KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Błogosławiona Joanna Maria de Maille, wdowa
Statue de la Bienheureuse Jeanne-Marie de Maillé, Ideefixe, 2014, CC BY-SA 4.0
Błogosławiona Joanna Maria de Maille przyszła na świat w 1331 r. na zamku La Roche w pobliżu Tours, w rodzinie o rycerskich tradycjach. Już jako młoda dziewczyna związała się z duchowością franciszkańską, wstępując do III Zakonu św. Franciszka z Asyżu, którego ideał ubóstwa i pokuty ukształtował całe jej późniejsze życie. W 1347 r. poślubiła barona Roberta de Silly. Ich małżeństwo miało charakter wyjątkowy – wkrótce po ślubie oboje złożyli dozgonny ślub czystości, wybierając drogę duchowej jedności zamiast typowego życia dworskiego. Wspólnie oddawali się dziełom miłosierdzia: wspierali ubogich i pielęgnowali chorych podczas epidemii dżumy. Gdy w czasie wojny francusko-angielskiej Robert trafił do niewoli, Joanna wytrwale zabiegała o jego wykupienie. Powrócił jednak wycieńczony i wkrótce zmarł.
Owdowiała Joanna została pozbawiona majątku i zmuszona do opuszczenia rodzinnych posiadłości męża. Zamieszkała skromnie przy klasztorze franciszkanów w Tours. Przed biskupem ponowiła ślub czystości i całkowicie oddała się życiu pokuty, modlitwy oraz służby najbardziej potrzebującym. Czasowo przebywała w pustelni w Planche de Vaux, gdzie prowadziła surową ascezę – nosiła nawet cierniową koronę jako znak współuczestnictwa w cierpieniach Chrystusa.
Po powrocie do miasta pracowała jako posługaczka w szpitalu, wykonując najprostsze i najbardziej wymagające zadania. Jej postawę cechowały pokora, wytrwałość i bezinteresowność. Współcześni przypisywali jej dar czynienia cudów. Zmarła 28 marca 1414 r., mając 82 lata, i została pochowana w habicie klarysek. W 1871 r. papież Pius IX, sam będący franciszkańskim tercjarzem, ogłosił ją błogosławioną.
Wspomnienie dowolne – Święty Guntram, król
Gontran (roi) et Childebert II Bourgogne, autor nieznany, Public domain
Święty Guntram, król Franków, urodził się około 525 roku jako syn Klotar I oraz św. Klotylda. Jego życie i rządy opisał współczesny mu biskup Grzegorz z Tours w kronice Historia Franków, ukazując drogę władcy od porywczości do autentycznej świętości.
Po śmierci ojca Guntram, zgodnie z ówczesnym zwyczajem, podzielił państwo z braćmi, traktując królestwo jako dziedziczne dobro dynastii. Sam objął Orlean, Burgundię i Prowansję. Początki jego panowania nie zapowiadały świętości – był człowiekiem gwałtownym, upartym, skłonnym do surowości i zamiłowanym w dworskim przepychu. Jednak wytrwała praca nad sobą oraz szczere nawrócenie sprawiły, że stał się władcą roztropnym i sprawiedliwym. Gdy bracia toczyli spory graniczne, jego wzywano jako rozjemcę, ufając jego bezstronności.
Misją życiową Guntrama było umocnienie chrześcijaństwa w kraju, który wciąż pozostawał częściowo pogański. Wspierał Kościół, fundował liczne świątynie i klasztory, a w Moriana ustanowił biskupstwo istniejące do dziś. Współpracował z irlandzkim mnichem Kolumban, widząc w życiu zakonnym źródło duchowej odnowy. Z jego inicjatywy odbyło się sześć synodów mających ożywić wiarę, umocnić dyscyplinę duchowieństwa i doprowadzić do nawrócenia reszty pogan.
Troszczył się także o lud. Szczególną opieką otaczał ubogich, hojnie wspierając potrzebujących. Podczas klęsk żywiołowych miał – według przekazów – ofiarować Bogu własne życie w intencji ocalenia poddanych. Zmarł 28 marca 592 roku po 67 latach życia. Jego kult szybko rozprzestrzenił się w diecezjach Francji, choć w XVI wieku hugenoci zbezczeszczili jego grób, a część relikwii zniszczono w czasie rewolucji francuskiej.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1364– W obecnościkrólaKazimierza III Wielkiegoarcybiskup gnieźnieńskiJarosław Bogoria Skotnickikonsekrowałkatedrę na Wawelu.
Kościół św. Stanisława i św. Wacława, Wawel 1, Stare Miasto, Kraków, Zygmunt Put, 2018, CC BY-SA 4.0
1921 – Ksiądz Angelo Roncalli (Papież Jan XXIII) odwiedza parafię Wszystkich świętych w Rzymie i spotyka się z ks. Alojzym Orione.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1285 – Marcin IV (1210-1285) – papież.
Pope Martin IV, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Marcin IV (łac. Martinus IV, właśc. Simon de Brie lub de Brion) urodził się między 1210 a 1220 rokiem w Brie-Comte-Robert we Francji, a zmarł 28 marca 1285 roku w Perugii. Jego pontyfikat, trwający od 22 lutego 1281 roku, przypadł na okres ostrych napięć politycznych w Europie i sporów o dominację nad Sycylią oraz relacje z Cesarstwem Bizantyńskim.
W historiografii zwraca uwagę osobliwy błąd numeracyjny związany z jego imieniem. W średniowiecznych katalogach papieży mylnie przekształcono imiona Maryna I i Maryna II w „Marcina II” i „Marcina III”. W konsekwencji Marcin IV faktycznie powinien nosić numer II, lecz utrwalona pomyłka przeszła do tradycji.
Pochodził z rodziny szlacheckiej, był archidiakonem i kanclerzem Rouen oraz skarbnikiem kościoła św. Marcina w Tours. W 1261 roku godność kardynalską otrzymał z rąk Urban IV. Przez lata pełnił funkcję legata papieskiego we Francji, zdobywając doświadczenie dyplomatyczne i zacieśniając relacje z dworem andegaweńskim.
Wybór na papieża nastąpił po długim konklawe i był silnie wspierany przez Karol I Andegaweński. Z powodu sprzeciwu Rzymian koronował się w Orvieto. Jego pontyfikat cechowało zdecydowane poparcie dla Andegawenów – oddał im realny wpływ na sprawy Państwa Kościelnego, obsadzając urzędy ich zwolennikami. Poprawne, lecz chłodne relacje utrzymywał z Rudolf I Habsburg, odmawiając mu jednak cesarskiej koronacji.
Najpoważniejsze konsekwencje miała jego polityka wobec Bizancjum. W 1281 roku obłożył ekskomuniką cesarza Michał VIII Paleolog, przekreślając wysiłki na rzecz unii lyońskiej i doprowadzając do jej faktycznego upadku. Planowana krucjata przeciw Bizantyńczykom nie doszła do skutku.
Sytuację skomplikowały nieszpory sycylijskie w 1282 roku – powstanie przeciw rządom francuskim. Gdy koronę Sycylii przyjął Piotr III Wielki, papież odpowiedział ekskomuniką. W ten sposób konflikt rozszerzył się na całą Europę Zachodnią.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1942 – Stanisław Wizner (1893-1942) – polski kapitan rezerwy, uczestnik konspiracji antyhitlerowskiej.
Stanisław Wizner, znany pod pseudonimem „Huragan”, należał do pokolenia Polaków, których młodość przypadła na czas walki o niepodległość, a dojrzałość – na dramat II wojny światowej. Urodził się 23 kwietnia 1893 roku w Ostatnim Groszu, dziś dzielnicy Częstochowa. Zanim sięgnął po broń, dał się poznać jako entuzjasta sportu – współtworzył drużynę Towarzystwo Futbolowe Częstochowianka, zyskując przydomek „Tygrys Ostatniego Grosza”.
W czasie I wojny światowej wstąpił do Polska Organizacja Wojskowa, a 11 listopada 1918 roku uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w rodzinnym mieście. Następnie służył w 5 Pułk Piechoty Legionów, walcząc w wojnie polsko-bolszewickiej oraz jako ochotnik w III powstaniu śląskim. Poszukując dalszej drogi żołnierskiej, wstąpił do Legia Cudzoziemska, gdzie do 1926 roku służył m.in. w Afryce Północnej. Po powrocie do kraju i założeniu rodziny ponownie stanął do walki jesienią 1939 roku. Współorganizował w Częstochowie struktury Organizacja Orła Białego, dowodząc oddziałem „Odwet”. Z jego inicjatywy powstał tajny punkt produkcji materiałów wybuchowych. W 1940 roku włączył się w działalność Polski Związek Wolności, rozbudowując siatkę konspiracyjną aż po okolice Radomska. Zginął 28 marca 1942 roku z rąk niemieckiej żandarmerii w Rędziny podczas organizowania kolejnej placówki podziemia.
1943 – Hubert Lenk (1924-1943) – polski harcerz, kapral AK.
Hubert Lenk, autor nieznany, 1943, Public domain
Hubert Lenk, ps. „Hubert”, był jednym z najmłodszych żołnierzy konspiracji warszawskiej, których losy naznaczyła dramatyczna wiosna 1943 roku. Urodzony w 1924 roku, jako uczeń Państwowe Gimnazjum i Liceum Męskie im. Joachima Lelewela wcześnie zaangażował się w działalność podziemną. Należał do Szare Szeregi, a w ich strukturach do Hufca „Południe” („Sad”) warszawskich Grup Szturmowych. W 1943 roku był słuchaczem konspiracyjnej Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty Agricola i posiadał stopień kaprala Armia Krajowa. 26 marca 1943 roku uczestniczył w akcji pod Arsenałem jako członek sekcji „Granaty”. Zatrzymany w bramie przy Ulica Długa 27, został przekazany w ręce okupanta i osadzony na Pawiak. Okoliczności jego śmierci nie są jednoznaczne. Według jednej relacji został zamęczony podczas śledztwa w siedzibie Gestapo przy Aleja Szucha 25, według innej – rozstrzelany 7 maja 1943 roku. Miejsce jego pochówku pozostaje nieznane. Symboliczne upamiętnienie znajduje się w Kwaterze Batalion „Zośka” na Cmentarz Wojskowy na Powązkach, a w 2024 roku na budynku przy Długiej odsłonięto tablicę przypominającą o jego ofierze. Jego życie stało się świadectwem odwagi młodego pokolenia w walce o wolność.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP