KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święta Franciszka Ksawera Cabrini, pierwsza obywatelka amerykańska kanonizowana przez Kościół katolicki w roku 1946
Święta Franciszka Ksawera Cabrini (1850–1917) była włoską zakonnicą i założycielką Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Najświętszego Serca Jezusowego. Urodziła się w Lombardii w 1850 roku i od młodości pragnęła poświęcić swoje życie Bogu oraz pracy misyjnej. W drugiej połowie XIX wieku podjęła decyzję o wyjeździe do Stanów Zjednoczonych, gdzie chciała pomagać włoskim emigrantom zmagającym się z biedą i trudnymi warunkami życia. Do Nowego Jorku przybyła w 1889 roku i szybko dostrzegła potrzeby duchowe i materialne rodaków, którzy często żyli w ubóstwie i byli pozbawieni opieki duszpasterskiej. Zakładała szkoły, sierocińce, szpitale i domy opieki, starając się nieść pomoc najbardziej potrzebującym. W ciągu swojego życia założyła ponad sześćdziesiąt placówek w Stanach Zjednoczonych, Ameryce Południowej i Europie. Zmarła 22 grudnia 1917 roku w Chicago. W 1938 roku została beatyfikowana, a osiem lat później, w 1946 roku, papież Pius XII ogłosił ją świętą – pierwszą obywatelką Stanów Zjednoczonych wyniesioną na ołtarze. Święta Franciszka Ksawera Cabrini jest patronką emigrantów i podróżujących, a jej wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 13 listopada. Jej życie stanowi przykład głębokiej wiary, odwagi i bezinteresownej miłości wobec ludzi potrzebujących pomocy i nadziei.
Mother Frances Xavier Cabrini, nieznany autor, nieznana data, Public domain
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1990 – zaprzysiężenie Lecha Wałęsy na prezydenta RP
22 grudnia 1990 roku w Zamku Królewskim w Warszawie Lech Wałęsa został zaprzysiężony na urząd prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, stając się pierwszym demokratycznie wybranym przywódcą po upadku systemu komunistycznego. Wybory prezydenckie, które odbyły się 4 lipca 1990 roku, były jednym z kluczowych etapów transformacji ustrojowej w Polsce i miały ogromne znaczenie symboliczne, gdyż pokazały, że kraj może pokojowo przejść od autorytarnego systemu do demokracji. Podczas ceremonii Ryszard Kaczorowski, ostatni prezydent RP na uchodźstwie, przekazał Wałęsie insygnia władzy: sztandar, łańcuch prezydencki i pieczęć państwową, co podkreślało ciągłość państwową między II Rzecząpospolitą a odrodzoną Polską.
Uroczystość miała charakter zarówno polityczny, jak i społeczny. W Zamku Królewskim zgromadzili się przedstawiciele władz państwowych, dyplomaci, członkowie społeczeństwa obywatelskiego oraz delegacje zagraniczne, co świadczyło o znaczeniu wydarzenia w kontekście międzynarodowym. Zaprzysiężenie Wałęsy było momentem konsolidacji instytucji demokratycznych i symbolem nadziei na stabilność, rozwój gospodarczy oraz przestrzeganie praw człowieka po dziesięcioleciach rządów komunistycznych.
Dzień ten miał także wymiar symboliczny dla całego społeczeństwa. Pokazał, że zmiany ustrojowe mogą przebiegać pokojowo, że historia Polski nie została zerwana, a państwo zachowuje swoją ciągłość i tradycję. Wydarzenie stało się punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń, przypominając o znaczeniu udziału obywateli w procesach demokratycznych i o odpowiedzialności w kształtowaniu wspólnego dobra.
22 grudnia 1990 roku jest dziś uznawane za jeden z najważniejszych dni w historii współczesnej Polski – moment, w którym idea wolności, demokracji i państwa prawa zyskała realny wymiar, a Polska mogła stanąć w pełni na arenie międzynarodowej jako kraj niepodległy i demokratyczny.
Lech Wałęsa, President of Poland, The image taken by workers of the Chancellery of the President of Poland, 1997, GNU Free Documentation License w wersji 1.2.
1894 – Kleryk Alojzy Orione otrzymuje święcenia subdiakonatu.
1914 – Biskup Simon Pietro Grassi zostaje nowym ordynariuszem Tortony.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
Józef Kuraś „Ogień” (1915–1947) – polski żołnierz, dowódca oddziałów partyzanckich działających podczas i po II wojnie światowej. Urodził się 23 lutego 1915 roku w Waksmundzie. W czasie wojny walczył w kampanii wrześniowej, a następnie w polskim ruchu oporu, w tym w Armii Krajowej. Po wojnie kontynuował walkę z komunistycznym reżimem, dowodząc oddziałami antykomunistycznego podziemia na Podhalu. Był jedną z najbardziej znanych i kontrowersyjnych postaci żołnierzy wyklętych. Zginął 22 grudnia 1947 roku podczas obławy Urzędu Bezpieczeństwa.
Józef Kuraś, „Orzeł”, „Ogień”, autor nieznany, przed 1947, Public domain
Przygotowali: Piotr Paweł Białecki i ks. Grzegorz Sikorski FDP