KALENDARZ LITURGICZNY
Święto – Święta Katarzyna ze Sieny, dziewica i doktor Kościoła patronka Europy
St Catherine of Siena, Baldassare Franceschini, XVII w., Public domain
Katarzyna Benincasa urodziła się 25 marca 1347 r. w Sienie jako przedostatnie z dwudziestu pięciu dzieci mieszczańskiej rodziny. Już w dzieciństwie wykazywała wyjątkową pobożność; w wieku siedmiu lat ofiarowała Bogu swoje dziewictwo. Mimo oporu matki, która pragnęła, by korzystała z przyjemności młodości, Katarzyna od wczesnych lat prowadziła życie pokutne i duchowe. Własne serce zamieniła na „zakonną celę”, gdzie oddawała się modlitwie i kontemplacji, stając się łagodną i życzliwą dla wszystkich. W 1363 r. wstąpiła do tercjarek dominikańskich, prowadząc surowe życie pełne modlitwy, pokuty i posługi chorym. Doświadczała mistycznych wizji, w tym mistycznych zaślubin z Chrystusem, co uczyniło ją Jego posłanką. Pisała listy i przemawiała do dostojników świeckich i duchownych, jednocześnie gromadząc wokół siebie uczniów, którym była duchową przewodniczką. Katarzyna angażowała się w sprawy Kościoła i pokoju w Italii, pośrednicząc między papieżami a społeczeństwem. Z jej inicjatywy papież Grzegorz XI powrócił z Awinionu do Rzymu, a ona sama wspierała reformy i prawowitego papieża w czasie rozłamu kościelnego. Poświęcała się także opiece nad chorymi podczas epidemii dżumy, doświadczając stygmatów w 1375 r. Zmarła 29 kwietnia 1380 r. w Rzymie. Pozostawiła trzy dzieła duchowe: Dialog o Bożej Opatrzności, Listy i Modlitwy. Kanonizowana w 1461 r., została patronką Rzymu, Sieny, pielęgniarek i strażaków. Papież Paweł VI ogłosił ją doktorem Kościoła (1970), a św. Jan Paweł II współpatronką Europy (1999). W ikonografii przedstawiana jest w habicie dominikańskim, często z tiarą, krzyżem, Dzieciątkiem Jezus lub atrybutami mistycznymi, jak pierścień, serce, czaszka czy diabeł u stóp.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1934 – Początek działalności parafii San Carlos w Montevideo (Urugwaj).
1980 – Święta Kongregacja ds. Świętych wydaje dekret, na mocy którego zostaje uznany cud przypisany wstawiennictwu czcigodnego ks. Alojzego Orione.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Ks. Bogusław Block FDP – 65 lat życia, 43 lata życia zakonnego, 36 lat kapłaństwa.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1998 – Siostra Maria Celidona – Regina Selwina Hese PSMC (1909-1998) – urodzona w Janiszewice, zmarła w Zalesiu Górnym mając 89 lat życia i 57 lat profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1940 – Juliusz Padlewski-Skorupka (1884-1940) – polski podpułkownik piechoty.
Juliusz Padlewski-Skorupka urodził się 2 marca 1884 r. w Brzeżanach w rodzinie o tradycjach wojskowych. Jego ojciec był podpułkownikiem Galicyjskiego Pułku Piechoty. Po ukończeniu gimnazjum wstąpił do Szkoły Kadetów we Lwowie, a następnie rozpoczął służbę w Armii, biorąc udział w działaniach na Bałkanach i w I wojnie światowej. Awansował kolejno na podporucznika, porucznika i kapitana, a w 1917 r. został oddelegowany do Polskiej Siły Zbrojnej, gdzie wykładał w szkole podchorążych i opracował skrypt o karabinie maszynowym. W listopadzie 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego, dowodził 9 Pułkiem Strzelców Wielkopolskich (przemianowanym na 67 Pułk Piechoty), walczył w powstaniu wielkopolskim i wojnie z bolszewikami, wyróżniając się m.in. wyprowadzeniem brygady z okrążenia pod Kowalami, za co odznaczono go Krzyżem Walecznych. Pełnił następnie funkcje dowódcze i administracyjne w Powiatowych Komendach Uzupełnień, pozostając przewidzianym do służby w razie wojny. Po agresji ZSRR w 1939 r. Padlewski-Skorupka został ujęty i osadzony w obozach jenieckich w Kozielsku. 29 kwietnia 1940 r. zamordowany w Lesie Katyńskim przez NKWD, stał się jedną z ofiar zbrodni katyńskiej. W 2007 r. pośmiertnie mianowany pułkownikiem Wojska Polskiego. Był żonaty z Teresą z Rosmanerów, miał bliźniacze córki Julię Marię i Teresę Marię. Wyróżniono go licznymi odznaczeniami wojskowymi, w tym Krzyżem Walecznych, Krzyżem Zasługi Wojskowej oraz medalami Signum Laudis.
1944 – Józef Klukowski (1894-1944) – polski rzeźbiarz.
Józef Klukowski urodził się pod koniec 1893 lub na początku 1894 r. w Repelce k. Grodna. Pochodził z rodziny Ildefonsa i Heleny z Trusiewiczów. Kształcił się wojskowo w Korpusie Kadetów w Połocku i Michajłowskiej Szkole Artyleryjskiej w Petersburgu, służył w wojsku rosyjskim, a następnie w I Korpusie Polskim w Rosji, za co otrzymał Krzyż Walecznych. W latach 1918–1930 pełnił służbę w Wojsku Polskim, m.in. dowodząc 5 Dywizjonem Artylerii Konnej. Równolegle rozwijał karierę artystyczną – był rzeźbiarzem, grafikiem, metaloplastą i dekoratorem. Kształcił się w Warszawie, Krakowie, Paryżu i Londynie. Dwukrotnie zdobył medale w Olimpijskim Konkursie Sztuki i Literatury: złoty w Los Angeles (1932, rzeźba Wieńczenie zawodnika) i srebrny w Berlinie (1936, płaskorzeźba Piłkarze). Podczas II wojny światowej brał udział w powstaniu warszawskim, po jego upadku został uwięziony i wywieziony do obozu Sachsenhausen-Oranienburg, gdzie zginął w 1944 lub 1945 r. Większość jego dzieł została zniszczona w czasie wojny. Zachowały się m.in. płaskorzeźba jelonka na kamienicy przy ul. Tamka 5 w Warszawie, kopia w Muzeum Polskim w Chicago oraz kilka prac w Muzeum Narodowym w Kielcach. Był odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921.
1945 – Sonia Horn (1923-1945) – polska harcerka, działaczka polskiego podziemia.
Sonia Horn urodziła się 30 listopada 1923 r. w Mysłowicach. Wychowywana była głównie przez babcię po rozstaniu rodziców. Ukończyła Miejskie Gimnazjum Kupieckie w Katowicach i w tym czasie działała w harcerstwie. Jeszcze w 1939 r. poślubiła nauczyciela i oficera Wojska Polskiego, Franciszka Roja. Po wybuchu II wojny światowej, mając zaledwie szesnaście lat, wstąpiła do konspiracji. Najpierw współpracowała z Organizacją Orła Białego, a później działała w katowickim obwodzie Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej. Kolportowała konspiracyjną prasę Braciom na otuchę i pomagała rodzinom osób represjonowanych. W lutym 1943 r. została aresztowana przez Gestapo, ale po krótkim pobycie na wolności uciekła wraz z mężem do Krakowa. Ponownie zatrzymano ich w czerwcu 1943 r. Sonia trafiła do obozu koncentracyjnego dla kobiet w Ravensbrück (numer 25551), a jej mąż został zamordowany w Auschwitz. W kwietniu 1945 r., podczas likwidacji obozu, uciekła, próbując wrócić do Polski. Zmarła 29 kwietnia 1945 r. w Berlinie i została pochowana w pobliżu cmentarza Alter Garnisonfriedhof. Sonia Horn jest upamiętniona tablicą pamiątkową na starym cmentarzu przy ul. Mikołowskiej w Mysłowicach, na grobie jej matki.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP