KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Matka Boża z La Salette (patrz: KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ)
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Gerhard Hirschfelder (prezbiter)
Błogosławiony Gerhard Hirschfelder (1907–1942) był niemieckim kapłanem i męczennikiem, beatyfikowanym przez Kościół katolicki w 2010 roku. Urodził się we Wrocławiu, a pracował duszpastersko głównie w Kotlinie Kłodzkiej. Znany był z głębokiego zaangażowania w duszpasterstwo młodzieży i otwarte sprzeciwianie się ideologii narodowego socjalizmu.
Został aresztowany przez gestapo za słowa, które uznano za „podburzanie społeczeństwa”: mówił, że „kto odbiera młodzieży wiarę w Chrystusa, ten popełnia duchowe morderstwo”. Zmarł w obozie koncentracyjnym w Dachau 1 sierpnia 1942 roku z wycieńczenia i choroby. Uznany za męczennika, został beatyfikowany 19 września 2010 roku w Münster.
Wspomnienie dowolne – Święty January z Benewentu (diakon)
Święty January z Benewentu (San Gennaro) był biskupem Benewentu i zginął śmiercią męczeńską ok. 305 roku podczas prześladowań chrześcijan za cesarza Dioklecjana. Jest jednym z najbardziej czczonych świętych we Włoszech, szczególnie w Neapolu, gdzie jego relikwie są przechowywane.
Najbardziej znanym fenomenem związanym z jego kultem jest cud krwi – skrzepnięta krew świętego, przechowywana w ampułkach, w określone dni w roku upłynnia się, co uważane jest za znak jego opieki. Jeśli cud się nie wydarzy, bywa to traktowane jako zły omen.
Wspomnienie dowolne – Święty Józef z Kupertynu
Święty Józef z Kupertynu (1603–1663) był włoskim franciszkaninem i mistykiem, znanym z ekstaz oraz zjawiska lewitacji, które wielokrotnie obserwowano podczas jego modlitwy. Ze względu na swoje nadprzyrodzone doświadczenia nazywany bywa „świętym lewitującym” i jest patronem studentów oraz zdających egzaminy. Urodził się w ubogiej rodzinie, miał trudności z nauką, ale odznaczał się niezwykłą pokorą i głębokim życiem duchowym.Został kanonizowany w 1767 roku przez papieża Klemensa XIII
Wspomnienie dowolne – Święty Milet (biskup)
Wśród wczesnochrześcijańskich biskupów Galii i Germanii znajduje się postać niemal całkowicie zapomniana przez historię – święty Milet z Trewiru, którego wspomnienie liturgiczne przypada na dzień 19 września. Znany również pod imieniem Milit, pojawia się wyłącznie w dawnych zapisach Martyrologium Hieronimiańskiego, najstarszego katalogu świętych Zachodu. Brakuje jakichkolwiek informacji o jego życiu, działalności pasterskiej czy czasie sprawowania urzędu. Jego imię, brzmiące grecko, przywołuje na myśl odległe czasy, w których wierność Ewangelii często wiązała się z milczeniem, pokorą i brakiem zapisów w kronikach.
Według późniejszych list biskupów Trewiru Milet mógł żyć w V wieku, choć brak wiarygodnych dat uniemożliwia dokładne ustalenie jego pontyfikatu. Nie zachowały się żadne legendy ani świadectwa cudów, co sugeruje, że jego kult miał charakter lokalny i przetrwał jedynie w tradycji liturgicznej. W dobie, gdy wielu świętych otacza się bogatymi hagiografiami, Milet pozostaje cichym, niemal symbolicznym przedstawicielem duchownych pierwszych wieków – tych, którzy wiernie pełnili posługę, nie szukając chwały ani uznania.
Dziś imię Mileta przypomina o pokoleniach ludzi Kościoła, których życie pozostaje zakryte przed światem, ale znane Bogu. Ich świadectwo nie polegało na wielkich czynach, lecz na cichej wierności Ewangelii – aż po śmierć.
Wspomnienie dowolne – Święty Teodor z Canterbury (arcybiskup)
Choć urodził się w dalekiej Syrii, święty Teodor z Canterbury stał się jednym z najważniejszych biskupów w historii angielskiego chrześcijaństwa. Przyszedł na świat ok. 602 roku w Tarsie w Cylicji, w miejscu, które znało już wcześniej wielkiego św. Pawła. W młodości opuścił Wschód i udał się do Konstantynopola, a następnie do Rzymu, gdzie doskonale poznał zarówno teologię, jak i kulturę łacińską. To właśnie z polecenia papieża Witaliana został w 668 roku mianowany arcybiskupem Canterbury, mając wówczas aż 66 lat.
Teodor nie tylko wprowadził dyscyplinę kościelną i jedność liturgiczną w rozproszonej jeszcze angielskiej wspólnocie, ale również zreorganizował strukturę diecezjalną, powołując nowe biskupstwa i zwołując pierwsze synody ogólnonarodowe. Jego zasługą było także połączenie tradycji rzymskiej i celtyckiej oraz rozwój szkolnictwa – pod jego kierunkiem Canterbury stało się ważnym ośrodkiem nauki. Choć był cudzoziemcem, zdobył zaufanie i autorytet wśród Anglosasów, którzy zapamiętali go jako mądrego i sprawiedliwego pasterza.
Zmarł 19 września 690 roku i został pochowany w opactwie św. Piotra i Pawła w Canterbury. Jego kult szybko się rozprzestrzenił, a Kościół wspomina go jako człowieka, który zjednoczył Kościół angielski i położył fundament pod jego dalszy rozwój.
Wspomnienie dowolne – Święci Trofim, Dorymedon i Sabacjusz (męczennicy)
Za czasów cesarza Probus (276–282) dochodziło do intensywnych prześladowań chrześcijan. W Antiochii, gdzie rządzonym był gubernator Attikus, obchodzono pogańskie święto ku czci Apollina. Dwóch wybitnych chrześcijan, Trofim i Sabacjusz, przybyło do miasta właśnie w trakcie tej procesji. Widząc hałaśliwe obrzędy i odpady składane bożkom, poczuli ciężar grzechu społeczności i modlili się o nawrócenie mieszkańców. Gdy nie wzięli udziału w rytuałach, zostali uwięzieni i poddani brutalnym przesłuchaniom. Sabacjusz zmarł w męczarniach, zaś Trofim trafił do Filogii, do więzienia, gdzie stosowano niezwykle okrutne tortury – przez trzy dni skazano go na chodzenie w żelaznych sandałach z gwoździami, dręczono go do wyczerpania, a wszelki opór łamały rany, ból i zmęczenie
W Synnadzie – mieście w Frygii – znajdował się Dorymedon, tajny chrześcijanin i ceniony senator. Dowiedziawszy się o cierpiącym Trofimie, odwiedził go w lochach, opatrując rany i wspierając duchowo. Gdy odmówił udziału w festynie na cześć Castora i Polluksa, został wydany na tortury. Obaj – Dorymedon i Trofim – zostali rzuceni dzikim zwierzętom w arenie. Mimo to bestie nie uczyniły im krzywdy – co uznano za znak Bożej ochrony. Ostatecznie zostali ścięci mieczem, przyjmując śmierć jako świadectwo wiary.
Ich wspomnienie przypada 19 września. W tradycji Kościoła wschodniego i zachodniego obchodzone są razem jako „trójca męczenników”. Są czczeni jako przykład odwagi duchowej, wytrwałości i miłosierdzia — Dorymedon jako ten, który dzielił cierpienie swojego brata w wierze, Trofim jako gorliwy świadek mimo ciężkich prób, a Sabacjusz jako pierwszy, który oddał życie dla Chrystusa.
Choć historia ich życia nie jest obfita w legendarne szczegóły, ich opowieść zachowała się w kronikach Kościoła jako milczące świadectwo, że nawet w cieniu cierpienia, wiara może pozostać niezmienna. Ten przykład daje nam nadzieję i zachętę do trwałości w trudnościach, bo – jak wielokrotnie wykazali – „Pan wybawia sprawiedliwego ze wszystkich ucisków” (Ps 33/34:20)
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
615 –Adeodat I został papieżem.
1846 – Objawienie Matki Bożej w La Salette we Francji.
Objawienie Matki Bożej w La Salette, które miało miejsce 19 września 1846 roku, było niezwykle dramatyczne i pełne emocji. Maryja ukazała się Melanii Calvat i Maksymowi Giraud w górskiej scenerii, siedząc na kamieniu z twarzą zakrytą dłońmi, płacząc. Później opowiadała dzieciom o boleści, jaką sprawiają Jej grzechy ludzi — zwłaszcza lekceważenie niedzieli, nadużywanie imienia Bożego i brak modlitwy. Ostrzegała przed konsekwencjami: suszą, głodem i karą Bożą. Mówiła z silnym akcentem lokalnym, co podkreślało autentyczność wydarzenia.
Maryja mówiła też o nadziei — obiecywała, że jeśli ludzie się nawrócą, błogosławieństwa powrócą: plony będą obfite, a modlitwa zostanie wysłuchana. Przekazała również osobne tajemnice każdemu z dzieci — miały one być skierowane do papieża i zostały mu później rzeczywiście dostarczone. Obie dziecięce relacje różniły się nieco, co przez lata było źródłem dyskusji, ale nie podważyło uznania objawienia.
Objawienie w La Salette zostało zatwierdzone przez Kościół w 1851 roku. Na miejscu objawienia powstało sanktuarium, do którego każdego roku pielgrzymują tysiące wiernych, szukających duchowego ukojenia, pokuty i pocieszenia.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1996 – Douglas Arnold Hyde (8 kwietnia 1911 – 19 września 1996) – brytyjski komunista, publicysta „Daily Worker” do 1948 roku. Po konwersji na katolicyzm związany z Catholic Herald. W 1928 w wieku 17 lat został komunistą. Spędził dwa lata w azjatyckim więzieniu za próby agitacji na rzecz komunizmu. W Wielkiej Brytanii Hyde pełnił funkcję jednego z przywódców Partii Komunistycznej, był szefem działu informacyjnego w Daily Worker, pisma prezentującego linię lewicową. W 1948 zrezygnował z pełnionych przez siebie funkcji. Został wiernym Kościoła katolickiego. Hyde zwrócił się w kierunku doktryny dystrybucjonizmu reprezentowanej przez Belloka i Chestertona. Autor biografii o św. Alojzym Orione, Rozbójnik Boży.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP i kl. Konrad Widera