KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Paweł z Teb, pustelnik
San Pablo Ermitaño, Jusepe de Ribera, 1640, Public domain
Święty Paweł z Teb (ur. ok. 228 r. w Tebach) uchodzi za jednego z pierwszych pustelników chrześcijaństwa. Pochodził z dobrze sytuowanej rodziny i otrzymał staranne wykształcenie, biegle władając greką oraz egipskim. Po przedwczesnej śmierci rodziców odziedziczył pokaźny majątek, który mógł zapewnić mu dostatnie życie. Jego los odmieniły jednak prześladowania chrześcijan za czasów cesarza Decjusza. Gdy dowiedział się, że szwagier poganin planuje wydać go władzom, by przejąć bogactwo, Paweł porzucił świat i udał się na pustynię, wybierając samotność nie z lęku, lecz z głębokiej potrzeby duchowej wolności.
Przebywając w jaskini przez blisko 90 lat, Paweł prowadził życie surowej ascezy, modlitwy i pełnego zawierzenia Bogu. Żywił się daktylami oraz chlebem przynoszonym codziennie przez kruka — motyw, który później stał się symbolem Zakonu Paulinów. Jego nagość osłaniała odzież tkana z liści palmowych, co utrwaliło się w ikonografii. U kresu życia odwiedził go św. Antoni Pustelnik; według tradycji kruk przyniósł wtedy cały bochenek chleba, a dwa lwy miały wykopać grób dla świętego.
Misją życiową św. Pawła była radykalna droga ku Bogu poprzez samotność, ubóstwo i modlitwę — nie jako ucieczka od świata, lecz świadomy wybór całkowitego oddania się Stwórcy. Jego duchowy przykład stał się fundamentem eremityzmu chrześcijańskiego i wzorem dla paulinów, którzy obrali go za głównego patrona.
Zmarł w 341 r., dożywając według przekazu aż 113 lat. Patronuje paulinom, piekarzom oraz tkaczom dywanów; przedstawiany jest zwykle w szacie z liści palmowych, z krukiem niosącym chleb lub lwami kopiącymi grób.
Wspomnienie dowolne – Święty Arnold Janssen, prezbiter
Portrait photography of Arnold Janssen, autor nieznany, przed 1909 r., Public domain
Święty Arnold Janssen – kapłan, który oddał życie misjom (ur. 5 listopada 1837 r. w Goch) pochodził z głęboko religijnej rodziny, w której od najmłodszych lat słyszał o potrzebie szerzenia Ewangelii na świecie. Zainteresowania naukami przyrodniczymi doprowadziły go najpierw do zawodu nauczyciela, lecz ostatecznie wybrał drogę kapłańską, przyjmując święcenia w 1861 r. Posługę łączył z pracą dydaktyczną oraz działalnością w Trzecim Zakonie Dominikańskim, co ukształtowało jego duchowość i dyscyplinę apostolską.
Kluczowym momentem w jego życiu stało się odkrycie, że w Niemczech brakowało zgromadzeń wysyłających misjonarzy na inne kontynenty. Zafascynowany potrzebami Kościoła powszechnego zaczął wydawać biuletyn misyjny, który szybko zyskał popularność. Z idei przeszło to do czynu — 8 września 1875 r. w Steyl w Holandii założył pierwsze seminarium misyjne, które dało początek Zgromadzeniu Słowa Bożego (werbistom). Mimo braku środków i początkowych trudności dzieło rosło, a pierwsi misjonarze wyruszyli do Chin, wśród nich późniejszy święty Józef Freinademetz.
Arnold nie ograniczył się do jednego zgromadzenia. W kolejnych latach powołał do życia również Siostry Służebnice Ducha Świętego (1889) oraz Siostry Służebnice Ducha Świętego od Wieczystej Adoracji (1896), tworząc rodzinę zakonną zjednoczoną w służbie misjom. Dzięki jego wizji zakony rozwinęły działalność w wielu krajach świata, m.in. w Argentynie, Brazylii, Togo, Japonii i na Filipinach.
Misją życiową Arnolda Janssena było budowanie struktur Kościoła misyjnego tam, gdzie ich nie było — tworzenie wspólnot, formacja misjonarzy i niesienie Ewangelii narodom, które jej jeszcze nie znały. Nie chciał być misjonarzem jednego miejsca, lecz tym, który umożliwia innym wyruszenie „na krańce ziemi”.
Zmarł 15 stycznia 1909 r. w Steyl. Kanonizowany został w 2003 r. przez św. Jana Pawła II.
Wspomnienie dowolne – Święci Maur i Placyd,uczniowie św. Benedykta
Wspomnienie dowolne –Święci Franciszek de Capillasi Towarzysze, męczennicy chińscy
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Alojzy Variara, prezbiter
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1988 – Giuseppe Zambarbieri (1915 – 1988), urodzony w Pecorara (Piacenza), umarł w Rzymie mając 73 lata życia, 44 lata profesji zakonnej i 46 lat kapłaństwa. W 1941 przyjął święcenia kapłańskie a w 1943 został zakonnikiem Małego Dzieła Opatrzności Bożej. W 1958 został wikariuszem generalnym Zgromadzenia a od 1963 do 1975 r. był przełożonym generalnym. Uczestniczył w obradach Soboru Watykańskiego II i był jego propagatorem.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1948 – Lechosław Roszkowski(1916–1948) – polski adwokat, porucznik, żołnierzNOW,NSZiNZW.
Roszkowski był aplikantem adwokackim i żołnierzem polskiego podziemia niepodległościowego — najpierw w Narodowej Organizacji Wojskowej (NOW), potem w Narodowych Siłach Zbrojnych (NSZ) i wreszcie w Narodowym Zjednoczeniu Wojskowym (NZW). Urodzony 17 marca 1916 roku w Piotrogrodzie, studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W czasie okupacji zaangażował się w konspirację – najpierw w NOW, od 1942 r. w NSZ, brał udział w Powstaniu Warszawskim, gdzie został ranny. Po wojnie był odpowiedzialny w NZW za organizację struktur – m.in. dowodził Wydziałem Propagandy i Łączności oraz komórką personalną. Jego misją życiową była walka o suwerenną Polskę oraz budowa moralnego, wartościowego państwa narodowego. Scalając działalność prawniczą z konspiracyjną, starał się dać Ukrainie lepszą Polskę, opartą na tradycji narodowej i prawie, przeciwstawiając się komunistycznym systemom. Po aresztowaniu przez Urząd Bezpieczeństwa w 1946 roku, w wyniku procesu skazanego go na śmierć — zginął 15 stycznia 1948 w więzieniu mokotowskim. Jego postać upamiętniono medalami (m.in. Srebrny Krzyż Zasługi, Virtuti Militari V klasy) oraz symbolicznym grobem na Powązkach w kwaterze „Łączka”.
Symboliczny grób Lechosława Roszkowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, Lukasz2, 2012, CC BY 3.0
Tadeusz Zawadziński (1918-1948) – kapitan, członekZwiązku Akademickiego Młodzież Wszechpolska, NOW, NSZ i NZW
Był kapitanem Narodowego Zjednoczenia Wojskowego (NZW) oraz działaczem konspiracyjnym o orientacji narodowej. Urodził się 10 stycznia 1918 roku w Warszawie. W młodości należał do Związku Akademickiego „Młodzież Wszechpolska” oraz Stronnictwa Narodowego. Podczas II wojny światowej aktywnie działał w podziemiu – był członkiem Narodowo-Ludowej Organizacji Wojskowej, a następnie NSZ (Narodowych Sił Zbrojnych). Po utworzeniu NZW pełnił funkcję p.o. szefa Oddziału II Wywiadowczego Komendy Głównej. Misją życiową Zawadzińskiego było podtrzymanie polskiego podziemia narodowego i kontynuacja walki o suwerenną Polskę po zakończeniu okupacji nazistowskiej — przeciwstawiał się również reżimowi komunistycznemu. Po wojnie został aresztowany i zginął 15 stycznia 1948 roku w więzieniu mokotowskim.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP