KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święta Aniela Merici, dziewica
Klasztor Urszulanek Unii Rzymskiej w Bardzie, Jacek Halicki, 2019, CC BY 3.0
Aniela Merici, urodzona w 1474 roku w Desenzano nad jeziorem Garda, już od najmłodszych lat wzrastała w atmosferze głębokiej wiary. Wczesna utrata najbliższej rodziny nie złamała jej duchowo – przeciwnie, ugruntowała jej przekonanie, że służba Bogu i ludziom może przemieniać ludzkie cierpienie w dobro. Wstępując do III Zakonu św. Franciszka, podjęła życie modlitwy, pokuty i prostoty, a z czasem stała się jedną z najważniejszych postaci odnowy religijnej w północnych Włoszech.
Jej misją życiową było duchowe i społeczne odrodzenie chrześcijańskich rodzin poprzez troskę o wychowanie dziewcząt. Dostrzegała, że przyszłość społeczeństwa rodzi się w domach, dlatego uważała, iż edukacja kobiet jest kluczem do przemiany życia rodzinnego i moralności epoki. Włączając się w działalność Del Divino Amore, Aniela z zaangażowaniem odwiedzała chorych, wspierała ubogich i inspirowała innych do czynów miłosierdzia. Jej autorytet był tak wielki, że zarówno możni Brescii, jak i papież Klemens VII prosili ją o kierownictwo dzieł dobroczynnych.
Wrażliwość duchowa i odwaga myślenia doprowadziły ją do stworzenia w 1535 roku nowej wspólnoty — Towarzystwa św. Urszuli, z którego wyrosły urszulanki. Była to pierwsza forma życia konsekrowanego kobiet, która łączyła modlitwę z aktywną posługą w świecie, bez klauzury i bez konieczności wyróżniania się strojem. Aniela otworzyła w Kościele drogę dla żeńskich zgromadzeń czynnych, które do dziś kształtują pokolenia młodych ludzi.
Zmarła w 1540 roku, pozostawiając po sobie duchowy testament, w którym zachęcała swoje duchowe córki, by „szły w lud” i z miłością towarzyszyły młodym. Jej ciało spoczywa w kościele św. Afry w Brescii.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona Bolesława Lament, dziewica
Bolesława Lament obraz beatyfikacyjny i jego autor Zbigniew Kotyłło, Zkoty, 2014, CC BY-SA 4.0
Bolesława Lament, urodzona w 1862 roku w religijnej rodzinie łowickich rzemieślników, od dzieciństwa wyróżniała się głęboką modlitwą i wrażliwością serca. Zdobyte wykształcenie, talent organizacyjny i doświadczenie pracy jako krawcowa sprawiły, że szybko odkryła, jak ogromny wpływ może mieć na kształtowanie młodego pokolenia. Po krótkim pobycie w zgromadzeniu Rodziny Maryi podjęła decyzję o samodzielnej drodze apostolskiej, łącząc troskę o rodzinę z zaangażowaniem społecznym. W Warszawie poświęciła się ubogim, prowadząc noclegownię i wspierając najbardziej potrzebujących.
Jej misją życiową stało się dążenie do jedności Kościoła, zwłaszcza na terenach wschodnich, gdzie podziały chrześcijan były wyjątkowo bolesne. Kierowana pragnieniem pojednania, wyjechała w 1903 roku do Mohylewa, by poprzez wychowanie młodzieży i pracę formacyjną przybliżać katolików i prawosławnych. Wkrótce założyła Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny, które jako swój główny cel obrało budowanie jedności w wierze i umacnianie chrześcijańskiej tożsamości. Bolesława nieustannie podkreślała, że jedność rodzi się z miłości, cierpliwości i wzajemnego szacunku — wartości, które sama wcielała w życie.
Jej działalność obejmowała szkoły, internaty, pomoc uchodźcom, opiekę nad dziećmi i bezdomnymi oraz tajne nauczanie w okresie okupacji. Po latach służby, naznaczonych także cierpieniem i paraliżem, zmarła w opinii świętości w 1946 roku. Jan Paweł II, beatyfikując ją w Białymstoku, nazwał ją „prekursorką codziennego ekumenizmu”.
Wspomnienie dowolne – Święty Józef Freinademetz, prezbiter
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona ArchanielaGirlani, dziewica
Wspomnienie dowolne – Święty Walery, biskup
Wspomnienie dowolne – Święty Sulpicjusz Sewer, biskup
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
904 – Sergiusz III został papieżem.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
Pope Gelasius II, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Gelazjusz II, wybrany na papieża w 1118 roku, należał do tych następców św. Piotra, których pontyfikat upłynął w cieniu ostrej walki o niezależność Kościoła. Zanim objął Stolicę Apostolską, jako pasterz i uczony benedyktyn zasłynął jako człowiek łagodnego serca, ale jednocześnie niezłomnych zasad. Jego wybór natychmiast wywołał sprzeciw stronnictwa świeckiego, wspieranego przez cesarza, co doprowadziło do uwięzienia nowo wybranego papieża i poważnego kryzysu w Kościele.
Misją życiową Gelazjusza II była obrona duchowej autonomii papiestwa i sprzeciw wobec prób podporządkowania Kościoła władzy świeckiej. W czasie gdy spory inwestytury rozdzierały Europę, papież dostrzegał, że jedynie wolność pasterzy pozwoli Kościołowi wypełniać jego zbawcze zadanie. Ucieczka z Rzymu, a następnie wysiłki podjęte we Francji, by umocnić jedność wiernych, stały się świadectwem jego przekonania, że godność papieska nie jest zależna od politycznych nacisków. Choć jego pontyfikat trwał niespełna dwa lata, pozostawił po sobie obraz papieża, który do końca bronił zasady, iż w sprawach wiary i moralności Kościół musi pozostać niezależny.
Gelazjusz II zmarł na wygnaniu w 1119 roku.
1430 – Andriej Rublow, rosyjski malarz, twórca ikon, święty prawosławny.
Miniatura z dzieła „Żywota świętego Sergiusza z Radoneża” (1592 rok), przedstawia Rublowa i Daniela Czarnego przy soborze w Ławrze, anonimowy malarz, 1592, Public domain
Andriej Rublow, jeden z najwybitniejszych malarzy ikon Rusi średniowiecznej, zapisał się w historii jako twórca, który potrafił połączyć głęboką duchowość z niezwykłą wrażliwością artystyczną. Jego życie, choć słabo udokumentowane, upływało w klasztorach, gdzie dojrzewał jako mnich i artysta. Współpracując z wybitnym ikonopisem Teofanem Grekiem oraz zakonnikiem Daniłem Czornym, stopniowo wypracował styl pełen harmonii, spokoju i teologicznej głębi.
Misją życiową Rublowa było ukazywanie Boga w sposób, który pomaga człowiekowi odnaleźć wewnętrzny pokój. W czasach pełnych konfliktów politycznych i nieustannych najazdów starał się poprzez ikonę przypominać o Bożej obecności i powołaniu człowieka do jedności. Najpełniej wyraził to w swojej najsłynniejszej ikonie Trójca Święta, która stała się symbolem dialogu, wzajemnej miłości i duchowego piękna. Rublow wierzył, że sztuka sakralna nie jest tylko ozdobą – jest modlitwą, zapisem Ewangelii w kolorze i świetle.
Jego dzieła wyróżniają się łagodnością rysów, jasną paletą barw i głębokim szacunkiem dla tajemnicy, którą przedstawiają. Dzięki temu wywarł ogromny wpływ na późniejszą ikonografię prawosławną i uznawany jest dziś za jednego z największych teologów obrazu.
1921 – Stefan Cegielski, polski przemysłowiec, polityk.
Portret Stefana Cegielskiego, Stanisław Korzeniewski, 1920, Public domain
Stefan Cegielski, jeden z najwybitniejszych wielkopolskich przemysłowców przełomu XIX i XX wieku, zapisał się w historii jako człowiek, który potrafił połączyć pasję techniczną z odpowiedzialnością społeczną. Dorastając w otoczeniu rozwijającej się Poznania, związał swoje życie z firmą założoną przez jego ojca, Hipolita Cegielskiego. To pod jego kierownictwem zakłady zaczęły się przekształcać z lokalnej fabryki w nowoczesne przedsiębiorstwo o rosnącym znaczeniu gospodarczym.
Misją życiową Stefana Cegielskiego było umacnianie polskiej obecności w przestrzeni ekonomicznej zaboru pruskiego. W czasach, gdy polskie instytucje były tłumione, a inicjatywy narodowe ograniczane, rozwijany przez niego przemysł stawał się formą cichego, ale skutecznego oporu. Cegielski widział w gospodarczym unowocześnianiu kraju narzędzie budowania siły społecznej, a w uczciwej pracy – fundament przyszłej wolności. Dbał nie tylko o rozwój technologiczny zakładów, lecz także o swoich pracowników, wspierając ich kształcenie i organizując pomoc socjalną.
Pod jego nadzorem fabryka rozwinęła produkcję maszyn rolniczych i przemysłowych, zyskując renomę nie tylko w Wielkopolsce, ale i poza nią. Cegielski należał do tych przedsiębiorców, którzy traktowali przemysł jako dobro wspólne – służące rolnikom, rzemieślnikom i całej społeczności. Jego działania stały się przykładem, że nawet w niesprzyjających warunkach można budować nowoczesną gospodarkę, będąc wiernym narodowej tożsamości.
Stefan Cegielski zmarł w 1928 roku, pozostawiając po sobie instytucję, która przetrwała burze historii i stała się symbolem pracowitości i polskiej zaradności.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2019 – Siostra Maria Elekta – Janina Szymańska PSMC (1926–2019) – urodzona w Raków, zmarła w Otwocku mając 93 lata życia i 68 lat profesji zakonnej.
Przygotował: ks. Grzegorz Sikorski FDP