KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Metody Dominik Trćka, prezbiter i męczennik
Metoděj Dominik Trčka, autor nieznany, przed 1959 r., Public domain
Błogosławiony Metody Dominik Trćka (1886–1959) był kapłanem redemptorystą, który całe życie poświęcił jedności Kościoła i służbie wiernym obrządku wschodniego. Urodził się 6 lipca 1886 roku we Frydlancie nad Ostrawicą na Morawach (Czechy) w głęboko wierzącej rodzinie. W 1902 roku wstąpił do Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, a święcenia kapłańskie przyjął w 1910 roku.
Już jako kleryk nosił w sercu pragnienie pracy wśród chrześcijan obrządku bizantyńskiego, inspirowany dziedzictwem świętych apostołów Słowian – Święci Cyryl i Metody. To dążenie stało się osią jego życia. W 1919 roku wyjechał do Lwowa, gdzie przyjął obrządek wschodni i imię Metody. Pracował w Galicji, na wschodniej Słowacji i Zakarpaciu, zakładał wspólnoty, troszczył się o formację duchowieństwa oraz rozwój Bractwa Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Jako przełożony w Michalowcach uczynił klasztor centrum życia duchowego, wspierał ubogich i zabiegał o rozwój nowych powołań.
Po II wojnie światowej został pierwszym wiceprowincjałem redemptorystów obrządku bizantyńskiego w Michalowcach. W czasie komunistycznych prześladowań stanął w obronie Kościoła greckokatolickiego i współbraci. Aresztowany w 1950 roku, w pokazowym procesie skazany na 12 lat więzienia. Przebywał m.in. w ciężkim więzieniu w Leopoldowie. W Wigilię 1958 roku ukarany za cichy śpiew kolędy, trafił do karceru, gdzie nabawił się zapalenia płuc. Zmarł 23 marca 1959 roku, przebaczając prześladowcom.
Beatyfikowany 4 listopada 2001 roku przez Jan Paweł II, pozostaje świadkiem wierności Chrystusowi aż do męczeństwa.
Wspomnienie dowolne – Święta Rafka, dziewica
Esta es una pintura es una obra original inspirada en una fotografía auténtica de Rebeca de Himlaia y en imágenes tradicionales que la representan, JOSE RAPHAEL PEREA, 2019, CC BY-SA 4.0
Święta Rafka (1832–1914), urodzona jako Pietra (Boutroussyeh) Choboq Ar-Rayes w Himlaya w libańskim regionie Metn, od najmłodszych lat dojrzewała w atmosferze prostej, ale głębokiej wiary. Po śmierci matki jej rodzina popadła w trudności materialne, dlatego jako nastolatka pracowała w Damaszku jako służąca. Po powrocie odrzuciła plany małżeństwa, wybierając drogę całkowitego oddania się Bogu.
Wstąpiła do Zgromadzenia Córek Maryi w Bikfaya i w 1856 roku złożyła śluby zakonne. Pracowała w seminarium w Ghazir prowadzonym przez jezuitów, następnie jako katechetka i nauczycielka, współzakładając szkołę dla dziewcząt w Maad. Gdy jej zgromadzenie przeżywało kryzys, w modlitwie szukała światła. Wewnętrzne przekonanie – umocnione duchowym doświadczeniem – poprowadziło ją do Zakonu Libańskich Mniszek Maronickich. W 1872 roku złożyła tam śluby wieczyste, przyjmując imię Rafka.
Jej życiową misją stało się zjednoczenie z Chrystusem poprzez modlitwę, pokutę i ofiarę z cierpienia. W 1885 roku prosiła Boga o udział w Jego męce. W kolejnych latach doświadczała coraz cięższych chorób: utraty wzroku i paraliżu. Przyjmowała je z niezwykłym pokojem, dziękując za możliwość współuczestnictwa w tajemnicy krzyża. Zmarła 23 marca 1914 roku. Beatyfikowana w 1985 i kanonizowana 10 czerwca 2001 roku przez Jana Pawła II.
Wspomnienie dowolne –Święty Turybiusz z Mongrovejo, biskup
Wspomnienie dowolne – Święty Józef Oriol, prezbiter
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1935 – Sejm RP uchwalił tzw. konstytucję kwietniową, podpisaną miesiąc później przez prezydentaIgnacego Mościckiego.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1555 – Juliusz III (1487-1555) – papież.
Pope Julius III, Circle of Girolamo Siciolante da Sermoneta, między 1550 a 1600 r., Public domain
Juliusz III (właśc. Giovanni Maria Ciocchi del Monte, 1487–1555) kierował Kościołem w latach 1550–1555, w jednym z najbardziej napiętych okresów XVI stulecia. Urodzony w Rzymie w rodzinie prawniczej, wykształcony pod opieką wuja, szybko wszedł w krąg kurii papieskiej. Był arcybiskupem Siponto, biskupem Pawii, pełnił funkcje gubernatorskie i legackie, a jako kardynał odegrał istotną rolę w przygotowaniu oraz otwarciu obrad Soboru Trydenckiego w 1545 roku.
Wybrany papieżem po długim i podzielonym konklawe, stanął wobec rywalizacji między Habsburgami a Francją. Wypełniając zobowiązania wyborcze, wznowił obrady Soboru Trydenckiego w 1551 roku, dążąc do umocnienia reform katolickich. Jego pontyfikat przypadł na czas ostrych sporów politycznych – konflikt o Parmę i napięcia między europejskimi monarchami osłabiały papieskie inicjatywy pokojowe.
W sprawach wewnętrznych zatwierdził konstytucję jezuitów, wspierał reformę dyscypliny kościelnej i założył Collegium Germanicum, widząc w nim narzędzie odnowy duchowieństwa. Za jego pontyfikatu Anglia, rządzona przez Marię Tudor, na krótko powróciła do jedności ze Stolicą Apostolską. Papież był też mecenasem sztuki: powierzył Michałowi Aniołowi nadzór nad budową nowej bazyliki św. Piotra i ufundował willę zwaną Villa Giulia.
Cieniem na jego reputacji położyły się oskarżenia o nepotyzm, zwłaszcza w związku z adopcją i wyniesieniem do godności kardynalskiej młodego Innocenza. Juliusz III zmarł w 1555 roku.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2000 – Ks. Andrzej Rapsiewicz FDP (1948-2000)
Ks. Andrzej Rapsiewicz urodził się we Włocławku 2 kwietnia 1948 r. w domu Konstantego i Eugenii, którzy oprócz niego mieli jeszcze pięcioro dzieci. Ochrzczony został w kościele pw. Najświętszego Serca Jezusowego 29 czerwca tego samego roku. Bierzmowanie przyjął 22 czerwca 1966 r. Szkołę podstawową ukończył w 1962 r. we Włocławku i w tymże mieście w 1966 r. szkołę ogólnokształcącą, uzyskując świadectwo maturalne.
W tym okresie z oddaniem pełnił posługę ministranta. Przez jakiś czas był nawet prezesem grupy ministranckiej, za co dostawał pochwały jako dobry organizator.
W 1966 r. Andrzej wstąpił do naszego nowicjatu w Izbicy Kujawskiej. Pierwszą profesję zakonną złożył 15 sierpnia 1967 r. i w tym samym roku rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w wyższym seminarium duchownym w Zduńskiej Woli. Niestety, władze państwowe powołały go do służby wojskowej. Służył dwa lata (1968-1970) w jednostce w Wałczu.
Pozostawił w maszynopisie pamiętnik z wojska. Odbywając służbę, utrzymywał stały kontakt z przełożonymi. Na podstawie listów możemy odtworzyć atmosferę panującą w jednostce, w której służył. Seminarium ukończył w 1975 r. – został zwolniony z tyrocynium, gdyż służba wojskowa je zastąpiła.
Śluby wieczyste złożył 12 marca 1975 r., a święcenia kapłańskie przyjął w czerwcu tego samego roku. Swoje prawie 25-letnie życie kapłańskie ks. Rapsiewicz spędził na różnych placówkach i w różnym charakterze. Był wikariuszem w Wołominie, Kaliszu i Malborku, wszędzie działając z pełnym oddaniem i zaangażowaniem. Jako proboszcz pracował w Malborku (1984-1990) i w Warszawie przy kościele pw. Dzieciątka Jezus.
Ponadto był przełożonym wspólnoty zakonnej w Malborku i Warszawie. W Malborku na Piaskach wybudował dom katechetyczny, pozyskując znaczne fundusze z Niemiec. W latach 1991-1994 był radcą prowincjalnym.
Ks. Andrzej od lat zmagał się z cukrzycą, która powoli wyniszczała jego organizm. Od 1996 r. pozostawał w Warszawie już jako rezydent. Trzy razy w tygodniu chodził na dializy. Czuł się coraz gorzej. Choroba doprowadziła u niego do amputacji części palca u ręki i części stopy. Znosił to ze spokojem i chrześcijańską cierpliwością, choć ogromnie cierpiał.
Prowincjał ks. Marian Kliś w egzorcie w Zduńskiej Woli 27 marca 2000 r. użył w stosunku do niego określenia ,,nauczyciel” – mimo bólu trwał bowiem pogodny i pogodzony z chorobą i pod tym względem był naszym nauczycielem.
Ks. Andrzej Rapsiewicz zmarł 23 marca 2000 r. w Warszawie, mając za sobą 51 lat życia, 32 lata profesji zakonnej i 24 lata kapłaństwa. Został pochowany w grobowcu zakonnym w Zduńskiej Woli.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1941 – Tadeusz Tański (1892-1941) – polski konstruktor samochodowy, inżynier mechanik, wynalazca.
Tadeusz Tański, autor anonimowy, przed 1.09.1939, Public domain
Należał do grona najwybitniejszych polskich konstruktorów okresu międzywojennego. Urodzony w Moskwie, był synem pioniera lotnictwa Czesława Tańskiego, co ukształtowało jego techniczne pasje. Studiował w paryskiej École supérieure d’électricité, gdzie już jako młody inżynier projektował silniki lotnicze dla firm francuskich i brytyjskich. W 1916 roku zbudował potężny, dwunastocylindrowy silnik o mocy 520 KM – wówczas jeden z największych na świecie.
Po powrocie do odrodzonej Polski podjął pracę dla wojska. W 1920 roku skonstruował pierwszy polski samochód pancerny Ford FT-B, który w krótkim czasie trafił na front wojny polsko-bolszewickiej. Jego największym osiągnięciem konstrukcyjnym stał się jednak samochód osobowy CWS T-1 – w pełni polski projekt, wyróżniający się prostotą montażu i nowatorskimi rozwiązaniami technicznymi. Pojazd można było niemal w całości złożyć przy użyciu jednego klucza.
Tański był twórcą bezkompromisowym i oryginalnym. Projektował silniki konkursowe, które biły światową konkurencję niezawodnością, konstruował urządzenia fotograficzne, a nawet udoskonalał samoloty. Mimo talentu często zmagał się z brakiem stabilnego zatrudnienia.
Po klęsce 1939 roku włączył się w działalność konspiracyjną. Aresztowany w 1940 roku, trafił do KL Auschwitz. Odrzucił propozycję współpracy z Niemcami i 23 marca 1941 roku został zamordowany.
1942 – Tadeusz Szantroch (1888-1942) – polski kapitan rezerwy, nauczyciel, poeta.
Był poetą, nauczycielem i oficerem, którego życie splotło się z dramatycznymi wydarzeniami pierwszej połowy XX wieku. Urodzony w Tarnopolu w rodzinie inteligenckiej, studiował medycynę i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz w Wiedniu. Ostatecznie wybrał zawód pedagoga – uczył w gimnazjach m.in. w Wadowicach i Krakowie, przekazując młodzieży nie tylko wiedzę, ale i patriotyczne ideały. W czasie I wojny światowej służył w armii austro-węgierskiej, a po odzyskaniu niepodległości w Wojsku Polskim. Trzykrotnie ranny, stracił oko. Brał udział w wyzwoleniu Krakowa i został kapitanem piechoty. Łączył obowiązki oficera z pracą wykładowcy w Korpusie Kadetów. Jako poeta debiutował wcześnie, a w latach międzywojennych związał się z grupą Czartak. Jego liryka, utrzymana w tradycyjnej formie, czerpała z pejzażu Beskidów i doświadczenia żołnierskiego. Tomy takie jak „Z lutni żołnierza” czy „Po czabańskim gościńcu” ukazują umiłowanie przyrody, wędrówki i polskiej wsi. Pisał również recenzje teatralne i współredagował „Gazetę Literacką”. Podczas okupacji włączył się w działalność konspiracyjną. Aresztowany przez Niemców, został zamordowany w KL Auschwitz-Birkenau w 1942 roku.
1943 – Sebastian i Katarzyna Kazak (1870/1877 – 1943) – polscy rolnicy, zamordowani za ukrywanie Żydów.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP