KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Euzebiusz, papież
Święty Euzebiusz był biskupem Rzymu, czyli papieżem, w trudnym okresie historii Kościoła, przypadającym na czasy po wielkich prześladowaniach chrześcijan. Jego pontyfikat był wyjątkowo krótki – rozpoczął się w 309 roku i trwał zaledwie kilka miesięcy.
Pochodził z Grecji, a do Rzymu przybył najprawdopodobniej jako wykształcony duchowny, znany z roztropności i głębokiej wiary. Po śmierci papieża Marcelina został wybrany na jego następcę w czasie, gdy Kościół katolicki zmagał się z dramatycznym problemem tzw. lapsi – osób, które w czasie prześladowań wyparły się wiary, a następnie chciały powrócić do wspólnoty kościelnej.
Euzebiusz opowiedział się za miłosierdziem i jednocześnie wymagającym pokutnym przywróceniem do Kościoła. Nie zgadzał się na automatyczne przyjmowanie odstępców bez zadośćuczynienia, co wywołało konflikt z bardziej liberalną frakcją, wspieraną przez cesarza Maksyencjusza. W wyniku napięć społeczno-religijnych papież został wygnany z Rzymu przez władze cesarskie i zmarł na wygnaniu w Sycylii jeszcze w tym samym roku.
Jego ciało zostało później sprowadzone do Rzymu i pochowane w katakumbach św. Kaliksta przy Via Appia. Na grobowcu Euzebiusza zachowała się inskrypcja autorstwa papieża Damazego I, która podkreśla jego wierność Kościołowi oraz cierpienie zniesione za sprawiedliwość.
Wspomnienie obowiązkowe – Święty Wincenty à Paulo
Święty Wincenty à Paulo urodził się 24 kwietnia 1581 roku w Pouy, w południowej Francji, w ubogiej, ale pobożnej rodzinie chłopskiej. Od najmłodszych lat wykazywał wielką inteligencję i duchową wrażliwość, co dostrzegli miejscowi duchowni, pomagając mu w edukacji. Święcenia kapłańskie przyjął w wieku 19 lat, choć późniejsze lata jego życia pokazały, że dojrzałość duchowa dopiero miała się w nim rozwinąć.
Mimo początkowych ambicji osobistych, których nie ukrywał, doświadczenia życiowe i głęboka przemiana wewnętrzna skierowały jego serce ku najbiedniejszym. Jednym z punktów zwrotnych było jego spotkanie z ubogimi wieśniakami – to wtedy zrozumiał, że misją kapłana musi być służba najbardziej zapomnianym. Od tej pory całkowicie poświęcił się działalności charytatywnej i duszpasterskiej.
Założyciel Zgromadzenia Misji i Sióstr Miłosierdzia
W 1625 roku Wincenty założył Zgromadzenie Misji (Lazaryści) – wspólnotę kapłanów oddanych głoszeniu Ewangelii ubogim, szczególnie na terenach wiejskich. Współpracował także z Ludwiką de Marillac, z którą w 1633 roku założył Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia – nowatorską wspólnotę żeńską, działającą poza klauzurą, bezhabitową, nastawioną na aktywną służbę wśród chorych, sierot i bezdomnych.
Był także organizatorem szpitali, przytułków, domów opieki oraz pomocy dla jeńców galerniczych. W dobie wojen i kryzysów społecznych jego dzieła ratowały setki tysięcy ludzi. Jednocześnie dbał o formację duchowieństwa, zakładając seminaria i promując ideał gorliwej, pokornej posługi.
Śmierć i kult
Święty Wincenty zmarł 27 września 1660 roku w Paryżu. Już za życia cieszył się ogromnym autorytetem, zarówno wśród wiernych, jak i możnych tego świata. Jego beatyfikacji dokonał papież Benedykt XIII w 1729 roku, a kanonizacji – papież Klemens XII w 1737 roku.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1540 – Papież Paweł III zatwierdził regułę zakonną jezuitów
27 września 1540 roku papież Paweł III oficjalnie zatwierdził działalność nowo powstałego zakonu zakonnego – Towarzystwa Jezusowego (łac. Societas Iesu), znanego szerzej jako jezuici. Stało się to na mocy bulli Regimini militantis Ecclesiae, która nadała prawne ramy istnieniu wspólnoty założonej przez św. Ignacego Loyolę i jego towarzyszy.
Nowy zakon powstał w odpowiedzi na wyzwania epoki, zwłaszcza Reformację protestancką i potrzebę odnowy życia duchowego w Kościele katolickim. Jezuici od początku wyróżniali się ścisłą dyscypliną, posłuszeństwem wobec papieża oraz zaangażowaniem w misje, edukację i formację duchową.
Zatwierdzenie reguły zakonnej w 1540 roku było momentem przełomowym – od tej chwili Towarzystwo Jezusowe mogło legalnie rozwijać swoją działalność w Europie i poza jej granicami. Choć pierwotnie ograniczono liczbę jego członków do 60, to już kilka lat później, w 1550 roku, nowa bulla Exposcit debitum zniosła to ograniczenie, co umożliwiło szybki rozwój zakonu.
Znaczenie wydarzenia
Zatwierdzenie jezuitów przez papieża Pawła III zapoczątkowało jedną z najważniejszych inicjatyw duchowych i intelektualnych w historii Kościoła. Jezuici stali się filarem katolickiej kontrreformacji, zakładali kolegia, uniwersytety, prowadzili działalność misyjną w Azji, Ameryce Południowej, Afryce i na Dalekim Wschodzie.
Ich duchowość, oparta na Ćwiczeniach duchownych św. Ignacego, oraz elastyczne podejście do duszpasterstwa i edukacji, przyniosły ogromne owoce. Dziś zakon jezuitów nadal jest jednym z najważniejszych w Kościele katolickim – jego członkiem był m.in. papież Franciszek.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1984 – Ks. Józef Garncarek FDP
Ks. Józef Garncarek urodził się 15 marca 1911 r. w miejscowości Godziesze Wielkie koło Kalisza w rodzinie Józefa i Antoniny. Miał trzech braci i dwie siostry. Ochrzczony został w tamtejszym kościele pw. św. Bartłomieja Apostoła trzy dni po swoich narodzinach, a bierzmowany – w 1923 r. Szkołę powszechną ukończył w 1925 r.
Do naszego kolegium w Zduńskiej Woli Józef wstąpił w 1927 r. W 1932 r. rozpoczął nowicjat, który uwieńczył przyjęciem pierwszej profesji zakonnej 27 sierpnia 1933 r. Śluby wieczyste złożył 26 września 1937 r. Tyrocynium odbył w Izbicy Kujawskiej, wspierając w nauce języka polskiego ks. Mariusza Zanattę. Później był asystentem w zakładzie dla chłopców w Kaliszu i w Warszawie do końca Powstania Warszawskiego.
Jeszcze przed wojną miał wyjechać do Włoch z grupą kleryków, ale w ostatniej chwili ks. Józef Nowicki na jego miejsce wysłał kl. Wacława Pawlika. W czasie okupacji kl. Garncarek kontynuował studia teologiczne w stolicy.
Święcenia kapłańskie przyjął 29 czerwca 1943 r. Był pierwszym orionistą, który otrzymał je w kraju (zresztą w ciągu dwóch miesięcy otrzymał wszystkie święcenia).
Po wojnie ks. Józef został skierowany do Włocławka jako pomoc w parafii Najświętszego Serca Jezusowego. W roku 1945/1946 był kierownikiem zakładu wychowawczego dla chłopców w Izbicy Kujawskiej. Następnie przez sześć lat (1946-1952) pracował w Kłotnie, pełniąc obowiązki proboszcza. Taktem i humorem zdobył sobie serca parafian. Na jego nauki młodzież uczęszczała bardzo chętnie, bo były interesujące. To jemu zawdzięcza swoje oriońskie powołanie ks. Jan Osmałek. W tym czasie (1952-1957) był również kapelanem sióstr urszulanek i rektorem kościoła w Sieradzu. Ponadto obsługiwał miejscowy powiatowy szpital i był duszpasterzem młodzieży w gimnazjum. Ponieważ był dobrym gawędziarzem, opowiadał siostrom różne historie, bawiąc je. Był z tego znany.
Ks. Garncarek pełnił funkcję przełożonego w domach w Warszawie, Malborku i Aninie. W Malborku pracował od 1964 r. przez trzy lata. Charakteryzowała go wielka troska o katechizację dzieci i młodzieży. Z tej racji wybudował na zapleczu kościoła salki katechetyczne.
W latach 1960-1962 był kapelanem sióstr orionistek w Zalesiu Górnym, będąc dla nich wielkim oparciem. Od 1974 r. aż do śmierci pracował w kościele pw. Dzieciątka Jezus w Warszawie i w szpitalu pod tym samym wezwaniem jako kapelan.
Ks. Józef Garncarek zmarł w Warszawie 27 września 1984 r., mając za sobą 73 lata życia, 51 lat profesji zakonnej i 41 lat kapłaństwa. Został pochowany na cmentarzu w Łaźniewie.
1968 – Siostra Maria Alleluja – Anna Zawierucha PSMC (1895-1968) – urodzona w Zduńskiej Woli, zmarła w Claypole (Buenos Aires, Argentyna) mając 73 lata życia
i 37 lat profesji zakonnej.
Opracowali: kl. Konrad Widera i ks. Grzegorz Sikorski FDP