KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Mikołaj z Flüe, pustelniki ojciec jedności
Geburtshaus Nikolaus von der Flüe in Flüeli-Ranft, Schweiz, Roland Zumbühl, 2005, CC BY-SA 3.0
Święty Mikołaj z Flüe, znany także jako Brat Klaus, urodził się w 1417 roku w alpejskiej osadzie Flüe niedaleko Sachseln, nad Jeziorem Czterech Kantonów. Dorastał w prostej, lecz głęboko religijnej rodzinie, która cieszyła się dużym autorytetem w lokalnej wspólnocie. Od młodości nosił w sobie pragnienie całkowitego oddania się Bogu, jednak jego droga do świętości wiodła przez życie rodzinne i służbę publiczną.
Za radą rodziców zawarł małżeństwo z Dorotą Wyss, z którą wychował dziesięcioro dzieci. Równocześnie angażował się w sprawy kantonu: był sędzią, radcą oraz deputowanym do federacji szwajcarskiej. Jako oficer wojskowy wyróżniał się miłosierdziem wobec jeńców i troską o ubogich, budując powszechny szacunek wśród współobywateli.
Misją jego życia stało się pojednanie – najpierw człowieka z Bogiem, a następnie ludzi między sobą. Po pięćdziesiątym roku życia, za zgodą żony, opuścił dom i osiadł jako pustelnik w Ranft. Tam, w ciszy modlitwy i surowej ascezy, przez niemal dwie dekady żył wyłącznie Eucharystią. Jego pustelnia stała się miejscem duchowych porad, nawróceń i rozeznawania najtrudniejszych spraw.
Decydującą rolę odegrał w 1481 roku, gdy jego mądra rada doprowadziła do zawarcia ugód w Stans i ocalenia jedności kantonów. Dzięki temu zapisał się w historii jako „Ojciec Ojczyzny”. Zmarł w 1487 roku, a jego grób szybko zasłynął cudami. Kanonizowany w 1947 roku, pozostaje patronem Szwajcarii, symbolem pokoju, sumienia narodu i duchowej jedności.
Wspomnienie dowolne – Święta Benedykta od Bożej Opatrzności CambiagioFrassinello
Święta Benedykta od Bożej Opatrzności Cambiagio Frassinello urodziła się 2 października 1791 roku w Langasco, niedaleko Genui, w ubogiej rodzinie handlowej. Od najmłodszych lat nosiła w sercu pragnienie życia zakonnego, jednak posłuszna woli rodziców zawarła w 1816 roku związek małżeński z Giovannim Battistą Frassinello. Ich dom, utrzymujący się z handlu warzywami, stał się miejscem modlitwy, prostoty i ofiarnej troski o innych, zwłaszcza o chorą siostrę Benedykty.
Decydującym momentem jej drogi duchowej było mistyczne doświadczenie, po którym małżonkowie postanowili żyć w czystości, całkowicie oddając się Bogu. Choć Benedykta próbowała życia kontemplacyjnego u urszulanek, szybko odkryła, że jej prawdziwą misją nie jest zamknięcie za klauzurą, lecz czynna miłość wobec najbardziej zapomnianych. Powróciła więc do Pawii i rozpoczęła dzieło pomocy młodym dziewczętom pozbawionym opieki, edukacji i perspektyw.
Jej misją życiową stało się wychowanie i przywracanie godności dziewczętom ubogim i opuszczonym, poprzez edukację, formację moralną i bezwarunkową troskę. Mimo oszczerstw i przymusowego opuszczenia Pawii, Benedykta nie porzuciła swojego powołania. W Ronco Scrivia założyła Dom Opatrzności, a następnie kolejne szkoły, sierocińce i kolegia. Aby zapewnić trwałość dziełu, powołała Zgromadzenie Sióstr Benedyktynek od Opatrzności, całkowicie zawierzając jego rozwój Bożej woli.
Zmarła 21 marca 1858 roku w opinii świętości. Jej duchowe dziedzictwo trwa do dziś w pracy sióstr służących młodzieży, ubogim i samotnym na kilku kontynentach. Kanonizowana w 2002 roku przez św. Jana Pawła II, pozostaje wzorem ufności w Bożą Opatrzność i cichej, wytrwałej miłości czynnej.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
Iran – Nowruz, Nowy Rok
Iran (oficjalnie: Iran) to państwo położone w Azji Zachodniej, łączące tradycję starożytnej Persji z realiami współczesnej republiki islamskiej. Jego dzieje należą do najstarszych na świecie. Już w VI w. przed Chr. imperium Achemenidów, rządzone przez Cyrus the Great, stworzyło potężne państwo obejmujące znaczne obszary Bliskiego Wschodu. W VII w. kraj został podbity przez Arabów i przyjął islam. W XVI w. dynastia Safawidów ustanowiła szyizm religią państwową – decyzja ta do dziś kształtuje tożsamość Iranu. Przełomem XX w. była rewolucja islamska w 1979 r., która obaliła monarchię i doprowadziła do powstania republiki islamskiej pod duchowym przywództwem ajatollahów. Iran liczy około 88 mln mieszkańców. Większość stanowią Persowie, ale żyją tu także Azerowie, Kurdowie i Arabowie. Około 99% obywateli to muzułmanie, z czego blisko 90–95% wyznaje szyizm, a 5–10% sunnizm. Chrześcijanie (Ormianie i Asyryjczycy), zaratusztrianie i żydzi tworzą niewielkie, lecz historycznie zakorzenione mniejszości. Chrześcijaństwo dotarło na te ziemie bardzo wcześnie – według tradycji już w I wieku za sprawą uczniów Chrystusa związanych z Kościołem Wschodu. Misjonarze łacińscy pojawili się w średniowieczu, zwłaszcza w czasach mongolskich. Kościół katolicki rozwijał się głównie dzięki Ormianom oraz działalności zakonów. Obecnie w Iranie istnieje kilka struktur kościelnych (archidiecezje i eparchie obrządków ormiańskiego i chaldejskiego oraz diecezja łacińska w Teheranie). Do najważniejszych miejsc kultu należy katedra św. Józefa w Teheranie oraz ormiańskie sanktuaria w Isfahanie.
Iran_pexels-mohammad-hassan-taheri-763927580-33193576
Współczesny Iran zmaga się z poważnymi problemami: sankcjami międzynarodowymi, kryzysem gospodarczym, wysoką inflacją oraz napięciami społecznymi związanymi z ograniczeniami wolności obywatelskich. Kraj odgrywa też istotną rolę w polityce regionalnej Bliskiego Wschodu. Najważniejszym świętem państwowym jest Dzień Zwycięstwa Rewolucji Islamskiej (11 lutego), upamiętniający triumf rewolucji z 1979 r. Iran nie obchodzi klasycznego „dnia niepodległości”, ponieważ jego państwowość ma ciągłość historyczną; współczesny ustrój jest rezultatem rewolucji, a nie proklamacji niepodległości od obcego mocarstwa.
Iran_pexels-aakashraf-1454405
Nowruz to najważniejsze i najbardziej uroczyste święto w Iran. Oznacza początek nowego roku według kalendarza perskiego i przypada w chwili astronomicznej równonocy wiosennej. Ma ponad 3 tysiące lat tradycji i sięga czasów przedislamskich, związanych z kulturą starożytnej Persji oraz religią zaratusztriańską.
Jak jest obchodzony?
Obchody mają charakter rodzinny, narodowy i kulturowy. Przygotowania zaczynają się kilka tygodni wcześniej:
- Wielkie porządki (chāne-tekānī) – symboliczne „oczyszczenie” domu przed nowym początkiem.
- Haft-sin – w domu ustawia się specjalny stół z siedmioma symbolami zaczynającymi się na literę „s” w języku perskim (np. jabłko, czosnek, kiełki zbóż, ocet). Każdy element symbolizuje życie, zdrowie, dobrobyt lub odrodzenie.
- Odwiedziny rodzinne – młodsi odwiedzają starszych, składa się życzenia i wręcza drobne upominki lub pieniądze.
- Święto trwa 13 dni, a kończy je piknik na świeżym powietrzu (Sizdah Bedar), symboliczne wyjście z domu, by „oddać” naturze negatywną energię.
Ranga święta
Nowruz jest świętem państwowym i jednocześnie fundamentem irańskiej tożsamości narodowej. Łączy wszystkich obywateli – niezależnie od przekonań religijnych – ponieważ ma charakter kulturowy, a nie wyłącznie religijny. To moment jedności narodowej, refleksji i nadziei na pomyślność w nadchodzącym roku.
W praktyce jest to najważniejszy okres świąteczny w kraju – porównywalny z Bożym Narodzeniem w kulturze chrześcijańskiej lub z Eid al-Fitr w świecie muzułmańskim. W czasie Nowruz wiele instytucji jest zamkniętych, a życie społeczne koncentruje się wokół rodziny i tradycji.
1990 – Namibia – Święto Niepodległości
Namibia to państwo położone w południowo-zachodniej Afryce, nad Oceanem Atlantyckim, znane z rozległych pustyń Namib i Kalahari oraz niewielkiej gęstości zaludnienia. Obszar ten od wieków zamieszkiwały ludy San, Nama i Herero. W drugiej połowie XIX wieku Namibia stała się kolonią niemiecką (Niemiecka Afryka Południowo-Zachodnia), co doprowadziło do dramatycznych wydarzeń, w tym ludobójstwa Herero i Nama w latach 1904–1908. Po I wojnie światowej terytorium znalazło się pod administracją Republiki Południowej Afryki. Długa walka o samostanowienie, prowadzona m.in. przez ruch SWAPO, zakończyła się uzyskaniem niepodległości w 1990 roku.
Namibia_pexels-76503386-8597175
Namibię zamieszkuje około 2,6 mln ludzi. Społeczeństwo jest zróżnicowane etnicznie – dominują ludy Owambo, a także Kavango, Herero, Damara i Nama. Chrześcijaństwo jest religią większości obywateli: protestanci stanowią ok. 50–55%, katolicy ok. 20%, pozostali chrześcijanie (w tym anglikanie i zielonoświątkowcy) ok. 15%. Tradycyjne wierzenia afrykańskie praktykuje kilka procent ludności, a niewielkie grupy deklarują brak przynależności religijnej.
Namibia_pexels-francesco-ungaro-25695588
Namibia_pexels-dorota-semla-1929451-18199980
Namibia_pexels-edotommo99-32459075
Współczesna Namibia zmaga się z problemami nierówności społecznych, wysokiego bezrobocia oraz skutków kolonialnej przeszłości, w tym nierozwiązanych kwestii własności ziemi. Poważnym wyzwaniem są także susze i zmiany klimatyczne, które uderzają w rolnictwo i bezpieczeństwo żywnościowe kraju. Pierwsi chrześcijańscy misjonarze dotarli na te tereny na początku XIX wieku, głównie z ramienia Londyńskiego Towarzystwa Misyjnego. Kościół katolicki rozpoczął stałą działalność pod koniec XIX wieku, rozwijając misje, szkolnictwo i opiekę medyczną. Obecnie Kościół katolicki w Namibii tworzą dwie diecezje i jedna archidiecezja (Windhuk jako metropolia). Najważniejszym miejscem kultu jest katedra św. Marii w Windhuku, pełniąca rolę duchowego centrum katolików w kraju. Najważniejszym świętem państwowym Namibii jest Dzień Niepodległości, obchodzony 21 marca. Upamiętnia on proklamację suwerennego państwa w 1990 roku i symbolizuje zakończenie okresu obcej dominacji oraz początek samodzielnej drogi politycznej i narodowej.
1191 -KardynałGiacinto Bobonezostałwybranynapapieżai przyjął imię Celestyn III.
Image of pope Celestine III, Peter of Eboli, 1196, Public domain
1522–Mikołaj Kopernikna odbywającym się wGrudziądzuSejmiku GeneralnymPrus Królewskichwygłosił traktat o monecieDe aestimationemonetae.
1903 – Biskup IginoBandi, ordynariusz Tortony, podpisuje dekret zatwierdzenia na poziomie diecezjalnym Dzieła Boskiej Opatrzności.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
547 – Benedykt z Nursji (480-547) – włoski zakonnik, założyciel zakonu benedyktynów, pustelnik, święty.
Crucifixion with Saints, head of S. Benedict, Fra Angelico, 1441, Public domain
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1988 – Siostra Maria Petronela – Maria Winter PSMC (1902-1988) – urodzona we Włocławku, zmarła w Otwocku mając 86 lat życia i 39 lat profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1942 – Antoni Janus (1891-1942) – polski ogniomistrz, powstaniec wielkopolski.
Antoni Janus urodził się 17 maja 1891 roku w Kobylnikach. Jego życie przypadło na czas dramatycznych zmagań o wolność Polski i od wczesnych lat naznaczone było gotowością do służby Ojczyźnie. Misją jego życia stała się walka o niepodległość – podejmowana konsekwentnie, bez względu na zmieniające się warunki historyczne i osobiste zagrożenia.
Podczas I wojny światowej służył jako marynarz na niemieckim okręcie „Wolf”. Po jej zakończeniu wrócił do Wielkopolski i natychmiast zaangażował się w działania niepodległościowe. W listopadzie 1918 roku w Grodzisku Wielkopolskim był inicjatorem powołania rady żołnierskiej, a następnie jednym z głównych organizatorów powstania wielkopolskiego w Grodzisku i Opalenicy. Brał udział w przejmowaniu niemieckich transportów kolejowych na trasie Poznań–Berlin, zdobywając broń niezbędną dla oddziałów powstańczych. Jako dowódca plutonu grodziskiej kompanii wykazał się wyjątkową odwagą, szczególnie podczas obrony dworca kolejowego w Rakoniewicach 3 stycznia 1919 roku. Za ten czyn został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy. Wkrótce potem dostał się do niemieckiej niewoli i został skazany na karę śmierci, z której zdołał się uratować dzięki brawurowej ucieczce. W 1920 roku ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu służby żył skromnie, pracując jako woźny sądowy, pozostając jednak wierny wartościom, którym służył od młodości. Aresztowany przez Niemców w czasie II wojny światowej, trafił do KL Auschwitz, gdzie zmarł 21 marca 1942 roku. Pozostawił żonę i ośmioro dzieci. Jego życie było świadectwem niezłomnej wierności Polsce i gotowości do poświęcenia wszystkiego dla jej wolności.
1942 – Stanisław Lubas (1886-1942) – polski duchowny katolicki, męczennik,Sługa Boży.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP