KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Jerzy, męczennik
Orthodox Bulgarian icon of St. George fighting the dragon, autor nieznany, 1621, Public domain
Święty Jerzy pochodził z Liddy w Azji Mniejszej. Choć zachowało się niewiele faktów z jego życia, jego kult rozwijał się niezwykle szybko i szeroko już w pierwszych wiekach po śmierci. Był synem Geroncjusza, pochodzącego z Persji. Został ochrzczony w dzieciństwie dzięki długiej modlitwie rodziców, a później ochotniczo wstąpił do legionów rzymskich, osiągając stopień wysokiego oficera. Podczas prześladowań chrześcijan za czasów cesarza Dioklecjana odmówił złożenia ofiary bóstwom rzymskim. Rozdał wówczas całą swoją majętność ubogim i poddany został okrutnym torturom, które według niektórych przekazów trwały aż siedem lat. Umarł w Diospolis na terenie Palestyny, zyskując miano Wielkiego Męczennika. Misją życiową Jerzego było oddanie życia za wiarę chrześcijańską i ochrona ludzi przed złem – zarówno duchowym, jak i symbolicznym. Jego kult rozprzestrzenił się na całym Wschodzie, od Egiptu i Cypru po Etiopię i Kaukaz, a w średniowieczu legendy o walce ze smokiem, symbolizującym szatana, stały się inspiracją dla rycerstwa. Stał się patronem żołnierzy, rycerzy, rolników, skautów oraz osób związanych z walką i bronią, a także orędownikiem w chorobach i epidemiach.
W ikonografii Święty Jerzy przedstawiany jest jako rycerz na koniu, zabijający smoka, z atrybutami takimi jak palma męczeństwa, lanca z czerwonym krzyżem, miecz czy elementy jego męki. Legenda o pokonaniu smoka, opisanej m.in. przez Jakuba de Voragine w „Złotej legendzie”, ukazuje go jako obrońcę słabszych, którego odwaga i wiara prowadziły do nawrócenia ludzi i zwycięstwa dobra nad złem.
Wspomnienie dowolne – Święty Fidelis z Sigmaringen, prezbiter i męczennik
Święty Fidelis, urodzony jako Marek Roy w 1578 roku w Sigmaringen w Niemczech, pochodził z zamożnej rodziny; jego ojciec pełnił funkcję burmistrza. Studiował we Fryburgu, uzyskując doktoraty z filozofii i prawa, a podróże po Włoszech, Francji i Hiszpanii poszerzyły jego horyzonty. Choć został nadwornym radcą księcia Hohenzollerna, niezadowolenie z życia świeckiego skłoniło go do wstąpienia do kapucynów, gdzie przyjął imię zakonne Fidelis. Po święceniach kapłańskich w 1612 r. prowadził życie pełne modlitwy, postu i głębokiego nabożeństwa do Maryi, łącząc pobożność z aktywną posługą duszpasterską. Misją Fidelisa było umacnianie wiary katolickiej wśród ludzi żyjących w środowiskach protestanckich. W 1621 r. papież Grzegorz XV powierzył kapucynom misję w szwajcarskiej Recji, a Fidelis jako prefekt prowadził kazania i dysputy, skutecznie przyczyniając się do nawróceń, także wśród lokalnych przywódców kalwińskich. Jego odwaga i poświęcenie spotkały się z wrogością fanatycznych przeciwników: 24 kwietnia 1622 r. został zamordowany w Seewis. Fidelis został beatyfikowany w 1729 r., a kanonizowany w 1746 r. Jako męczennik i gorliwy misjonarz stał się patronem prawników oraz symbolem niezłomnego głoszenia wiary w trudnych okolicznościach.
Wspomnienie dowolne – Święta Franka, dziewica
Święta Franka, znana także jako Franciszka Vitalta, urodziła się w 1175 roku w prowincji Piacenza. Już w młodym wieku wstąpiła do klasztoru benedyktynek w San Siro, gdzie mając zaledwie 14 lat, złożyła śluby wieczyste. Po śmierci poprzedniej ksieni w 1198 r. przejęła kierownictwo klasztoru. Jej misją było wprowadzenie w życie wspólnoty surowych reguł zakonnych i umocnienie dyscypliny duchowej, co spotkało się początkowo z oporem zarówno ze strony mieszczan, jak i niektórych sióstr, lecz wkrótce udało jej się zdobyć autorytet. W 1214 r. Franka została wybrana ksienią klasztoru cysterek w Montelana, równocześnie administrowała także San Siro. W trosce o bezpieczeństwo wspólnoty przeniosła siostry do Pittolo, gdzie kontynuowała kierowanie życiem duchowym zakonu. Zmarła 25 kwietnia 1218 r., a jej relikwie obecnie znajdują się w kościele benedyktynek w Piacenza. Kult Świętej został zatwierdzony przez papieża Grzegorza X i rozprzestrzenił się nie tylko w Piacenzie, lecz także w Pavia i Bobbio. Co roku pielgrzymi przybywają w ostatnią niedzielę sierpnia, aby uczestniczyć w uroczystościach ku jej czci.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona Teresa Maria od Krzyża (Manetti), dziewica
Блаженная Тереза Мария Креста, autor i data nieznane, Public domain
Błogosławiona Teresa Maria od Krzyża, znana wcześniej jako Teresa Manetti, urodziła się 2 marca 1846 roku w Campi Bisenzio we Włoszech. Już w młodości odkryła swoje powołanie do życia całkowicie poświęconego Bogu i ludziom. Gdy miała dziewiętnaście lat, zrozumiała, że drogą do świętości ma być służba potrzebującym. Z wielkim zaangażowaniem zaczęła pomagać ubogim, poświęcając czas na bezpłatne nauczanie dzieci z biednych rodzin oraz troskę o młode dziewczęta pozbawione wsparcia. Z czasem wokół niej zaczęła tworzyć się niewielka wspólnota kobiet pragnących żyć podobnym ideałem. Przy wsparciu ks. Ernesta Jacopozziego w 1874 roku powstała grupa tercjarek inspirowanych duchowością św. Teresy z Ávili. Z tej inicjatywy narodziło się później zgromadzenie zakonne związane z duchowością karmelitańską. Teresa była jego przełożoną aż do końca życia, prowadząc siostry przykładem modlitwy, gorliwości i oddania.Istotnym elementem jej misji było szerzenie kultu Eucharystii. Wielką radością było dla niej otwarcie w 1902 roku domu we Florencji, w którym wprowadzono nieustanną adorację Najświętszego Sakramentu. Zmarła 23 kwietnia 1910 roku i została pochowana w klasztorze w San Martino. Jej świętość została potwierdzona przez Kościół, gdy 19 października 1986 roku papież Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną we Florencji. Założone przez nią zgromadzenie Sióstr św. Teresy z Florencji nadal kontynuuje jej dzieło modlitwy i służby potrzebującym.
Wspomnienie dowolne – Nawrócenie św. Augustyna, biskupa i doktora Kościoła
VI-wieczny fresk z bazyliki laterańskiej przedstawiający św. Augustyna, autor anonimowy, około 550-600, Public domain
Historia nawrócenia Augustyn z Hippony należy do najbardziej poruszających świadectw duchowej przemiany w dziejach chrześcijaństwa. W młodości prowadził życie dalekie od ideałów Ewangelii. Poszukiwał sensu życia w filozofii, przyjemnościach i naukach różnych nurtów religijnych, przez pewien czas związany był także z manicheizmem. Jego matka, Monika z Hippony, nie przestawała jednak modlić się o jego powrót do Boga i towarzyszyła mu w jego wędrówkach z Kartaginy do Rzymu, a później do Mediolanu. Stopniowa przemiana Augustyna dokonywała się dzięki studiom filozoficznym oraz lekturze Pisma Świętego, zwłaszcza listów św. Pawła. Przełom nastąpił w 386 roku. Podczas modlitwy w ogrodzie usłyszał dziecięcy głos powtarzający słowa „Tolle, lege” – „Weź i czytaj”. Odczytał je jako znak Bożej Opatrzności. Otworzył wtedy List do Rzymian i natrafił na fragment wzywający do życia w czystości i oddania się Chrystusowi. To wydarzenie stało się momentem jego wewnętrznej przemiany i decyzji o całkowitej zmianie życia. Po okresie przygotowania powrócił do Mediolanu i w Wigilię Wielkanocy 387 roku przyjął chrzest z rąk Ambrożego z Mediolanu. Od tej chwili rozpoczął nowe życie, które doprowadziło go do kapłaństwa, biskupstwa i wielkiej działalności teologicznej. Swoją drogę duchową opisał później w dziele „Wyznania”, ukazując, że jego nawrócenie było przede wszystkim łaską Boga.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
Pope Nicholas I, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Mikołaj I, zwany Wielkim, należał do najwybitniejszych papieży wczesnego średniowiecza. Urodził się około 820 roku w Rzymie jako syn Teodora, urzędnika pełniącego funkcję regionariusza. Karierę kościelną rozpoczął jako subdiakon za pontyfikatu Papieża Sergiusza II, a następnie został diakonem z rąk Papieża Leona IV. Za czasów Papieża Benedykta III pełnił rolę doradcy papieskiego, co przygotowało go do objęcia Stolicy Piotrowej w 858 roku. Dzień po wyborze, 25 kwietnia, został uroczyście koronowany – jako pierwszy papież w historii poddany takiej ceremonii. Pontyfikat Mikołaja I charakteryzował się zdecydowaną obroną autorytetu papieskiego. Papież podkreślał, że biskup Rzymu jest zastępcą Chrystusa na ziemi i najwyższą instancją w Kościele. Z tego powodu popadł w konflikt z królem Lotarem II, który chciał unieważnić swoje małżeństwo z Teutbergą i poślubić Waldradę. Mimo że synody w Akwizgranie i Metzu przychyliły się do woli monarchy, papież odrzucił ich decyzję i usunął biskupów popierających rozwód. Ważnym wydarzeniem jego pontyfikatu był także spór z patriarchą Konstantynopola Focjuszem. Mikołaj zakwestionował legalność jego wyboru i opowiedział się po stronie zdetronizowanego patriarchy Ignacego I. Konflikt szybko przerodził się w poważny spór między Rzymem a Konstantynopolem, zaostrzony dodatkowo przez krytykę zachodniego dodatku Filioque do Credo. W 867 roku Focjusz ogłosił ekskomunikę papieża, jednak Mikołaj zmarł 13 listopada tego samego roku, zanim wiadomość dotarła do Rzymu. Papież interesował się również misjami chrześcijańskimi. Utrzymywał kontakty z władcą Bułgarii Borysem I Michałem i wspierał działalność misyjną świętych Cyryla i Metodego Słowian. Zrehabilitował też uczonego Anastazego bibliotekarza, który został jego doradcą.
1585 – KardynałFelice Perettizostałwybranyna papieża i przybrał imięSykstus V.
Pope Sixtus V, Original uploader was Utente:Ganetto at it.wikipedia, Public domain
Sykstus V (łac. Xystus V), właściwie Felice Peretti di Montalto, urodził się 13 grudnia 1521 roku w Grottammare w ubogiej rodzinie rolniczej. Dzięki opiece wuja, zakonnika franciszkańskiego, zdobył wykształcenie i już jako młody człowiek wstąpił do zakonu franciszkanów konwentualnych. Wyróżniał się zdolnościami intelektualnymi oraz talentem kaznodziejskim, studiował m.in. w Bolonii i Ferrarze, a w 1547 roku przyjął święcenia kapłańskie. W kolejnych latach pełnił ważne funkcje kościelne – był inkwizytorem w Wenecji, przełożonym zakonu, biskupem, a w 1570 roku otrzymał godność kardynalską. Po śmierci Grzegorz XIII został w 1585 roku wybrany papieżem. Jego pontyfikat trwał zaledwie pięć lat, lecz zapisał się jako okres energicznych reform. Sykstus V uporządkował finanse Państwa Kościelnego oraz zreorganizował administrację Kościoła, tworząc system piętnastu kongregacji kardynalskich. Ustalił także maksymalną liczbę członków Kolegium Kardynałów na siedemdziesięciu. Znany był z niezwykłej surowości w walce z przestępczością w Rzymie, za co zyskał przydomek „żelaznego papieża”. Jednocześnie angażował się w sprawy polityczne Europy, wspierając katolickich władców, m.in. królów Polski: Stefana Batorego i Zygmunta III Wazę. Jego pontyfikat pozostawił trwały ślad również w wyglądzie Rzymu. Rozbudował infrastrukturę miasta, doprowadził wodę dzięki nowym akweduktom, przebudował ważne pałace papieskie i przyczynił się do ukończenia kopuły Bazyliki św. Piotra według projektu Michała Anioła. Zmarł 27 sierpnia 1590 roku w Rzymie, pozostawiając opinię papieża stanowczego reformatora i organizatora życia Kościoła.
1870 – I sobór watykańskiogłosił konstytucję dogmatycznąDei Filius.
Dei Filius to konstytucja dogmatyczna ogłoszona 24 kwietnia 1870 roku przez Sobór Watykański I. Dokument powstał w odpowiedzi na błędy doktrynalne epoki oraz na nurty intelektualne, takie jak racjonalizm i fideizm, które w różny sposób podważały tradycyjne rozumienie wiary chrześcijańskiej. Celem konstytucji było przedstawienie katolickiej nauki o relacji między wiarą a rozumem oraz obrona podstawowych prawd objawienia. Dokument składa się z czterech głównych części. Omawia najpierw prawdę o Bogu jako Stwórcy wszystkiego, następnie mówi o Bożym objawieniu, wyjaśnia naturę wiary, a w ostatniej części podejmuje zagadnienie relacji między wiarą i rozumem. Konstytucja podkreśla, że oba te porządki nie są sobie wrogie, lecz wzajemnie się uzupełniają. Rozum może prowadzić człowieka do poznania prawdy o Bogu, natomiast wiara pomaga mu uniknąć błędów i właściwie zrozumieć rzeczywistość nadprzyrodzoną. Jednocześnie zaznaczono, że prawdy objawione mają charakter niezmienny, a zadaniem Kościoła jest ich wierne przekazywanie. Zgodnie z tradycją dokumentowi towarzyszą kanony zawierające formuły potępienia dla twierdzeń sprzecznych z nauką Kościoła. W późniejszych latach refleksję nad relacją wiary i rozumu podejmowały kolejne dokumenty, m.in. nauczanie Sobór Watykański II oraz encyklika Fides et ratio ogłoszona przez Jan Paweł II w 1998 roku.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Kl. Wojciech Kruczyński FDP– 25 lat życia, 3 lata życia zakonnego.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1784–Franciszek Bohomolec (1720-1784) – polski jezuita, komediopisarz, poeta, publicysta, tłumacz, wydawca.
Franciszek Bohomolec, Karl Friedrich Minter, 1826, Public domain
Franciszek Bohomolec był jedną z ważniejszych postaci kształtujących kulturę polskiego oświecenia. Urodził się 29 stycznia 1720 roku w okolicach Witebska w rodzinie szlacheckiej herbu Bogoria. W wieku siedemnastu lat wstąpił do zakonu jezuitów i podjął studia filozoficzne na Akademi Wileńskiej. Już w młodości dał się poznać jako zdolny nauczyciel i kaznodzieja, a jego działalność dydaktyczna i literacka na trwałe związała się z rozwojem kultury i edukacji. Po kilku latach pracy pedagogicznej w Wilnie przybył do Warszawy, gdzie wykładał retorykę w Collegium Nobilium. W tym czasie aktywnie zabierał głos w sprawach kultury i języka, broniąc wartości polskiej tradycji oraz czystości języka ojczystego. Publikował utwory literackie, zbiory ćwiczeń retorycznych i poetyckich, które miały kształtować styl i wrażliwość młodego pokolenia.
Największą sławę przyniosła mu twórczość komediowa. Bohomolec pisał zarówno sztuki przeznaczone dla teatru szkolnego, jak i dla sceny publicznej, często adaptując dzieła klasyków, zwłaszcza Moliera. Jego komedie łączyły element rozrywki z wyraźnym przesłaniem wychowawczym, ukazując wady społeczne i promując postawy moralne. Oprócz działalności literackiej był także redaktorem warszawskich gazet, m.in. Kurier Polski oraz Monitor, a także kierownikiem drukarni jezuickiej. Dzięki temu odegrał ważną rolę w upowszechnianiu idei oświeceniowych i w rozwoju polskiego życia intelektualnego. Zmarł 24 kwietnia 1784 roku, pozostawiając dorobek, który znacząco wpłynął na literaturę, teatr i publicystykę XVIII-wiecznej Polski.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2015 – Ks. Eugeniusz Misiowiec FDP (1929-2015)
Ks. Eugeniusz Misiowiec urodził się 1 grudnia 1929 r. w Olszynach koło Kielc. Miał trzech braci i trzy siostry. Jego rodzicami byli Władysław i Stanisława. Ochrzczony został 25 grudnia tego samego roku w kościele pw. św. Ludwika w Bliżynie. Bierzmowanie z rąk bp. Franciszka Jopa otrzymał 23 czerwca 1947 r. w parafii Odrowąż. W wieku siedmiu lat zaczął uczęszczać do szkoły powszechnej w Mroczkowie, którą ukończył podczas okupacji niemieckiej 21 czerwca 1943 r. Do końca wojny przebywał w domu rodzinnym, gdzie pomagał rodzicom w gospodarstwie.
Eugeniusz od najmłodszych lat czuł głos powołania kapłańskiego, ale dopiero w 1948 r. wstąpił do naszego niższego seminarium duchownego w Zduńskiej Woli. W 1950 r. został przyjęty do nowicjatu. Pierwsze śluby zakonne złożył 8 września 1951 r., śluby wieczyste – w 1955 r. Święcenia kapłańskie przyjął w 1957 r. Studia ukończył na warszawskiej Akademii Teologii Katolickiej, uzyskując tytuł magistra i licencjata z teologii moralnej.
Od 1959 r. ks. Misiowiec był wykładowcą w naszym wyższym seminarium duchownym w Zduńskiej Woli. Wykładał teologię moralną oraz łacinę i pedagogikę. Ponadto pełnił posługi duszpasterskie w placówkach i parafiach Zgromadzenia, sprawując funkcje: radcy, ekonoma, przełożonego, proboszcza.
Pracował z pełnym zapałem w duchu Założyciela. Był przykładnym zakonnikiem i wychowawcą wielu pokoleń księży, cenionym wykładowcą, wychowawcą i opiekunem kleryków. 8 października 2005 r. za szczególne zasługi w pracy na polu edukacyjnym, kulturowym, organizacyjnym został odznaczony przez papieża Benedykta XVI orderem „Pro Ecclesia et Pontifice” – „Za Kościół i Papieża”.
Ks. Eugeniusz Misiowiec zmarł 24 kwietnia 20015 r. w hospicjum w Sieradzu po długiej i ciężkiej chorobie. Miał za sobą 85 lat życia, 63 lata profesji zakonnej i 57 lat kapłaństwa. Został pochowany w grobowcu zakonnym na cmentarzu miejskim w Zduńskiej Woli.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1915– W Imperium Osmańskim rozpoczęła sięrzeź Ormian.
Ormiańscy cywile eskortowani przez tureckich żołnierzy maszerujący do więzienia w dzisiejszym Elazığ, Armin T. Wegner, 1915, Public domain
Ludobójstwo Ormian było masową eksterminacją ludności ormiańskiej w Imperium Osmańskim podczas I wojny światowej. W latach 1915–1917 władze tureckie przeprowadziły systematyczną akcję deportacji, prześladowań i mordów, której ofiarą padły setki tysięcy Ormian. Szacunki liczby zabitych różnią się w zależności od źródeł – współczesne obliczenia tureckie mówią o około 972 tysiącach ofiar, natomiast historycy ormiańscy wskazują nawet na 1,5 miliona zabitych. Ormianie zamieszkiwali wschodnie regiony imperium od stuleci, jednak jako chrześcijańska mniejszość funkcjonowali w systemie milletów, który nadawał wspólnotom religijnym ograniczoną autonomię, ale jednocześnie podkreślał ich odrębność wobec muzułmańskiej większości. Już pod koniec XIX wieku dochodziło do krwawych pogromów, zwłaszcza w okresie rządów sułtana Abdülhamid II, kiedy to w latach 1894–1896 zginęły dziesiątki tysięcy Ormian. Bezpośredni początek ludobójstwa datuje się na 24 kwietnia 1915 roku, gdy w Stambule aresztowano setki przedstawicieli ormiańskiej elity intelektualnej. Wkrótce potem rozpoczęto deportacje całej ludności ormiańskiej z Anatolii do Syrii i Mezopotamii. Tak zwane „marsze śmierci” prowadziły przez pustynne tereny bez żywności i wody, a wielu deportowanych ginęło z wycieńczenia, chorób lub było zabijanych przez żołnierzy i oddziały nieregularne. Jednym z głównych organizatorów tej polityki był minister spraw wewnętrznych Talaat Pasza. Skutkiem tragedii była niemal całkowita zagłada ormiańskiej społeczności w Anatolii oraz powstanie rozproszonej po świecie diaspory. Do dziś wydarzenia te pozostają przedmiotem sporów politycznych i historycznych, choć większość badaczy uznaje je za jedno z największych ludobójstw XX wieku. Pamięć o ofiarach jest co roku upamiętniana 24 kwietnia przez Ormian na całym świecie.
1942 – Stefan Mirau, polski lekarz (1901-1942) – społeczny i harcerski.
Grób Stefana Miraua na Cmentarzu Ofiar Hitleryzmu na Zaspie, Kordiann, 2020, CC BY-SA 4.0
Stefan Mirau (1901–1942) był polskim lekarzem, społecznikiem i działaczem harcerskim związanym z polskim środowiskiem w Wolnym Mieście Gdańsk. Urodził się 2 sierpnia 1901 roku w Różynach w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych. Już w młodości angażował się w działalność narodową – jako gimnazjalista współtworzył tajne Towarzystwo Filaretów, a także pomagał swojemu wujowi, działaczowi niepodległościowemu Franciszkowi Kręckiemu. W 1920 roku złożył przyrzeczenie harcerskie i wkrótce zorganizował w Gdańsku pierwszą drużynę harcerską im. Zygmunta Augusta, stając na jej czele. Po ukończeniu gimnazjum wyjechał do Berlina, gdzie studiował medycynę na Uniwersytet Humboldta w Berlinie. Po powrocie do Gdańska w 1932 roku pracował w Polskim Czerwonym Krzyżu, a jednocześnie aktywnie działał w licznych polskich organizacjach społecznych i oświatowych. Był również lekarzem gdańskiej chorągwi Związku Harcerstwa Polskiego. Po wybuchu II wojna światowa został aresztowany przez władze niemieckie. Początkowo więziony w Nowym Porcie, później trafił do obozu koncentracyjnego KL Stutthof. Tam, mimo niezwykle ciężkich warunków, pracował jako lekarz obozowy, starając się ratować współwięźniów. Zaraził się tyfusem plamistym i zmarł 24 kwietnia 1942 roku. Został pochowany na Cmentarzu Ofiar Hitleryzmu na gdańskiej Zaspie.
1953 – Włodzimierz Pawłowski (1911-1953) – polski kapitan, działacz ludowy i antykomunistyczny.
Włodzimierz Pawłowski urodził się 28 listopada 1911 roku w Zalesiu koło Rzeszowa. Służył jako podoficer zawodowy w Wojsku Polskim, a we wrześniu 1939 roku wziął udział w walkach podczas kampanii wrześniowej 1939. W czasie okupacji niemieckiej działał w ruchu oporu, wstępując do Batalionów Chłopskich, gdzie pełnił funkcję komendanta powiatowego na terenie powiatu sokalskiego. Po zakończeniu II wojny światowej krótko pracował w strukturach milicji we Wrocławiu, jednocześnie angażując się w działalność Polskiego Stronnictwa Ludowego. Wraz z nasileniem represji komunistycznych wobec opozycji w 1947 roku zmuszony był przejść do konspiracji. Dwa lata później stworzył organizację podziemną „Kresowiak”, która w 1950 roku przyjęła nazwę „Rzeczpospolita Polska Walcząca”. Jej działalność skupiała się głównie na środowiskach wiejskich, sprzeciwiających się polityce władz komunistycznych. W październiku 1951 roku Pawłowski został aresztowany przez aparat bezpieczeństwa. Rok później Wojskowy Sąd Rejonowy we Wrocławiu skazał go na karę śmierci. Wyrok wykonano 24 kwietnia 1953 roku w więzieniu przy ulicy Kleczkowskiej we Wrocławiu. Po wielu latach, w 2003 roku, jego szczątki zostały odnalezione i zidentyfikowane dzięki badaniom przeprowadzonym przez Instytut Pamięci Narodowej.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP