KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Braulion, biskup
Braulio de Zaragoza, Bartolomé Bermejo, II poł. XV, Public domain
Święty Braulion wywodził się z Saragossy i pochodził ze znakomitej rodziny o korzeniach rzymsko-germańskich. Wzrastał w atmosferze wiary i odpowiedzialności za Kościół – jego ojciec, Grzegorz, był biskupem w Osma, a starszy brat Jan kierował słynnym klasztorem „18 Męczenników”, by później objąć stolicę biskupią w Saragossie. Zafascynowany przykładem brata, Braulion wstąpił do tego klasztoru, gdzie zdobywał wiedzę i kształtował ducha modlitwy oraz ascezy.
Pragnienie głębszej formacji zaprowadziło go do Sewilli, do szkoły katedralnej prowadzonej przez Święty Izydor z Sewilli. Tam szybko dał się poznać jako uczeń wybitnie zdolny i gorliwy. Izydor powierzył mu funkcję sekretarza oraz współredaktora monumentalnego dzieła Etymologie – pierwszej wielkiej encyklopedii chrześcijańskiego świata. Udział w tym projekcie ukazał jego umiłowanie nauki i troskę o zachowanie dziedzictwa kultury.
Po powrocie do Saragossy został archidiakonem i zarządcą dóbr diecezji. Gdy po śmierci brata wybrano go na biskupa, objawił się jako roztropny administrator i oddany pasterz. Pomnażał liczbę duchowieństwa, troszczył się o rozwój życia zakonnego oraz współorganizował synody w Toledo (633, 636, 638), które umacniały jedność Kościoła w Hiszpanii. Jego rady cenili zarówno duchowni, jak i władcy świeccy.
Misją jego życia było połączenie głębokiej wiedzy z gorliwą służbą pasterską – budowanie Kościoła opartego na wierze, mądrości i jedności. Zmarł jako ociemniały, wyczerpany trudami starzec. Pozostawił 24 listy, świadczące o wysokiej kulturze teologicznej i literackiej. Czczony jest jako patron Aragonii.
Wspomnienie dowolne – Święty Ludger, biskup
Święty Ludger, zwany także Ludgarem, urodził się około 742 roku we Fryzji – krainie rozciągającej się na terenach dzisiejszych Niemiec, Holandii i Danii, pozostającej wówczas pod panowaniem Franków. Pierwsze nauki pobierał w szkole klasztornej w Utrechcie, założonej przez Święty Bonifacy, a następnie kształcił się w Yorku z polecenia Święty Grzegorz z Utrechtu. Tam dojrzewało w nim pragnienie głoszenia Ewangelii ludom północnej Europy.
Święcenia kapłańskie przyjął w 777 roku z rąk Święty Alberyk z Utrechtu i natychmiast podjął działalność misyjną wśród Fryzów oraz Sasów. Burzliwe czasy podbojów Karol Wielki zmusiły go jednak do przerwy w pracy apostolskiej. Udał się wtedy do Rzymu, a następnie na kilka lat do klasztoru benedyktynów na Monte Cassino, gdzie umocnił swoje życie duchowe.
Wezwany ponownie przez Karola Wielkiego w 787 roku, powrócił do pracy misyjnej z nową gorliwością. Stał się apostołem Fryzji, Danii i Westfalii, zakładając kościoły i klasztory. Z niektórych jego fundacji wyrosły późniejsze ośrodki miejskie, m.in. Münster i Essen. W 804 roku został pierwszym biskupem Minigardeford, czyli dzisiejszego Münster.
Misją jego życia było niestrudzone głoszenie Ewangelii i budowanie trwałych struktur Kościoła tam, gdzie wiara dopiero zapuszczała korzenie. Łączył ducha modlitwy z praktyczną troską o wspólnoty, które powstawały dzięki jego pracy. Zmarł 26 marca 809 roku, w Niedzielę Palmową, w Billerbeck, podczas wizytacji duszpasterskiej. Spoczął w Werden, w założonym przez siebie klasztorze. Czczony jest jako patron Helmstedt oraz drugi patron diecezji Essen.
W ikonografii ukazywany bywa w stroju biskupim z modelem kościoła, a jego szczególnym atrybutem są gęsi – znak opieki, jaką według tradycji roztoczył nad polami wiernych.
Wspomnienie dowolne – Święty Dobry Łotr
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Tomasz z Costacciaro
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1971 – Bangladesz – Święto Niepodległości
Bangladesz to kraj w Azji Południowej nad Zatoką Bengalską, graniczący z Indiami i Mjanmą. Jego stolicą jest Dhaka, a kraj należy do jednej z najgęściej zaludnionych części świata, ze społeczeństwem liczącym około 177–178 milionów mieszkańców (2026) i bardzo dużą gęstością ludności na niewielkim obszarze.
Bangladesz_pexels-ferdous-34043524
Historia Bangladeszu jako odrębnego państwa jest stosunkowo krótka. Teren ten przez wieki był częścią historycznej Bengalii – ważnego regionu w imperiach muzułmańskich i brytyjskich Indii. Po podziale Indii w 1947 roku stał się częścią Pakistanu jako Pakistan Wschodni, odległy od zachodniej części kraju. Narastające różnice ekonomiczne, językowe i polityczne doprowadziły do napięć, które w 1971 roku przekształciły się w wojnę o niepodległość. 26 marca 1971 r. ogłoszono niepodległość Bangladeszu od Pakistanu, co zapoczątkowało dziewięciomiesięczny konflikt zbrojny, zakończony 16 grudnia 1971 r. zwycięstwem sił niepodległościowych i uzyskaniem pełnej niezależności.
Bangladesz_pexels-quang-nguyen-vinh-222549-2132048
Dziś Islam jest religią dominującą, wyznawaną przez około 91 % ludności, głównie sunnitów. Hinduiści stanowią drugą co do wielkości wspólnotę (~8 %), a mniejsze grupy to buddyści (~0,6 %) i chrześcijanie (~0,3 %).
Choć chrześcijanie są mikroskopijną mniejszością, Kościół katolicki ma długą obecność w kraju. Pierwsze kontakty z chrześcijaństwem miały miejsce już w XVI wieku: pierwsi portugalscy misjonarze, m.in. jezuici Francesco Fernandez i Domingo D’Souza, przybyli do regionu w 1598 r., a Fernandez został pierwszym męczennikiem chrześcijańskim w Bengaliji. Kościół katolicki rozwijał się dalej pod wpływem misjonarzy, szczególnie zakonu Congregation of Holy Cross, których misja została utworzona dla tego obszaru w XIX w., a od 1853 r. mocniej wspierała lokalne wspólnoty.
Kościół katolicki w Bangladeszu jest obecnie zorganizowany w osiem diecezji, w tym dwie archidiecezje (np. Archidiecezja Dhaki), i chociaż katolicy stanowią mniej niż procent społeczeństwa, prowadzą szkoły, służbę zdrowia i działania społeczne. Wśród wspólnot katolickich istnieje silne naciskanie na formację lokalnych księży i zakonników, a liczba powołań wzrasta, dzięki czemu wielu Bangladeszczyków działa dziś jako misjonarze również poza granicami kraju.
Społeczeństwo Bangladeszu stoi dziś przed wieloma wyzwaniami. Kraj zmaga się z ubóstwem, wysoką gęstością zaludnienia, efektami zmian klimatycznych (powodzie, sztormy, podnoszenie się poziomu morza) oraz napięciami wokół praw mniejszości religijnych. Relacje między muzułmańską większością a mniejszościami bywają napięte, a zdarza się dyskryminacja i ataki na społeczności chrześcijańskie i hinduskie, co potrafi ograniczać ich działalność społeczną.
W Bangladeszu jest kilka ważnych świąt państwowych, a najważniejszym jest Dzień Niepodległości (Independence Day) obchodzony 26 marca. Upamiętnia on ogłoszenie niepodległości kraju w 1971 roku i rozpoczęcie wojny wyzwoleńczej przeciwko Pakistanowi. Obchody obejmują flagowania, przemówienia, modlitwy i programy kulturalne, które podkreślają wspólną historię i dumę narodową.
Stephanus III, Giovanni Battista Cavalieri, 1580, CC0 1.0
Stefan II kierował Kościołem w latach 752–757, w jednym z najbardziej przełomowych momentów wczesnego średniowiecza. Urodzony w Rzymie jako syn Konstantyna, wychował się w pobliżu kościoła Santa Maria in Via Lata przy dzisiejszej Via del Corso. Wraz z bratem, przyszłym papieżem Paweł I, został diakonem za pontyfikatu Zachariasz.
Jego rządy przypadły na czas zagrożenia ze strony Longobardów. Król Aistulf złamał obietnice pokoju i nałożył ciężary na mieszkańców Wiecznego Miasta. Bezskuteczne poselstwa do cesarza Konstantyn V skłoniły Stefana do bezprecedensowego kroku – przekroczył Alpy i udał się do króla Franków, Pepin Mały. Spotkanie w Ponthion w 754 roku zaowocowało sojuszem: papież namaścił władcę, a w zamian uzyskał gwarancję obrony Rzymu.
Wyprawy Franków zakończyły się zwycięstwami i traktatami w Pawia, dzięki którym papież odzyskał m.in. Rawenna, Pentapolis i Emilia. Darowizna Pepina dała początek władztwu papieskiemu, którego symboliczną pozostałością jest dziś Watykan.
1267– We włoskimViterbopapieżKlemens IVkanonizowałJadwigę Śląską,patronkę PolskiiŚląska.
1967– PapieżPaweł VIogłosił encyklikę społecznąPopulorum progressio.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1943 – Teodor Czecholiński (1918-1943) – polski działacz konspiracyjny.
Należał do pokolenia młodych Polaków, których dojrzewanie przypadło na czas wojny i okupacji. Urodził się w Starej Kiszewie w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych. Po ukończeniu szkoły powszechnej zamieszkał w Starogardzie, gdzie uczęszczał do gimnazjum klasycznego i działał w harcerstwie, kształtując w sobie odpowiedzialność oraz ducha służby. Klęska wrześniowa 1939 roku stała się dla niego momentem przełomowym. Zamiast biernie przyjąć rzeczywistość okupacji, zaangażował się w działalność konspiracyjną. Organizował spotkania, wieczory literackie i dyskusje, które podtrzymywały morale młodzieży. Na początku 1940 roku stanął na czele tworzonej przez siebie organizacji „Rota”. Jego misją życiową było podtrzymywanie ducha narodowego oraz budzenie nadziei na odzyskanie wolności. Szczególną wagę przywiązywał do pracy propagandowej – kolportował informacje z nasłuchu radiowego i pisał patriotyczne wiersze.
Aresztowany w czerwcu 1940 roku, przeszedł przez więzienie w Gdańsku, a następnie obóz koncentracyjny Stutthof, gdzie trafił do karnej kompanii. Mimo skrajnych warunków nie utracił godności ani wiary. Po procesie i kolejnych przeniesieniach ostatecznie został osadzony w obozie Mauthausen, gdzie zginął 26 marca 1943 roku.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP