KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święte Anastazja i Bazylissa, męczennice
Święte Anastazja i Bazylisa w Menologium Bazylego II, XI w., Public domain
Święte Anastazja i Bazylissa należą do grona pierwszych chrześcijan w Rzymie, którzy swoją wiarę potwierdzili męczeństwem. Według tradycji były rzymskimi matronami, które przyjęły chrześcijaństwo dzięki nauczaniu apostołów: Święty Piotr Apostoł i Święty Paweł Apostoł. Ich życie naznaczone było odwagą i wiernością Ewangelii w czasach, gdy wyznawanie Chrystusa groziło surowymi prześladowaniami. Szczególną misją życiową Anastazji i Bazylissy było oddanie czci zmarłym męczennikom oraz troska o godne pochówki chrześcijan. Po męczeńskiej śmierci apostołów Piotra i Pawła odnalazły ich ciała i potajemnie, pod osłoną nocy, złożyły je w grobie. Był to akt wielkiej odwagi, ponieważ w okresie prześladowań chrześcijan nawet okazywanie szacunku zabitym wyznawcom Chrystusa było uznawane za przestępstwo przeciwko władzy cesarskiej. Za ten czyn zostały aresztowane i poddane okrutnym torturom. Według przekazów obcięto im języki oraz kończyny, próbując zmusić je do wyrzeczenia się wiary. Mimo cierpień pozostały wierne Chrystusowi. Ostatecznie skazano je na śmierć przez ścięcie mieczem. Męczeństwo poniosły w czasie prześladowań za panowania cesarza Neron około roku 67 lub 68. Pamięć o nich zachowała się w Martyrologium rzymskim, które wspomina je jako przykład odwagi i wierności pierwszych chrześcijan. W tradycji Kościoła uznawane są za patronki cenzorów oraz wzywane w modlitwach w bólach głowy. W ikonografii przedstawia się je z palmą męczeństwa i nożycami, a niekiedy także w sposób symboliczny – bez rąk, nóg lub głowy – co nawiązuje do cierpień, jakie poniosły za wiarę.
Wspomnienie dowolne – Święty Cezary Bus, prezbiter
Cezary Bus urodził się w 1544 roku w Cavaillon we Francji, w rodzinie włoskiego pochodzenia. W młodości wybrał drogę podobną do swojego starszego brata – oficera gwardii królewskiej – i wstąpił do wojska. Początkowo prowadził życie typowe dla żołnierza swoich czasów, skupione bardziej na sprawach doczesnych niż duchowych. Przełom w jego życiu przyniosła jednak ciężka choroba, która skłoniła go do głębokiej refleksji nad sensem życia i relacją z Bogiem. Na drodze jego nawrócenia stanęli prości, ale głęboko wierzący ludzie. Szczególną rolę odegrali krawiec Ludwik Guyot oraz dobroczynna Antonina Reveillade, która – nie umiejąc czytać – prosiła Busa o głośne odczytywanie żywotów świętych. Lektura tych historii, a także duchowe kierownictwo jezuity Piotra Pegueta, sprawiły, że odkrył powołanie do służby Bogu. Rozpoczął studia teologiczne i w 1582 roku przyjął święcenia kapłańskie. Jako kapłan szybko dostrzegł, że jedną z głównych przyczyn osłabienia wiary wśród ludzi jest brak podstawowej wiedzy religijnej. Dlatego swoją misję życiową uczynił nauczanie prawd wiary. Przemierzał miasta i wioski południowej Francji, głosząc kazania, ucząc katechizmu dzieci, młodzież i dorosłych oraz spowiadając wiernych przez długie godziny. Z czasem zgromadził wokół siebie współpracowników i założył zgromadzenie Kapłanów Nauki Chrześcijańskiej, zwanych doktrynariuszami, których zadaniem była katechizacja i pogłębianie wiedzy religijnej wiernych. Powstała także żeńska wspólnota Sióstr Nauki Chrześcijańskiej, zajmująca się nauczaniem kobiet i dziewcząt. Choć w zgromadzeniu doszło do bolesnego podziału między nim a współpracownikiem Romillonem, Bus pozostał wierny swojej misji szerzenia wiedzy religijnej i formowania wiernych. Zmarł 15 kwietnia 1607 roku w Awinionie w wieku 63 lat. Jego grób znajduje się w tym mieście. W 1975 roku papież Paweł VI ogłosił go błogosławionym, a kanonizacji dokonał 15 maja 2022 roku papież Franciszek na placu św. Piotra w Rzymie.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1912 – W trakcie swego dziewiczego rejsu zSouthamptondoNowego Jorkuzatonął po zderzeniu z górą lodową brytyjskitransatlantykRMS „Titanic”. Zginęło ponad 1500 osób, uratowano około 730.
RMS Titanic departing Southampton on April 10, 1912, Francis Godolphin Osbourne Stuart, 1912, Public domain
Sinking of the Titanic animation: the ship, RMS Titanic sank between April 14 to 15, 1912, between 11:40 PM and 2:20 AM, in the middle of the Atlantic Ocean, HefePine23, 2019, CC BY-SA 4.0
1934 – Biskup GiustinoSanchini przy obecności ks. Alojzego Orione błogosławi i kładzie kamień węgielny pod Sanktuarium św. Jana Bosko w Fano (Pesaro i Urbino).
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1996–Biskup Giuseppe Fenocchio, Biskup przybrany (1905-1996) – urodzony w Molini di Prelà (Imperia, Włochy), zmarł w Albenga (Imperia) mając 91 lat życia, 69 lat kapłaństwa, 41 lat biskupstwa. Wielki przyjaciel ks. Alojzego Orione i ks. Carlo Sterpi, dobrodziej Misji w Togo.
2005 – Siostra Maria Damiana – Zofia Pol PSMC (1918–2005) – urodzona w Trząs, zmarła w Otwocku mając 87 lat życia i 53 lata profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1940 –Marian Spoida (1901-1940) – polski podporucznik rezerwy lotnictwa, piłkarz, trener.
Marian Spoida (często zapisywany także jako Spojda) urodził się 4 stycznia 1901 roku w Poznań w rodzinie Piotra i Jadwigi z Przybylskich. W niemieckiej metryce urodzenia widniała forma „Spoida”, jednak w polskich dokumentach międzywojennych – zarówno sportowych, jak i wojskowych – najczęściej używano zapisu „Spojda”. Pod tym nazwiskiem figuruje m.in. w dokumentach Polskiego Związku Piłki Nożnej oraz w aktach wojskowych. Był nie tylko sportowcem, lecz także żołnierzem i urzędnikiem bankowym. W młodości wziął udział w walkach o niepodległość – uczestniczył w Powstanie Wielkopolskie oraz w Wojna polsko-bolszewicka. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie i Szkołę Podchorążych Wojsk Łączności w Zegrzu, uzyskując stopień podporucznika rezerwy. Równocześnie rozwijał karierę sportową. Początkowo grał w lokalnych zespołach, m.in. w Posnanii, jednak największe sukcesy odniósł jako wieloletni zawodnik Warta Poznań, w której występował w latach 1916–1929. Grał na pozycji pomocnika – najpierw lewego, później środkowego. Z klubem zdobył mistrzostwo Polski w 1929 roku oraz wicemistrzostwo w latach 1922, 1925 i 1928. W reprezentacji Polski zadebiutował w 1922 roku w meczu z Rumunią i do 1928 roku rozegrał 14 oficjalnych spotkań. Był także uczestnikiem Letnich Igrzysk Olimpijskich 1924 w Paryżu. Po zakończeniu kariery piłkarskiej poświęcił się pracy szkoleniowej. Prowadził kluby w Poznaniu, a następnie został trenerem objazdowym Polskiego Związku Piłki Nożnej. Współpracował z selekcjonerem Józefem Kałużą i był jego asystentem podczas mistrzostw świata we Francji w 1938 roku.
We wrześniu 1939 roku, jako oficer rezerwy, wziął udział w kampanii obronnej. Dostał się do niewoli sowieckiej i trafił do obozu w Kozielsku. W kwietniu 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Zbrodni katyńskiej w Lesie Katyńskim. Podczas ekshumacji w 1943 roku przy jego ciele odnaleziono m.in. dowód osobisty i legitymację klubową Warty. Postać Mariana Spoidy pozostaje symbolem pokolenia polskich sportowców, którzy obok sukcesów na boisku służyli także ojczyźnie jako żołnierze. W 2007 roku minister obrony narodowej Aleksander Szczygło pośmiertnie awansował go do stopnia porucznika, oddając hołd jego życiu i ofierze.
1945 – Jan Mrózek (1913-1945) – polski działacz ruchu oporu.
Jan Mrózek urodził się 25 września 1913 roku w Wędryni. Dorastał w środowisku silnie związanym z polską tradycją patriotyczną, co w dużej mierze ukształtowało jego późniejsze postawy. Od młodości wyróżniał się znakomitą pamięcią oraz bardzo dobrą znajomością języka niemieckiego – umiejętności te okazały się szczególnie cenne w czasie wojny. Podczas II wojna światowa zaangażował się w działalność konspiracyjną i został członkiem sieci wywiadu dalekiego zasięgu Komendy Głównej Armia Krajowa o kryptonimie „Stragan”. W sierpniu 1942 roku objął w Wiedeń funkcję kierownika grupy wywiadowczej „WO-1 Południe”, przejmując ją po Karolu Trojanowskim. Struktura ta działała na rozległym obszarze obejmującym Bawarię, Czechy, Austrię i Słowację. Mrózek posługiwał się w konspiracji pseudonimami „Jan”, „Jaś” oraz „Iwan Biełyk”. W jego siatce działało około dwustu agentów, wśród których znajdowało się wielu ludzi pochodzących ze Śląska Cieszyńskiego, w tym także jego siostra Ewa Pilch. Misją Jana Mrózka była organizacja i koordynacja pracy wywiadowczej przeciwko III Rzeszy – zbieranie informacji o zapleczu wojennym Niemiec oraz przekazywanie ich polskiemu podziemiu i aliantom. Dzięki jego działalności konspiracyjnej możliwe było uzyskiwanie cennych danych z terenów znajdujących się głęboko w granicach państwa niemieckiego. W marcu lub kwietniu 1943 roku został aresztowany przez gestapo. Po długim śledztwie i procesie skazano go na karę śmierci. Więziony był w więzieniu Margarethen w Wiedniu. 15 kwietnia 1945 roku, dosłownie na krótko przed wyzwoleniem tych terenów, został rozstrzelany na dziedzińcu więzienia w zamku w Stein an der Donau. Zginął wraz z innymi więźniami, wśród których znajdował się także jego współpracownik z wywiadu, taternik Karol Englisch.
1953 – Stefan Pietrusiński (1929-1953) – polski żołnierz podziemia antykomunistycznego.
Stefan Pietrusiński (ps. „Rysiek”) urodził się 2 września 1929 roku w Goszczynie w rodzinie Aleksandra i Heleny z Dzwonków. Młodość spędził w środowisku wiejskim, uczęszczał do gimnazjum w rodzinnej miejscowości i działał w harcerstwie. Po wojnie pracował jako nauczyciel w szkołach powszechnych w powiecie grójeckim – najpierw w Suchostrudze, a następnie w Olszanach. W 1950 roku został powołany do wojska i skierowany do służby w jednostce w Siedlcach, a później pracował jako pisarz w kancelarii Głównej Kontroli Wojskowej Ministerstwa Obrony Narodowej. Już jako bardzo młody człowiek zaangażował się w działalność niepodległościową. Od 1948 roku współtworzył konspiracyjną organizację związaną z ruchem ludowym – Obrona Konspiracyjna PSL, powołaną przez Henryka Bąka. Z czasem struktura ta przekształciła się w Polską Szturmówkę Chłopską – podziemną organizację działającą przeciwko systemowi komunistycznemu w Polsce. W okresie największego rozwoju liczyła ona kilkuset członków i prowadziła działalność propagandową oraz konspiracyjną na terenie kilku regionów kraju. Celem organizacji było przeciwstawienie się kolektywizacji wsi oraz budzenie sprzeciwu wobec narzuconego ustroju komunistycznego. Misją Stefana Pietrusińskiego była przede wszystkim organizacja struktur konspiracyjnych oraz działalność propagandowa wśród ludności wiejskiej i żołnierzy. Jako zastępca Bąka i szef jednego z podokręgów obejmującego gminę Błędów brał udział w kolportażu ulotek, zbieraniu informacji o działaniach władz oraz rozbudowie sieci konspiracyjnej. W czasie służby wojskowej uczestniczył także w akcji o kryptonimie „O.W.”, której celem było pozyskiwanie nowych członków w armii i przygotowanie zaplecza dla przyszłego powstania przeciwko władzy komunistycznej. Na przełomie zimy i wiosny 1952 roku komunistyczne służby bezpieczeństwa rozpoczęły likwidację organizacji. W wyniku prowokacji i masowych aresztowań zatrzymano wielu jej członków. Pietrusiński został aresztowany w maju 1952 roku przez Informację Wojskową. W pokazowym procesie Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawa skazał go 6 września 1952 roku na karę śmierci. Wyrok wykonano 15 kwietnia 1953 roku w więzieniu mokotowskim przy ulicy Rakowieckiej. Rodzina przez wiele miesięcy nie została poinformowana o jego egzekucji. Po latach jego działalność została uhonorowana przez wolną Polskę. W 2008 roku prezydent Lech Kaczyński pośmiertnie odznaczył Stefana Pietrusińskiego Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. Jego postać upamiętnia także obelisk wzniesiony przez dawnych współpracowników na cmentarzu w Przybyszewie.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP