvina miał zostać arcybiskupem Pekinu. Jego działalność misyjna objęła także Tybet — według relacji był pierwszym Europejczykiem, który dotarł do siedziby Dalaj Lamy. Uzyskał przyzwolenie chana na osiedlenie franciszkanów w Turkiestanie.
Misją życiową Odoryka było przypisywanie całego swojego życia Ewangelii – połączył głęboką kontemplację z bardzo odważnym i praktycznym działaniem misyjnym. Jego pokora, wyrzeczenie i gotowość do poświęceń podkreślają, że celem nie była chwała, lecz służba ludziom i Bogu.
Opowieść o podróżach Odoryka została spisana przez brata Wilhelma z Solagny („Relatio”, znana też jako Itinerarium), i stanowi cenne źródło historyczne opisujące geografię, wierzenia, obyczaje i stosunki handlowe Azji XIV wieku — choć zawiera również elementy niezwykłe i fantastyczne. Po ponad dekadzie misji Odoryk powrócił do Europy. W 1330 roku, wycieńczony podróżami, usiadł w Padwie i dyktował swoje wspomnienia. Zmarł 14 stycznia 1331 roku w Udine. Jego życie i misjonarska gorliwość przyczyniły się do jego beatyfikacji przez papieża Benedykta XIV w 1755 roku.
Jego misja pozostawiła trwały ślad – relacje z podróży wpłynęły na ówczesną wiedzę o Azji, a jego postać stała się symbolem poświęcenia, odwagi i gorliwości misyjnej.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Piotr Donders, prezbiter
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1935 – Zakup kolegium Jasny Dworek w Kaliszu oraz gospodarstwa rolnego Zagrodnica w Izbicy Kujawskiej.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2000 – Siostra Maria Świętosława – Barbara Sosnowska PSMC (1949–2000) – urodzona w Dąbrówka, zmarła w Kole mając 51 lat życia i 33 lata profesji zakonnej.
2001 – Siostra Maria Scholastyka – Helena Lis PSMC (1918-2003) – urodzona w Mazury, zmarła w Zalesiu Górnym mając 83 lata życia i 55 lat profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
Mieczysław Wądolny, ps. „Mściciel” (1919-1947) – żołnierz Armii Krajowej.
Był jednym z najbardziej rozpoznawalnych dowódców antykomunistycznego podziemia w Małopolsce po 1945 roku. Urodził się w 1921 roku we wsi Roczyny, a doświadczenia wojenne szybko ukształtowały go jako żołnierza z silnym poczuciem odpowiedzialności za region i jego mieszkańców. W czasie okupacji niemieckiej działał w strukturach AK, a po wejściu Armii Czerwonej nie złożył broni, uznając, że Polska ponownie utraciła suwerenność. Po 1945 roku Wądolny stanął na czele oddziału partyzanckiego „Burza”, który prowadził akcje przeciw jednostkom NKWD, UB oraz funkcjonariuszom sprzyjającym nowej władzy komunistycznej. Oddział był aktywny głównie w powiecie wadowickim, gdzie cieszył się poparciem lokalności, traktujących „Mściciela” jako obrońcę przed represjami. Charakterystyczną cechą Wądolnego była nie tylko odwaga w boju, lecz także dbałość o morale i zasady, które miały odróżniać podziemie od brutalności aparatu represji. Jego misją życiową była walka o niepodległość Polski oraz niedopuszczenie, by komunistyczna władza złamała ducha patriotycznego wśród mieszkańców Małopolski. W swoich działaniach kierował się przekonaniem, że obowiązek żołnierza trwa tak długo, jak długo ojczyzna pozostaje zniewolona. Zginął 14 stycznia 1947 roku w wyniku obławy Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Jego śmierć symbolicznie zakończyła jeden z najważniejszych etapów działalności zbrojnej antykomunistycznego oporu w tym regionie. Dziś uznawany jest za jednego z bohaterów tzw. Żołnierzy Wyklętych.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP