KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona Bernardyna Maria Jabłońska (albertynka)
Bernardyna Maria Jabłońska (1878–1940) była jedną z tych postaci, których życie upływało z dala od rozgłosu, ale które zapisały się głęboko w historii Kościoła. Była współzałożycielką Zgromadzenia Sióstr Albertynek Posługujących Ubogim, a jej całe życie było świadectwem pokornej, ofiarnej służby najbardziej potrzebującym.
Urodziła się 5 sierpnia 1878 roku w Pizunach na ziemi lubaczowskiej. Już od młodości odznaczała się szczególną wrażliwością na ludzkie cierpienie. W wieku 17 lat poznała św. Brata Alberta (Adam Chmielowski), który stał się jej duchowym przewodnikiem. Zafascynowana jego ideałem całkowitego oddania się ubogim, wstąpiła do nowo powstającej wspólnoty zakonnej i przyjęła imię Bernardyna.
Po śmierci założyciela, to właśnie ona przez wiele lat kierowała zgromadzeniem – jako przełożona generalna aż do śmierci. Pod jej opieką siostry albertynki rozwijały działalność w przytuliskach, domach opieki, kuchniach dla ubogich i sierocińcach. Bernardyna nie tylko zarządzała, ale była też zawsze blisko potrzebujących – z miłością, cierpliwością i ewangeliczną prostotą.
Zmarła 23 września 1940 roku w Krakowie, w czasie okupacji niemieckiej. W 1997 roku papież Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną, wskazując na jej heroiczne życie w duchu miłosierdzia i całkowitego zawierzenia Bogu.
Choć nie głosiła kazań, nie pisała traktatów teologicznych ani nie zakładała wielkich dzieł, jej ciche życie wśród chorych, opuszczonych i ubogich stało się żywym świadectwem Ewangelii. Dziś bł. Bernardyna pozostaje patronką tych, którzy niosą pomoc w ukryciu – bez rozgłosu, ale z sercem pełnym miłości.
Wspomnienie dowolne – Święty Emmeram z Ratyzbony (męczennik)
Wśród wczesnośredniowiecznych misjonarzy niosących Ewangelię na ziemie germańskie, święty Emmeram zajmuje miejsce szczególne. Jego życie i śmierć otaczają tajemnice, ale przekaz, który po sobie zostawił, przemawia jasno – o miłości bliźniego silniejszej niż reputacja, wygoda czy nawet własne życie.
Emmeram pochodził najprawdopodobniej z Galii (dzisiejsza Francja) i był biskupem w Poitiers. Około połowy VII wieku porzucił swoją katedrę i udał się na teren dzisiejszej Bawarii, by głosić Ewangelię poganom. Osiadł w Ratyzbonie (Regensburgu), ówczesnym centrum życia politycznego i kulturowego tej części Europy. Tam zdobył szacunek książęcej rodziny Agilolfingów.
Najbardziej dramatycznym momentem jego życia była historia związana z córką księcia Teodo. Gdy dziewczyna zaszła w ciążę, Emmeram – pragnąc uchronić ją przed hańbą i brutalną karą – wziął winę na siebie. Wyruszył w drogę pielgrzymią, chcąc usunąć się z Ratyzbony, ale został dogoniony przez ludzi książęcych. Uznano go za uwodziciela i zgotowano mu okrutną śmierć – został torturowany i ścięty około roku 652.
Po latach prawda wyszła na jaw, a jego grób w Ratyzbonie stał się celem pielgrzymek. Na jego cześć zbudowano opactwo św. Emmerama, które stało się jednym z najważniejszych ośrodków chrześcijańskich w średniowiecznych Niemczech. Emmeram został otoczony czcią jako męczennik niewinności, który świadomie wybrał cierpienie, by ratować drugiego człowieka.
Wspomnienie dowolne – Święci Kandyd, Maurycy, Wiktor, Innocenty i Witalis – męczennicy z Agaunum,
W historii chrześcijaństwa wielokrotnie pojawiały się postacie, które wobec rozkazów sprzecznych z wiarą wybierały sumienie, wiedząc, że oznacza to śmierć. Tak było również z grupą żołnierzy z III wieku, których tradycja zna jako świętych Maurycego, Kandyda, Wiktora, Innocentego i Witalisa. Ich odwaga i wierność Chrystusowi stały się symbolem niezłomności w obliczu prześladowań.
Wszyscy oni byli żołnierzami tak zwanej Legii Tebańskiej, elitarnej jednostki rzymskiej złożonej z chrześcijan, głównie z Egiptu. Około roku 286, podczas służby w rejonie dzisiejszej Szwajcarii, otrzymali rozkaz złożenia ofiar bogom pogańskim i wzięcia udziału w represjach wobec miejscowej ludności chrześcijańskiej. Żołnierze – pod przywództwem św. Maurycego – jednogłośnie odmówili.
Cesarz Maksymian, wściekły na bunt, rozkazał najpierw wymordować co dziesiątego żołnierza. Gdy nie poskutkowało – kolejne dziesiątki, aż wreszcie całe oddziały. Wśród nich znaleźli się właśnie Maurycy, Kandyd, Wiktor, Innocenty i Witalis, których imiona przetrwały w przekazie Kościoła jako męczenników, którzy zginęli za wiarę i lojalność wobec Boga, a nie cesarza.
Ich kult rozwinął się szczególnie w Europie Zachodniej – zwłaszcza w Szwajcarii, Niemczech, Francji i północnych Włoszech. Święty Maurycy został patronem żołnierzy, a jego imię nosi wiele kościołów i klasztorów. Opactwo św. Maurycego w Agaunum (dziś Saint-Maurice w Szwajcarii) stało się miejscem pielgrzymek i modlitwy za prześladowanych.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
530 – Bonifacy II został wybrany na papieża.
Pontyfikat Bonifacego II przypadł na lata 530–532, a jego wybór stanowił jedno z pierwszych poważnych napięć w historii Kościoła. Choć jego rządy trwały zaledwie dwa lata, zapisały się na kartach dziejów przede wszystkim z powodu kontrowersji wokół samego momentu elekcji.
Bonifacy II był pierwszym papieżem pochodzenia afrykańskiego, choć urodził się w Rzymie. Jego ojciec, Sigibuld, był Afrykaninem – co w tamtych czasach nie było bez znaczenia. Gdy zmarł papież Feliks IV, doszło do wyjątkowej sytuacji: część duchowieństwa poparła Bonifacego, inni opowiedzieli się za Dioskurem. W efekcie Kościół znalazł się w stanie schizmy, którą zakończyła dopiero śmierć Dioskura – zaledwie miesiąc po jego wyborze.
Sam Bonifacy, choć zyskał ostatecznie poparcie, nie uniknął krytyki. Jego próba zabezpieczenia sukcesji poprzez wyznaczenie przyszłego papieża – Wigiliusza – jeszcze za życia spotkała się z oporem duchowieństwa rzymskiego i została cofnięta. Pokazuje to, jak silne były wówczas napięcia wewnątrz samego Kościoła, a także jak ograniczona była realna władza papieska w sprawach personalnych.
Bonifacy II zmarł 17 października 532 roku. Spoczął w Bazylice św. Piotra. Choć jego pontyfikat nie był długi, stanowi przykład trudności, jakie towarzyszyły Kościołowi w VI wieku – zarówno na polu politycznym, jak i duchowym.
1503 – Pius III został wybrany na papieża.
Pius III, znany wcześniej jako Francesco Todeschini Piccolomini, objął urząd papieski w 1503 roku. Jego pontyfikat był jednym z najkrótszych w historii – trwał zaledwie 26 dni. Choć niemal nie zdążył wprowadzić żadnych reform, jego osoba i tło historyczne mają znaczenie dla zrozumienia przełomowego okresu w dziejach papiestwa.
Urodził się w 1439 roku w Sienie i był siostrzeńcem papieża Piusa II. Jako młody duchowny szybko zdobył zaufanie w Watykanie – otrzymał tytuł kardynała już w 1460 roku. Dzięki swojemu wujowi przyjął także nazwisko „Piccolomini”. Przez wiele lat pełnił funkcje dyplomatyczne i administracyjne, odznaczając się rozwagą i lojalnością.
Po śmierci Aleksandra VI, którego pontyfikat upłynął pod znakiem nepotyzmu i politycznych rozgrywek, kardynałowie szukali osoby o nieposzlakowanej opinii. Francesco wydawał się idealnym kandydatem – był starszym, doświadczonym, ale nieprzywiązanym do żadnej z dominujących frakcji. Został wybrany 22 września 1503 roku i przyjął imię Pius III, nawiązując do swojego wuja.
Niestety, stan zdrowia nowo wybranego papieża był już wówczas bardzo zły. Niemal od razu po wyborze ciężko zachorował, a jego konsekracja odbyła się dopiero 1 października. Zmarł 18 października 1503 roku, nie podejmując żadnych większych decyzji jako głowa Kościoła.
Choć jego pontyfikat nie przyniósł widocznych skutków, Pius III był symbolem nadziei na odnowę moralną po latach papieskich skandali. Jego wybór pokazuje, że wśród kardynałów istniała chęć uspokojenia sytuacji w Kościele – nawet jeśli historia miała potoczyć się dalej pod znakiem renesansowych napięć, ambicji i kolejnych kontrowersji.
1891 – Papież Leon XIII ogłosił encyklikę Octobri Mense.
Encyklika Octobri Mense, ogłoszona przez papieża Leona XIII 22 września 1891 roku, to jeden z jego licznych dokumentów poświęconych różańcowi świętemu. Papież, dostrzegając narastające zagrożenia moralne, polityczne i społeczne końca XIX wieku, zwrócił się do całego Kościoła z wezwaniem do intensywnej modlitwy w październiku, miesiącu szczególnie poświęconym Matce Bożej Różańcowej.
Leon XIII wyrażał przekonanie, że różaniec to duchowa broń w czasach niepokoju. Wzywał wiernych, by gromadzili się na modlitwie w kościołach i rodzinach, powierzając Maryi losy świata, Kościoła, a także własnych rodzin. Papież szczególnie podkreślił, że modlitwa ta powinna być zanoszona w intencji pokoju, jedności chrześcijan i moralnej odnowy społeczeństwa.
W Octobri Mense Leon XIII przypomniał także o roli Maryi jako Orędowniczki i Pośredniczki łask, podkreślając, że przez różaniec wierni łączą się z tajemnicami życia Jezusa Chrystusa, które prowadzą do zbawienia. Dokument nie wprowadzał nowej doktryny, ale umacniał istniejącą tradycję modlitwy październikowej, dając jej oficjalne papieskie potwierdzenie.
Choć encyklika liczy zaledwie kilka stron, wywarła trwały wpływ na duchowość Kościoła, przyczyniając się do utrwalenia zwyczaju modlitwy różańcowej w październiku, który przetrwał do dziś.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Ks. Tomasz Wnęk – 55 lat życia, 26 lat życia zakonnego, 19 lat kapłaństwa.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1983 – Ks. Jan Szol FDP
Ks. Jan Szol urodził się 23 stycznia 1950 r. w Wierzchowie Nowym (powiat Szczecinek) jako syn Franciszka i Marii. Ochrzczony został w kościele parafialnym pw. Matki Bożej Dobrej Rady 19 lutego tego samego roku. W latach 1956-1958 uczęszczał do szkoły podstawowej w Wierzchowie Nowym, później do szkoły podstawowej w Zduńskiej Woli.
Po zdaniu egzaminu dojrzałości w 1967 r. wstąpił do Zgromadzenia Księży Orionistów. Po odbyciu nowicjatu w Izbicy Kujawskiej złożył 15 sierpnia 1968 r. pierwszą profesję zakonną. Następnie ukończył studia filozoficzno-teologiczne w wyższym seminarium duchownym w Zduńskiej Woli. Śluby wieczyste złożył w 1974 r. Po święceniach kapłańskich w 1974 r. ks. Jan pracował w Zduńskiej Woli, Wołominie, Warszawie przy ul. Barskiej i w Aninie.
W 1976 r. podjął studia na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie z zakresu teologii moralnej. W tym czasie pełnił również opiekę duszpasterską w świetlicy młodzieży zaniedbanej przy ul. Żytniej w Warszawie prowadzonej przez Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia.
Studiów na ATK ks. Szol nie ukończył. Przeżywając trudności w powołaniu, samowolnie opuścił Zgromadzenie, z którym zresztą później utrzymywał kontakt. Nie poprosił o zwolnienie ze ślubów zakonnych i święceń kapłańskich. Formalnie był cały czas członkiem Zgromadzenia.
Ks. Jan Szol zmarł 22 września 1983 r., mając za sobą 33 lata życia, 15 lat profesji zakonnej i 9 lat kapłaństwa. Został pochowany na cmentarzu w Zduńskiej Woli.
2015 – Siostra Maria Rafaela – Leonarda Fiedur (1928-2015), urodzona w Ładzie, zmarła w Zalesiu Górnym mając 87 lat życia i 61 lat profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1953 – Kazimierz Parzonko ps. „Wichura”, „Zygmunt”(1920-1953) – Żołnierz wyklęty, walczący w Armii Krajowej i w Zrzeszeniu Wolność i Niezawisłość, sierżant 6. Wileńskiej Brygady Partyzanckiej. W listopadzie 1952 roku Kazimierz Parzonko został aresztowany w Warszawie w wyniku operacji przeprowadzonej przez Urząd Bezpieczeństwa. Po procesie skazano go na karę śmierci, którą wykonano 22 września 1953 roku w więzieniu w Białymstoku.
1946 – Edward Kwiatkowski ps. „Sokół” (1923-1946) – Żołnierz wyklęty, należał do Armii Krajowej z grupy mjr Hieronima Dekutowskiego „Zapory”. 22 września 1946 roku oddział „Zapory” został zaatakowany przez siły Urzędu Bezpieczeństwa (UB), Milicji Obywatelskiej (MO) oraz Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (KBW) w miejscowości Świnki w Lasach Janowskich. Podczas walki Edward Kwiatkowski został ciężko ranny w brzuch. Mimo prób ewakuacji z pola bitwy, zmarł z powodu odniesionych ran. Jego towarzysze pochowali go w bezimiennym grobie w lesie, pod sosną, na której wyryli nożem krzyż.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP i kl. Konrad Widera