KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Jan de Matha, zakonnik, założyciel Zakonu Przenajświętszej Trójcy od Wykupu Niewolników.
Jean de Matha, fondateur de l’Ordre des Trinitaires, autor nieznany, XIX w., Public domain
Święty Jan de Matha był francuskim zakonnikiem i założycielem Zakonu Przenajświętszej Trójcy od Wykupu Niewolników, znanego jako Trinitarianie. Urodził się około 1160 roku w Narbonne i już od młodości wyróżniał się głęboką wiarą oraz wrażliwością na potrzeby bliźnich, co skierowało go na drogę życia zakonnego. Studiował teologię w Paryżu, gdzie ukształtowało się jego powołanie do służby najbardziej potrzebującym. W 1198 roku, pod wpływem wizji Trójcy Świętej, wraz ze św. Feliksem z Valois założył Zakon Trinitarianów, którego głównym zadaniem było wykupywanie chrześcijan uwięzionych przez Maurów i Turków oraz zapewnianie im opieki duchowej i materialnej. Działalność Jana de Matha miała charakter misyjny i moralny – jego życie było całkowitym oddaniem się Bogu i bliźnim, łącząc modlitwę z konkretnym działaniem na rzecz sprawiedliwości i miłosierdzia. Zmarł w Rzymie w 1213 roku, a jego wspomnienie liturgiczne przypada 17 grudnia, będąc okazją do refleksji nad wartością służby innym i oddania się Bogu w duchu miłości i poświęcenia. Jego postawa pozostaje wzorem, że prawdziwa świętość łączy głęboką wiarę z działaniem na rzecz najbardziej potrzebujących.
Wspomnienie dowolne – Święty Łazarz, biskup
The Raising of Lazarus, Sebastiano del Piombo, 1517-19, Public domain
Święty Łazarz z Betanii był bratem Marii i Marty, którzy razem tworzyli dom pełen gościnności i wiary na wschodnim zboczu Góry Oliwnej. Ich dom często odwiedzał Jezus Chrystus, a Ewangelia św. Jana ukazuje niezwykłą więź, jaka łączyła Mistrza z tą rodziną. Kiedy Łazarz zmarł, Jezus po czterech dniach przybył do Betanii i przywrócił go do życia, ukazując w ten sposób swoją boską moc i zapowiadając zwycięstwo nad śmiercią. Uczta w Betanii, która odbyła się na dzień przed wjazdem Jezusa do Jerozolimy, stała się symbolem przyjaźni i duchowego odrodzenia.
Misją życiową św. Łazarza było świadectwo wiary w życie wieczne i bliskość z Chrystusem. Jego wskrzeszenie stało się znakiem nadziei dla wszystkich wierzących, potwierdzając, że w Chrystusie śmierć traci swoją moc. Według tradycji wschodniej, po Zesłaniu Ducha Świętego Łazarz opuścił Ziemię Świętą i udał się na Cypr, gdzie został pierwszym biskupem Kition, dzisiejszej Larnaki. Przez wiele lat głosił tam Ewangelię, umacniając młodą wspólnotę chrześcijańską.
Z kolei legenda zachodnia głosi, że wraz z Marią i Martą trafił do Marsylii, gdzie również miał pełnić posługę biskupią.
W ikonografii Łazarz przedstawiany jest najczęściej w scenie swego wskrzeszenia lub podczas uczty w Betanii. Oba wizerunki ukazują jego duchową więź z Jezusem – człowieka, który doświadczył śmierci i powrotu do życia, by głosić nadzieję wszystkim wierzącym.
Święty Łazarz pozostaje symbolem zwycięstwa życia nad śmiercią oraz niegasnącej wiary w moc Boga. Jego postać przypomina, że każdy człowiek, zjednoczony z Chrystusem, może doświadczyć duchowego odrodzenia i pełni życia, które nigdy się nie kończy.
Wspomnienie dowolne – Święty Józef Manyanet y Vives, prezbiter
Józef Manyanet y Vives urodził się 7 stycznia 1833 roku w Tremp w Hiszpanii, w wielodzietnej, głęboko wierzącej rodzinie. W wieku szkolnym rozpoczął naukę w kolegium pijarów, gdzie ukształtował w sobie postawę szacunku dla ubogich, miłości do Matki Bożej i życzliwego podejścia do uczniów. W dalszych latach studiował filozofię i teologię, samodzielnie zarabiając na swoje utrzymanie.
Święcenia kapłańskie przyjął 9 kwietnia 1859 roku. Początkowo pełnił funkcje sekretarza biskupa, wykorzystywał je jednak jako okazję do poznania sytuacji Kościoła i społeczeństwa oraz dojrzewał do przekonania, że odnowa musi zacząć się w rodzinie. Jego mottem były słowa: „Powróćmy do prostoty Nazaretu…” — wskazywał na dom św. Rodziny jako szkołę odnowy człowieka, Kościoła i społeczeństwa. (Na podstawie materiału dostarczonego).
W wieku 31 lat zrezygnował z kariery kurialnej i całym sercem poświęcił się duszpasterstwu. Uważał, że dobrą przyszłość ma jedynie chrześcijańska rodzina, w której dzieci są wychowywane w duchu Ewangelii. Dlatego zakładał liczne szkoły, kolegia i zakłady zawodowe, zwłaszcza dla dzieci z warstw robotniczych, działając na terenie całej Hiszpanii. Jego wielkim dziełem stała się inicjatywa budowy świątyni poświęconej Świętej Rodzinie w Barcelonie – świątyni, której realizację podjął później architekt Antoni Gaudí. (Na podstawie materiału dostarczonego).
Misją życiową Józefa Manyaneta było odnowienie życia rodzinnego w świetle duchowości Świętej Rodziny – chciał, aby każda rodzina stała się „świętą rodziną”, a stąd poprzez szkoły, edukację dzieci i tworzenie wspólnot zakonnic i zakonników szerzył ducha rodzinnego w Kościele i społeczeństwie. Założył dwa zgromadzenia: Synów Świętej Rodziny Jezusa, Maryi i Józefa (1864) oraz Misjonarki Świętej Rodziny z Nazaretu (1874). (Na podstawie materiału dostarczonego).
W ostatnich latach życia cierpiał z powodu bolesnych ran na ciele, które nazwał „miłosierdziem Pana”. Zmarł 17 grudnia 1901 roku w Barcelonie. Został beatyfikowany 25 listopada 1984 r. oraz kanonizowany 16 maja 2004 r. przez papieża Jan Paweł II.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1952 -Bhutan – Dzień Bhutanu
Dzień Narodowy Bhutanu, obchodzony 17 grudnia, upamiętnia koronację trzeciego króla, Jigme Dorji Wangchucka, w 1952 roku. Jest to najważniejsze święto państwowe w tym niewielkim himalajskim królestwie, łączące w sobie patriotyzm, tradycję oraz duchowy wymiar życia Bhutańczyków. Obchody obejmują uroczyste ceremonie religijne w buddyjskich dziedzińcach, procesje, tradycyjne tańce i koncerty, a także pokazy sztuki wojennej i wystawy kulturalne. W całym kraju wywieszane są flagi, a mieszkańcy uczestniczą w modlitwach i dziękczynieniu za jedność i bezpieczeństwo państwa.
Bhutan_pexels-phuntsho-wangdi-134453878-28688114
W kontekście misyjnym, Dzień Narodowy Bhutanu stanowi okazję do refleksji nad historią obecności Kościoła katolickiego w tym kraju. Pierwsze kontakty z chrześcijaństwem miały miejsce w 1627 roku, kiedy to dwaj portugalscy jezuici, Estêvão Cacella i João Cabral, odwiedzili Bhutan w drodze do Tybetu. Spotkali się z Zhabdrung Ngawang Namgyalem, założycielem państwa bhutańskiego, który pozwolił im na odprawianie mszy w klasztorze Cheri i udostępnił ziemię w Paro pod budowę kościoła. Mimo ich starań, nie udało się nawiązać trwałej wspólnoty katolickiej, a misja zakończyła się po ośmiu miesiącach.
Bhutan_pexels-phuntsho-wangdi-134453878-28641110
W XX wieku, w latach 60. i 70., zaproszeni przez rząd bhutański, jezuici z Darjeeling rozpoczęli działalność edukacyjną w kraju, zakładając szkoły i kolegium Sherubtse. Ich misja koncentrowała się na edukacji, a nie na działalności misyjnej, co pozwoliło im na długotrwałą obecność w kraju. Po 1982 roku misjonarze zostali poproszeni o opuszczenie Bhutanu, jednak kanadyjsko-bhutański jezuita, ojciec William Mackey, pozostał w kraju aż do swojej śmierci w 1995 roku, kontynuując działalność edukacyjną.
Współczesna obecność Kościoła katolickiego w Bhutanie jest ograniczona. Szacuje się, że liczba katolików w kraju wynosi około 1 200 osób. Kościół katolicki w Bhutanie nie posiada własnej jurysdykcji, lecz podlega diecezji Darjeeling w Indiach.
Dzień Narodowy Bhutanu, choć nie związany bezpośrednio z działalnością misyjną Kościoła katolickiego, stanowi okazję do refleksji nad historią obecności chrześcijaństwa w tym kraju oraz nad wyzwaniami, przed którymi stoi Kościół w kontekście różnorodności religijnej i kulturowej Bhutanu.
283 – Kajus został papieżem
Papież Kajus – pasterz czasu prześladowań
Pope Caius I, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Papież Kajus, znany także jako Gajus, kierował Kościołem w latach 283–296. Pochodził z Dalmacji i według tradycji był krewnym cesarza Dioklecjana. Jego pontyfikat przypadł na czas, gdy chrześcijanie żyli jeszcze w cieniu prześladowań, choć chwilowo złagodzonych. Kajus, świadomy kruchości tej równowagi, dążył do umocnienia wspólnoty Kościoła i do przygotowania duchowieństwa na trudne czasy, które mogły nadejść.
Jego misją życiową było budowanie jedności wśród wiernych i organizacyjne wzmocnienie struktur Kościoła. Uporządkował on hierarchię duchowną, ustalając kolejność święceń, które prowadziły do kapłaństwa i biskupstwa. Dzięki temu Kościół zyskał jasną drogę formacji duchowej, co okazało się nieocenione w późniejszych wiekach. Kajus dbał o rozwój wspólnot w Rzymie, chroniąc je przed podziałami i utrwalając ich dyscyplinę.
Według tradycji, ostatnie lata życia spędził w ukryciu, gdy ponownie nasiliły się represje wobec chrześcijan. Zmarł śmiercią naturalną, ale jego postawa gotowości na cierpienie i wierność Ewangelii sprawiły, że został czczony jako męczennik.
Misją papieża Kajusa była obrona jedności i stabilności Kościoła w obliczu prześladowań — budowanie duchowej siły wspólnoty, która przetrwa każdą burzę.
1913 – Przypłynięcie pierwszego misjonarza oriońskiego ks. Carlo Dondero do Brazylii
1988 – Zarejestrowano Związek Sybiraków
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1187 – Grzegorz VIII, papież
Papież Grzegorz VIII – pokój i pojednanie w imię Chrystusa
Pope Gregory VIII, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Grzegorz VIII, zmarły w 1187 roku, był papieżem przez zaledwie dwa miesiące, od października do grudnia tego samego roku. Choć jego pontyfikat był krótki, zapisał się w historii Kościoła jako człowiek głębokiej pokory i odnowy duchowej. Urodzony jako Albert de Morra w Benewencie, należał do zakonu kanoników regularnych, a swoją formację duchową budował w duchu służby i pokory.
Objął tron Piotrowy w czasie dramatycznym dla chrześcijaństwa – Jerozolima właśnie upadła w ręce Saladyna, co wstrząsnęło całym światem zachodnim. Grzegorz VIII zrozumiał, że jego misją życiową jest pojednanie i odbudowanie wspólnej wiary w obliczu kryzysu. Jego pierwszym aktem było ogłoszenie bulli Audita tremendi, wzywającej chrześcijan do nawrócenia i zjednoczenia duchowego przed rozpoczęciem III krucjaty. Nie nawoływał jednak do zemsty, lecz do duchowego oczyszczenia, widząc w tym jedyną drogę do zwycięstwa dobra.
Jako papież zabiegał także o pokój między europejskimi władcami, zwłaszcza między cesarzem Fryderykiem Barbarossą a królami Francji i Anglii. Wiedział, że tylko zgoda między nimi może przynieść prawdziwe owoce wiary. Zmarł w Pizie podczas podróży dyplomatycznej, w pełni oddany misji zjednoczenia chrześcijaństwa w czasie prób.
Misją życiową Grzegorza VIII było pojednanie – między narodami, władcami i samymi chrześcijanami. Jego krótkie, lecz pełne mądrości i miłości panowanie przypomina, że prawdziwa siła Kościoła rodzi się z duchowej jedności, nie z oręża.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1970 – Ofiary masakry pracowników Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni i walk ulicznych w Szczecinie, tzw. „Czarny Czwartek”
Przygotowali: Piotr Paweł Białecki i ks. Grzegorz Sikorski FDP