KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Zachariasz, papież
Byzantine frescos in Santa Maria Antiqua (Rome), Sailko, 2016, CC BY 3.0
Święty Zachariasz był synem Polychroniusza z Kalabrii. Choć pochodził z rodziny greckiej, urodził się i wychował we Włoszech, co pozwoliło mu łączyć wrażliwość Wschodu i Zachodu. O jego młodości wiadomo niewiele, jednak źródła sugerują, że jeszcze przed wyborem na papieża był diakonem i bliskim współpracownikiem św. Grzegorza III. Jego podpis widnieje pod aktami synodu rzymskiego z 732 roku, co potwierdza jego znaczącą rolę w Kościele.
3 grudnia 741 roku Zachariasz został wybrany na następcę św. Piotra. Był ostatnim z tzw. papieży wschodnich i jednym z pierwszych, których wybór nie wymagał już formalnego zatwierdzenia cesarza. Mimo to, kierując się troską o jedność Kościoła, wysłał legatów do cesarza Konstantyna V, informując o swoim pontyfikacie i prosząc o przywrócenie kultu obrazów.
Misją życiową św. Zachariasza było budowanie pokoju, jedności i ładu chrześcijańskiego w niespokojnej Europie VIII wieku. Czynił to poprzez dialog, dyplomację i osobistą łagodność. Zdołał utrzymać poprawne relacje z Konstantynopolem, zawarł pokój z Longobardami, odzyskując ziemie i jeńców, a obalonego króla Ratchisa przyjął z chrześcijańskim miłosierdziem. Wspierał również Franków i udzielił decydującego poparcia Pepinowi Małemu, wpływając tym samym na przyszły kształt relacji między papiestwem a władzą świecką. Zachariasz troszczył się także o duchowe i materialne oblicze Rzymu. Odnowił wiele kościołów, przeniósł papieską rezydencję z Palatynu na Lateran i znacznie rozbudował tamtejszy pałac. Zapisał się w historii Kościoła jako uczony – przetłumaczył na język grecki „Dialogi” św. Grzegorza Wielkiego, przyczyniając się do ich rozpowszechnienia na Wschodzie.
Zmarł 15 marca 752 roku w Rzymie po jedenastu latach pontyfikatu. Został pochowany w bazylice św. Piotra.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
752–Stefan IIzostał wybrany napapieża.Zmarł przed koronacją.
1915 – Pierwsza audiencja Benedykta XV dla ks. Alojzego Orione.
1921 – Szósta audiencja Benedykta XV dla ks. Alojzego Orione.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1940 – Bronisław Komorowski (1889-1940) – polski duchowny katolicki, duszpasterz gdańskiej Polonii.
Sztutowo. Miejsce egzekucji z 11 i 22 marca 1940 r., NomenNescio14, 2023, CC0 1.0
Błogosławiony Bronisław Komorowski urodził się 25 maja 1889 roku w Barłożnie na Pomorzu, w rodzinie wiejskich gospodarzy. Wczesne doświadczenia rodzinne oraz wychowanie w domu ojczyma, Jana Fankidejskiego, ukształtowały w nim silne poczucie odpowiedzialności za wiarę i polską tożsamość. Szczególny wpływ wywarli na niego bliscy krewni związani z Kościołem i ruchem patriotycznym, co już w młodości skierowało go ku służbie duchownej i narodowej.
Po ukończeniu nauki w Chełmnie i Pelplinie wstąpił do seminarium duchownego, a w 1914 roku przyjął święcenia kapłańskie. Początkowo pracował jako wikariusz, lecz przełomowym momentem w jego życiu było skierowanie do Gdańska w 1915 roku. Tam, w warunkach narastającej presji germanizacyjnej, w pełni ujawniła się jego misja życiowa: obrona wiary i polskości poprzez duszpasterstwo, edukację i odważne świadectwo publiczne. Ks. Komorowski traktował kapłaństwo jako służbę całemu narodowi. Katechezę łączył z nauczaniem historii i języka polskiego, a kazania głosił po polsku, podtrzymując duchową więź Polaków z ojczyzną. Był inicjatorem budowy polskich świątyń w Wolnym Mieście Gdańsku, a kościół św. Stanisława Biskupa we Wrzeszczu stał się dzięki niemu ważnym ośrodkiem życia religijnego i narodowego. Jako działacz społeczny i jedyny polski radny w Radzie Miasta Gdańska, nie bał się publicznie bronić praw Polaków.
W ostatnich latach przed wojną ks. Bronisław Komorowski stał się symbolem oporu wobec nasilającego się nazizmu. Wspierał studentów, jednoczył polskie organizacje i nie ustępował mimo nacisków władz. Aresztowany po wybuchu II wojny światowej, został zamordowany 22 marca 1940 roku w obozie Stutthof wraz z grupą polskich działaczy, oddając życie za wiarę i ojczyznę.
W 1999 roku został zaliczony przez Jana Pawła II do grona 108 błogosławionych męczenników II wojny światowej. Jego życie pozostaje świadectwem kapłaństwa przeżywanego jako całkowita służba Bogu, Kościołowi i narodowi polskiemu.
1940 – Tadeusz Ziółkowski (1886-1940) – polski kapitan żeglugi wielkiej.
Tadeusz Ziółkowski, autor nieznany, 1912, Public domain
Tadeusz Ziółkowski urodził się 5 czerwca 1886 roku w Wiskitnie koło Koronowa. Już jako bardzo młody człowiek związał swoje życie z morzem, które stało się nie tylko jego zawodem, lecz także przestrzenią służby państwu. Po nauce w Bydgoszczy rozpoczął morską edukację w Hamburgu, gdzie zdobywał doświadczenie na żaglowcach i statkach parowych. Konsekwentna praca i wybitne zdolności doprowadziły go w 1910 roku do uzyskania stopnia kapitana żeglugi wielkiej. Doświadczenie wojenne zdobywał podczas I wojny światowej, służąc jako oficer na krążowniku pomocniczym „Kronprinz Wilhelm”. Internowany w Stanach Zjednoczonych, po zakończeniu wojny powrócił do odradzającej się Polski, by swoje umiejętności oddać na jej wyłączną służbę. Od 1920 roku działał w strukturach polskiej marynarki i administracji morskiej, szybko stając się jedną z kluczowych postaci polskiego środowiska morskiego.
Misją życiową Tadeusza Ziółkowskiego było budowanie morskiej tożsamości II Rzeczypospolitej oraz wychowanie pokoleń Polaków świadomych znaczenia morza dla niepodległego państwa. Jako komendant żaglowca szkolnego „Lwów” wprowadzał młodych marynarzy w realia dalekomorskiej żeglugi. Historyczny rejs do Brazylii w 1923 roku i pierwsze w dziejach polskie przekroczenie równika stały się symbolem obecności Polski na oceanach świata. Jako komandor pilotów portu gdańskiego dbał o bezpieczeństwo żeglugi i suwerenność polskich interesów w strategicznym porcie. Równocześnie angażował się w wychowanie morskie młodzieży, wspierał harcerstwo, środowiska akademickie oraz rozwój sportu żeglarskiego, doprowadzając m.in. do udziału polskich żeglarzy w igrzyskach olimpijskich w 1936 roku. We wrześniu 1939 roku pozostał wierny Polsce, odmawiając współpracy z niemieckimi władzami. Aresztowany i osadzony w obozie Stutthof, został zamordowany w 1940 roku podczas jednej ze zbiorowych egzekucji polskich działaczy.
1952 – Stanisław Franciszek Grabowski (1921-1952) – polski porucznik, członekNZW.
Stanisław Franciszek Grabowski, znany pod pseudonimami „Wiarus”, „Szalony” i „Szalony Stasiek”, urodził się 9 marca 1921 roku we wsi Stare Grabowo. Dorastał w realiach II Rzeczypospolitej, a w dorosłość wchodził w czasie dramatycznych doświadczeń wojny i okupacji. To właśnie one ukształtowały jego postawę bezkompromisowej walki o niepodległość.
Działalność konspiracyjną rozpoczął w 1943 roku w Narodowej Organizacji Wojskowej. Początkowo zajmował się akcjami propagandowymi oraz przeciwdziałaniem współpracy ludności z niemieckim okupantem. Po zakończeniu wojny i wkroczeniu Armii Czerwonej nie złożył broni, uznając, że Polska znalazła się pod nową formą zniewolenia. Kontynuował walkę w strukturach Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, współdziałając m.in. z oddziałami Pogotowia Akcji Specjalnej oraz 3 Brygadą Wileńską NZW. Misją życiową Stanisława Grabowskiego była czynna obrona niepodległości Polski poprzez zbrojny opór wobec narzuconej władzy komunistycznej. Uważał, że obowiązek żołnierza nie kończy się wraz z formalnym zakończeniem wojny, jeśli kraj pozostaje pozbawiony suwerenności. Choć ujawnił się w 1947 roku, szybko powrócił do konspiracji, nie godząc się na represje i fałszywe obietnice amnestii. W maju 1947 roku zorganizował własny oddział partyzancki, który działał przez kolejne lata na terenie północno-wschodniej Polski. Stosował taktykę małych, ruchliwych patroli, co pozwalało mu skutecznie unikać obław i prowadzić śmiałe akcje, w tym czasowe opanowanie Jedwabnego w 1948 roku. Jego oddział należał do najdłużej walczących formacji antykomunistycznego podziemia.
Zginął 22 marca 1952 roku we wsi Babino, podczas próby przebicia się z okrążenia.
1942 – Aleksander Patkowski (1890-1942) – polski działacz społeczny, nauczyciel, krajoznawca.
1943 – Stanisław Sewiłło (1917-1943) – polski kleryk katolicki, męczennik, Sługa Boży.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP