KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Święta. Teresa z Ávili, Święta Teresa od Jezusa; doktor Kościoła, dziewica
Święta Teresa od Jezusa, znana także jako Teresa z Avila, urodziła się 28 marca 1515 roku w Hiszpanii, w zamożnej rodzinie szlacheckiej. Już w dzieciństwie wykazywała niezwykłą religijną wyobraźnię – marzyła o męczeństwie w Afryce, a gdy jej plany zostały powstrzymane, oddawała się życiu pustelniczemu w ogrodzie. Strata matki w wieku 12 lat pogłębiła jej duchowość i nauczyła zwracać się z całkowitym zaufaniem do Matki Bożej.
Wstępując w 1535 roku do klasztoru karmelitanek w Avila, Teresa szybko dostrzegła moralny i duchowy upadek wspólnoty. Jej życiową misją stało się przywrócenie prawdziwego życia zakonnego – życia pełnego modlitwy, pokuty i bliskości z Bogiem – oraz uświęcenie siebie i swoich współsióstr. Choroby i cierpienia, które przeżywała, pogłębiły jej życie wewnętrzne i mistyczne. Teresa szczególnie rozwijała nabożeństwo do św. Józefa, któremu zawdzięczała cudowne uzdrowienie w czasie ciężkiej choroby, a którego opiece powierzała siebie i swoje dzieło.
Dzięki wytrwałości i wsparciu św. Piotra z Alkantary oraz św. Jana od Krzyża, Teresa zainicjowała reformę Karmelu, zakładając nowe klasztory, w których życie zakonne było surowe, pełne modlitwy i pokuty. Pomimo oporu współsióstr i ingerencji władz kościelnych, jej konsekwencja oraz duchowa mądrość pozwoliły na rozwinięcie ruchu karmelitańskiego reformowanego, którego dzieło trwało po jej śmierci.
Święta Teresa zmarła 4 października 1582 roku w Alba de Tormes, pozostawiając po sobie nie tylko silną wspólnotę zakonników i zakonnic, ale też bogatą literaturę duchową. Jej dzieła – takie jak Droga doskonałości, Twierdza wewnętrzna czy Życie – są klasyką mistyki chrześcijańskiej. W 1970 roku Paweł VI ogłosił ją doktorem Kościoła, podkreślając jej wkład w teologię duchowości i życie modlitwy. Teresa od Jezusa pozostaje symbolem głębokiej mistyki, odwagi reformatorskiej i niezłomnej wierności swojej misji – uświęcenia siebie i innych, w pełnym zawierzeniu Bogu i św. Józefowi.
Wspomnienie dowolne – Święty Sewer, biskup Trewiru
Opis: Mosaic from Sant’Apollinare Nuovo, at Ravenna, representing Saint Severus of Ravenna, VI w., autor nieznany, Public domain
Święty Sewer był biskupem Trewiru w IV wieku i jednym z wybitnych przedstawicieli wczesnego Kościoła w Galii. Choć szczegóły jego życia pozostają fragmentaryczne, tradycja wskazuje, że był człowiekiem głębokiej wiary, zaangażowanym w rozwój Kościoła lokalnego i duchowe wsparcie wiernych.
Jego misją życiową było umacnianie wspólnoty chrześcijańskiej w czasach, gdy Kościół wciąż mierzył się z wyzwaniami politycznymi i społecznymi. Sewer kładł szczególny nacisk na prawdziwe życie chrześcijańskie, starając się łączyć naukę Ewangelii z codzienną praktyką wiary. Jako pasterz duchowy troszczył się o rozwój moralny i duchowy swoich wiernych, wskazując na przykład własnego życia, pełnego modlitwy, pokory i służby.
Święty Sewer był także mediatorem i opiekunem mieszkańców Trewiru, starając się wprowadzać sprawiedliwość i pojednanie w społeczności. Jego działania ukierunkowane były na szerzenie wartości chrześcijańskich oraz umacnianie Kościoła jako miejsca duchowej pomocy i moralnego przewodnictwa.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
Stany Zjednoczone – Dzień Pamięci Dzieci Nienarodzonych i Zmarłych
Polska – Dzień Dziecka Utraconego. Od 2004 z inicjatywy „Organizacji Rodziców po Stracie oraz Rodziców Dzieci Chorych.
1432 – Królestwo Polskie i Wielkie Księstwo Litewskie zawarły unię grodzieńską, będącą jednym z aktów unii polsko-litewskiej.
1889 – Wiglia wstąpienia Alojzego Orione do seminarium biskupiego w Tortonie. Sen o sutannie.
1890 – Encyklika Leona XIII Dall’altodell’apostolicoseggio, skierowana do episkopatu i wiernych Włoch o zagrożeniach związanych z masonerią
Opis: Papst Leo XIII, Adolf Pirsch, około 1900 r., Public domain
W 1890 roku papież Leon XIII wydał encyklikę Dall’altodell’apostolicoseggio, skierowaną do episkopatu i wiernych Włoch. Dokument ostrzegał przed zagrożeniami związanymi z masonerią, która – jego zdaniem – promowała idee sprzeczne z nauką Kościoła i mogła osłabiać życie duchowe i moralne społeczeństwa. Papież apelował do katolików o czujność, wierność wartościom chrześcijańskim i aktywne życie religijne, podkreślając znaczenie modlitwy i zaangażowania w Kościół. Choć kontekst społeczny encykliki jest historyczny, jej przesłanie inspiruje do refleksji nad współczesnymi wyzwaniami dla wiary i moralności.
1893 – Kleryk Alojzy Orione otwiera kolegium Mały Dom Boskiej Opatrzności dla młodych studentów w dzielnicy San Bernardino w Tortonie.
1921 – Inauguracja działalności Domu dla Preservação w Rio de Janeiro.
1925 – Inauguracja działalności Sierocińca św. Katarzyny na Imola.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1389–Urban VI,papież
Opis: Ritratto di it:Papa Urbano VI nella it:Basilica di San Paolo fuori la Mura, Roma, autor nieznany, XIX w., Public domain
Opis: Papież Urban VI, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Papież Urban VI, urodzony jako Bartolomeo Prignano w 1318 roku we Włoszech, objął Stolicę Piotrową w 1378 roku, w trudnym okresie końca średniowiecza. Jego pontyfikat przypadł na czas wielkiego kryzysu w Kościele – wybór Urbana wywołał bowiem rozłam i początek tzw. wielkiej schizmy zachodniej, kiedy to w Rzymie i Awinionie powstały rywalizujące papieskie dwory.
Misją życiową Urbana VI było przede wszystkim utrzymanie jedności Kościoła katolickiego i umocnienie jego moralnej dyscypliny. Papież był znany ze swojej bezkompromisowej postawy wobec duchowieństwa, dążąc do reformy kurii rzymskiej oraz walki z nadużyciami wśród duchownych. W czasach chaosu i politycznych nacisków jego celem było również zachowanie niezależności Stolicy Apostolskiej i obrona autorytetu papieskiego przed wpływami świeckich władców.
Urban VI wyróżniał się surowością, ale także zdecydowaniem w kierowaniu Kościołem. Jego działania, choć czasem kontrowersyjne, miały na celu wzmocnienie instytucji Kościoła oraz ochronę wiernych przed skutkami rozłamów i sporów politycznych. Pomimo napięć i opozycji, papież pozostał wierny swojemu powołaniu, kładąc fundament pod przyszłe dążenia Kościoła do jedności i moralnej odnowy.
Zmarł w 1389 roku, pozostawiając po sobie spuściznę papieża, który w obliczu trudnych czasów starał się kierować Kościołem z niezłomną wolą i głębokim poczuciem odpowiedzialności za jego przyszłość.
1817 – Tadeusz Kościuszko (1746–1817) – polski generał, inżynier wojskowy i bohater narodowy Polski, Stanów Zjednoczonych i Białorusi. Urodził się w Mereczowszczyźnie na Polesiu. Kształcił się w Szkole Rycerskiej w Warszawie, a następnie we Francji. Brał udział w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych jako oficer armii amerykańskiej, gdzie zasłynął jako utalentowany inżynier fortyfikacji. Po powrocie do Polski stanął na czele insurekcji kościuszkowskiej w 1794 roku, próbując ratować Rzeczpospolitą przed rozbiorami. Jego zwycięstwo pod Racławicami przeszło do legendy. Po klęsce powstania został uwięziony przez Rosjan. Ostatnie lata życia spędził na emigracji w Szwajcarii. Kościuszko był gorącym zwolennikiem wolności i przeciwnikiem niewolnictwa. Zmarł 15 października 1817 roku w Solurze.
Opis: Portret Tadeusza Kościuszki z okresu uchwalenia Konstytucji Rzeczypospolitej Obojga Narodów z 3 maja 1791 r. oraz powstania kościuszkowskiego z 24 marca 1794 r., Creator:A Tovginova, Public domain, CC BY-SA 4.0
1969 – Witold Gombrowicz (1904–1969) – wybitny polski pisarz, dramaturg i eseista, uważany za jednego z najoryginalniejszych twórców literatury XX wieku. Urodził się w Małoszycach koło Opatowa, studiował prawo w Warszawie i krótko filozofię w Paryżu. Zadebiutował zbiorem opowiadań Pamiętnik z okresu dojrzewania (1933), ale największą sławę przyniosła mu powieść Ferdydurke (1937), w której w sposób nowatorski ukazał problem niedojrzałości i presji społecznych form. Tuż przed wybuchem II wojny światowej wyjechał do Argentyny, gdzie pozostał na emigracji przez ponad 20 lat. W swoich utworach, m.in. Trans-Atlantyku, Pornografii czy Kosmosie, podejmował tematykę tożsamości, absurdu i konwencji kulturowych. Zmarł 15 października 1969 r. we Francji. Jego twórczość, początkowo kontrowersyjna, dziś stanowi kanon literatury światowej.
Opis: Polish government, 1939, Public domain
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2011 – Siostra Maria Aurelia – Pelagia Basińska PSMC (1925-2011) – urodzona w Kruszwicy Grodztwo, zmarła w Piasecznie mając 86 lat życia i 51 lat profesji zakonnej.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP