KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Klemens Maria Hofbauer, prezbiter– apostoł Warszawy i Wiednia
Klemens Maria Hofbauer, P. Rinn, Public domain
26 grudnia 1751 roku w morawskim miasteczku Tasswitz przyszedł na świat Klemens Maria Hofbauer, późniejszy święty, redemptorysta i człowiek, którego życie stało się świadectwem wiary, odwagi i bezgranicznej służby drugiemu człowiekowi. Choć pochodził z ubogiej rodziny piekarza, już od najmłodszych lat odznaczał się wielką pobożnością i pragnieniem poświęcenia się Bogu. Droga do kapłaństwa nie była dla niego łatwa. Przez wiele lat musiał pracować, by zdobyć środki na naukę, a gdy wreszcie mógł rozpocząć studia teologiczne, miał już ponad trzydzieści lat. Po święceniach kapłańskich w 1785 roku wstąpił do Zgromadzenia Redemptorystów, gdzie przyjął imię zakonne Klemens Maria. Jego dewizą stały się słowa: „Bóg jest najbliżej wtedy, gdy wydaje się najdalej.”
Wkrótce został wysłany na misję do Polski. Przez ponad dwadzieścia lat działał w Warszawie, w klasztorze przy kościele św. Benona. Tam prowadził tzw. misję wieczystą — codzienne nabożeństwa, kazania i katechezy, które przyciągały tłumy. Głosił Ewangelię zarówno Polakom, jak i Niemcom, opiekował się ubogimi, sierotami i młodzieżą. Dla wielu mieszkańców Warszawy był nie tylko duszpasterzem, ale i duchowym ojcem.
W czasach zaborów, w epoce wojen napoleońskich i narastającego antyklerykalizmu, jego działalność spotykała się z niechęcią władz. Gdy redemptorystów usunięto z Warszawy, Klemens udał się do Wiednia, gdzie przez ostatnie lata życia kontynuował posługę. Tam zyskał przydomek „apostoła Wiednia” — gromadził wokół siebie młodych artystów, intelektualistów i ludzi poszukujących wiary.
Święty Klemens zmarł 15 marca 1820 roku w Wiedniu. Pozostawił po sobie nie tylko wspomnienie gorliwego kapłana, ale też człowieka, który w trudnych czasach potrafił łączyć modlitwę z czynem, a wiarę z miłością do ludzi. Jego życie było misją — dla Kościoła, dla Polski i dla Europy. Został kanonizowany w 1909 roku przez papieża Piusa X, a dziś czczony jest jako patron Wiednia i współpatron Warszawy. Jego wspomnienie liturgiczne przypada 15 marca, natomiast data jego narodzin – 26 grudnia – pozostaje symbolicznym znakiem narodzin człowieka, którego życie stało się darem dla Boga i dla ludzi.
Wspomnienie dowolne – Święta Ludwika de Marillac (1591–1660) – zakonnica miłosierdzia
Der hl. Vincent de Paul segnet die ersten Schwestern des Ordens Soeurs de Saint Vincent de Paul und überträgt die Leitung an Louise de Marillac, GFreihalter, 2010, CC BY-SA 3.0
Święta Ludwika de Marillac urodziła się 12 sierpnia 1591 roku w Paryżu, w rodzinie należącej do elity intelektualnej Francji. Jej ojciec był radcą parlamentu, co zapewniło jej staranne wychowanie i solidną edukację. Wczesną młodość spędziła w internatach zakonnych – najpierw u dominikanek w Poissy, później w skromniejszym paryskim domu wychowawczym. Już wtedy kształtowała się w niej wrażliwość duchowa i głęboka potrzeba służby Bogu.
Na prośbę rodziny Ludwika wyszła za mąż 5 lutego 1613 roku za Antoniego Le Gras, sekretarza królowej Anny Medycejskiej. Małżeństwo nie przyniosło jej jednak szczęścia. Choroba psychiczna męża, jego porywczość i utrata stanowiska sprawiły, że życie rodzinne stało się dla niej ciężarem pełnym cierpienia. Po jego przedwczesnej śmierci w 1625 roku Ludwika, pozostając wdową, całkowicie zwróciła się ku życiu duchowemu i dziełom miłosierdzia.
Pod kierownictwem św. Wincentego à Paulo oraz św. Franciszka Salezego dojrzewała do odkrycia swojej życiowej misji. Jej powołaniem stało się praktyczne miłosierdzie, realizowane nie w klasztornej ciszy, lecz pośród ubogich, chorych i opuszczonych. Jako wizytatorka bractw miłosierdzia porządkowała ich działalność, usuwała nadużycia i zapalała innych do bezinteresownej pomocy.
Najważniejszym dziełem jej życia było współtworzenie zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia, znanych jako szarytki. Ludwika formowała proste dziewczęta z ludu, ucząc je służby chorym i ubogim z profesjonalizmem i sercem. 25 marca 1642 roku, wraz z pierwszymi siostrami, złożyła śluby, dając początek nowej rodzinie zakonnej, która zmieniła oblicze chrześcijańskiej działalności charytatywnej.
Zmarła 15 marca 1660 roku w wieku 69 lat. Kanonizowana w 1934 roku, została ogłoszona patronką służby socjalnej. Jej życie pozostaje świadectwem, że miłość bliźniego przeżywana w codzienności może stać się drogą świętości.
Wspomnienie dowolne – Święty ArtemidesZatti, zakonnik
Altar de Artémides Zatti, en la Basílica María Auxiliadora y San Carlos, Buenos Aires, Argentina, Gabriel Sozzi, 2014, CC BY-SA 4.0
Święty Artemides Zatti (1880–1951) – zakonnik miłosierdzia
Święty Artemides Zatti urodził się 12 października 1880 roku w Boretto, we włoskiej prowincji Reggio Emilia. Już jako dziecko doświadczył ciężaru ubóstwa – od najmłodszych lat pracował fizycznie, wspierając rodzinę. Gdy miał siedemnaście lat, wraz z bliskimi wyemigrował do Argentyny, szukając lepszego życia. To właśnie tam, w Bahia Blanca, dojrzewało jego powołanie.
Pracując dorywczo, Artemides pomagał salezjańskiemu proboszczowi ks. Carlo Cayallemu, szczególnie w opiece nad chorymi. Lektura życiorysu św. Jana Bosko rozpaliła w nim pragnienie życia zakonnego. Podczas formacji sam ciężko zachorował, a doświadczenie choroby stało się momentem przełomowym. W Viedmie złożył Maryi obietnicę, że jeśli odzyska zdrowie, całe życie poświęci chorym i ubogim. Modlitwa została wysłuchana – Artemides wyzdrowiał i wstąpił do zgromadzenia salezjanów jako brat zakonny.
Jego misją życiową była bezgraniczna służba cierpiącym, realizowana w codzienności. Przez czterdzieści lat pracował w szpitalu św. Józefa w Patagonii jako pielęgniarz, aptekarz, administrator i asystent medyczny. Dla biednych był „dobrym samarytaninem”, który w każdym potrzebującym widział samego Boga. Jego prosta wiara, całkowite zaufanie Opatrzności i cicha ofiarność uczyniły z niego żywy znak Ewangelii.
Zmarł 15 marca 1951 roku w Viedmie. Kanonizowany w 2022 roku, pozostaje wzorem chrześcijańskiej miłości wyrażonej czynem.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1000– Zakończył sięzjazd gnieźnieński– spotkanieBolesława ChrobregozcesarzemOttonem III.
1936 – Otwarcie kolegium im. Św. Marcina z Tours w San Fernando w Buenos Aires (Argentyna).
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
752 – Zachariasz – papież, święty.
1947 – Jan Tyranowski (1901-1947) – polski mistyk chrześcijański, Sługa Boży.
Jan Leopold Tyranowski, autor nieznany, 1940, Public domain
Jan Tyranowski urodził się 6 lutego 1901 roku w Krakowie. Z zawodu był krawcem i przez całe życie pozostawał osobą świecką, jednak jego duchowy wpływ znacznie przekroczył granice zwyczajnej codzienności. W czasie II wojny światowej, gdy działalność duszpasterska Kościoła była silnie ograniczona, odkrył swoje wyjątkowe powołanie: formować świętość w sercach innych ludzi.
Zafascynowany duchowością karmelitańską, zwłaszcza pismami św. Jana od Krzyża i św. Teresy z Ávili, Tyranowski stał się przewodnikiem duchowym młodych mężczyzn z parafii salezjańskiej na Dębnikach. Prowadził dla nich małe grupy modlitewne, tzw. „Żywy Różaniec”, ucząc systematycznej modlitwy, ascezy i wewnętrznej pracy nad sobą. Jego metoda była prosta, lecz wymagająca: codzienna modlitwa, lektura duchowa i konsekwentne dążenie do zjednoczenia z Bogiem.
Misją jego życia było pokazanie, że świętość jest możliwa w życiu świeckim, bez spektakularnych czynów, lecz poprzez wierność, ciszę i duchową głębię. Jednym z jego uczniów był młody Karol Wojtyła, przyszły papież Jan Paweł II, który później podkreślał ogromny wpływ Tyranowskiego na swoje duchowe dojrzewanie.
Jan Tyranowski zmarł 15 marca 1947 roku, pozostając niemal nieznanym szerokiemu gronu. Jego ciche życie stało się jednak dowodem, że autentyczna formacja duchowa może przemieniać Kościół od wewnątrz.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1940 – Józef Gromada (1888-1940) – polski rolnik, działacz społeczny, samorządowiec, polityk, poseł na Sejm RP.
Józef Gromada, autor nieznany, 1936, Public domain
Józef Gromada urodził się 16 lutego 1888 roku w Krzeszowie. Był rolnikiem i właścicielem majątku Zaszków, a zarazem człowiekiem głęboko zaangażowanym w życie społeczne i samorządowe II Rzeczypospolitej. Od wczesnych lat łączył pracę na roli z troską o rozwój lokalnych wspólnot, widząc w działalności publicznej formę odpowiedzialnej służby.
Jego misją życiową było wzmacnianie polskiej wsi poprzez samorządność, spółdzielczość i solidarną organizację rolników. Pełnił liczne funkcje społeczne: organizował mleczarnie spółdzielcze i Kasy Stefczyka, kierował Spółdzielnią Rolniczo-Handlową „Rolmin”, stał na czele instytucji mleczarskich o zasięgu ogólnokrajowym, a także działał w radach gminnych, powiatowych i wojewódzkich. Aktywnie wspierał również inicjatywy obywatelskie, przewodnicząc Związkowi Strzeleckiemu i Ochotniczej Straży Pożarnej.
Związany politycznie z BBWR, w 1935 roku został wybrany posłem na Sejm IV kadencji. Pracował w komisjach administracyjno-samorządowej i rolnej, a w 1938 roku wszedł w skład komisji do spraw oddłużenia rolnictwa, konsekwentnie zabiegając o poprawę sytuacji materialnej wsi.
Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez NKWD, deportowany do Karelii i tam, wyczerpany katorżniczą pracą leśną, zmarł 15 marca 1940 roku. Jego życie pozostaje świadectwem wierności obowiązkowi i służby publicznej aż po najwyższą cenę.
1943– Pięcioosobowa Rodzina Baranków – zamordowana przez Niemców w SiedliskachpodMiechowem wraz z ukrywanymi czterema Żydami.
Pomnik pamięci rodziny Baranków z Siedlisk, Januszk57, 2025, CC BY-SA 4.0
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP