KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Święty Franciszek Ksawery, jezuita, misjonarz w Azji, patron misji katolickich
Anonim, Franz Xaver tauft Heiden (Franciszek Ksawery chrzci pogan), XVIII w., fotografia wiernej reprodukcji — źródło: Wikimedia Commons
Urodził się 7 kwietnia 1506 roku w zamku Xavier w królestwie Nawarry (Hiszpania). Studiował na Uniwersytecie Paryskim, gdzie poznał św. Ignacego Loyolę. W 1534 roku, wraz z grupą towarzyszy, złożył śluby ubóstwa i czystości, dając początek Towarzystwu Jezusowemu (jezuitom).
W 1540 roku został wysłany na misje do Indii. Początkowo działał w Goa – centrum portugalskich posiadłości w Azji – gdzie prowadził katechizację i organizował życie chrześcijańskich wspólnot. Następnie wyruszył na południe Indii i na wyspę Cejlon, głosząc Ewangelię wśród ubogich rybaków z plemienia Parawów. Później odwiedził Moluki (dzisiejsza Indonezja), gdzie prowadził intensywną działalność misyjną.
W 1549 roku przybył do Japonii, gdzie rozpoczął ewangelizację na wyspie Kiusiu. Jako pierwszy europejski misjonarz w tym kraju nawiązał kontakty z lokalnymi władcami, próbując zakorzenić chrześcijaństwo w kulturze japońskiej. Jego działalność spotykała się zarówno z zainteresowaniem, jak i oporem, ale zapoczątkowała dynamiczny rozwój Kościoła w Japonii w kolejnych dekadach.
Ostatnim wielkim pragnieniem Franciszka Ksawerego była misja w Chinach. W 1552 roku udał się w kierunku Państwa Środka, lecz nie udało mu się tam dotrzeć. Zmarł 3 grudnia 1552 roku na wyspie Shangchuan, u wybrzeży Chin, w wieku 46 lat.
Franciszek Ksawery został kanonizowany w 1622 roku przez papieża Grzegorza XV. Dziś jest czczony jako jeden z największych misjonarzy Kościoła katolickiego, patron jezuitów, Indii, Japonii oraz dzieł misyjnych na całym świecie.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1989 – Symboliczne zakończenie zimnej wojny
3 grudnia 1989 roku, podczas spotkania na Malcie, prezydent Stanów Zjednoczonych George H. W. Bush i sekretarz generalny KPZR Michaił Gorbaczow ogłosili koniec konfrontacji między Wschodem a Zachodem. Konferencja ta, odbywająca się niedługo po upadku muru berlińskiego, została uznana za symboliczne zakończenie zimnej wojny. Choć nie podpisano formalnego traktatu, to właśnie wtedy świat usłyszał, że era podziału Europy dobiega końca.
Zimna wojna była nie tylko konfliktem politycznym i militarnym, ale także ideologicznym – opierała się na sporze o systemy wartości. W państwach bloku wschodniego przez dziesięciolecia ograniczano działalność Kościołów i tłumiono wolność religijną. Symboliczne zakończenie zimnej wojny otworzyło nową przestrzeń także dla misji chrześcijańskiej. Kościoły odzyskały możliwość swobodnej działalności duszpasterskiej, katechetycznej i charytatywnej.
W krajach Europy Środkowo-Wschodniej zaczęto odbudowywać parafie, reaktywowano zakony, otwierano seminaria duchowne i szkoły katolickie. Rozwinęła się praca misyjna, zarówno wewnętrzna – poprzez nową ewangelizację – jak i zewnętrzna, bo Kościoły mogły szerzej wspierać misje poza Europą.
Symboliczny koniec zimnej wojny to nie tylko polityczna zmiana, ale także początek odrodzenia duchowego i religijnego w wielu regionach świata, gdzie wcześniej działalność chrześcijańska była ograniczona.
741 – Zachariasz został papieżem.
Pope Zachary, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Papież Zachariasz urodził się około 679 roku w Kalabrii, w rodzinie greckiego pochodzenia. W 741 roku został wybrany na biskupa Rzymu i pełnił tę posługę aż do śmierci w 752 roku. Był ostatnim papieżem potwierdzanym przez cesarza Bizancjum, a jego pontyfikat stanowił symboliczne przejście od zależności wschodniej ku samodzielności Kościoła zachodniego.
Od początku swego urzędowania Zachariasz starał się budować pokój i stabilność. Zamiast oręża wybierał dialog i dyplomację. Dzięki osobistym rozmowom z królem Longobardów Liutprandem doprowadził do zwrotu ziem kościelnych i uwolnienia jeńców, a także zapobiegł kolejnym najazdom. Jego roztropność i łagodność zyskały mu opinię papieża mądrego i sprawiedliwego.
Zachariasz odegrał również kluczową rolę w dziejach Europy, gdy uznał władzę Pepina Krótkiego, który w imię dobra państwa zastąpił bezczynnego króla Childeryka III. Ta decyzja papieża zapoczątkowała sojusz Kościoła z dynastią Karolingów, otwierając nowy rozdział w relacjach między duchowieństwem a światem władzy świeckiej.
Wewnętrznie papież dbał o odnowę Kościoła: zwoływał synody, wprowadzał zasady dyscypliny i moralności duchowieństwa, potępiał herezje i wspierał działalność misyjną św. Bonifacego w Germanii. Był też papieżem miłosierdzia – wykupywał chrześcijan z niewoli, wspierał ubogich i odnawiał świątynie Rzymu.
Misją życiową Zachariasza było umacnianie pokoju, jedności i wiary. Łączył duchową głębię z mądrością polityczną, ukazując, że prawdziwa władza w Kościele polega na służbie i trosce o człowieka. Dzięki temu zapisał się w historii jako pasterz, który kierował się Ewangelią w każdym wymiarze życia.
1740 – Papież Benedykt XIV ogłosił pierwszą w historii encyklikę Ubi primum.
1839 – Papież Grzegorz XV w brewe In supremo potępił niewolnictwo i sprzedaż niewolników jako niegodne chrześcijan.
1880 Encyklika Leona XIII Sancta Dei civitas o znaczeniu misji i o konieczności rozwijania działalności misjonarskiej
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1154 – Anastazy IV, papież
Anastazy IV, urodzony w Rzymie jako Corrado della Suburra, należał do wpływowej rodziny i od młodości był związany z administracją papieską. Zanim w 1153 r. wybrano go na papieża, przez wiele lat pełnił funkcję kardynała-biskupa Sabiny i cieszył się opinią człowieka mądrego, rozważnego i doświadczonego. Jego wybór nastąpił w wieku około osiemdziesięciu lat i był wyrazem pragnienia Kościoła, by na Stolicy Piotrowej zasiadł duchowny zdolny łagodzić konflikty po burzliwym okresie podziałów. Pontyfikat Anastazego IV trwał krótko, bo zaledwie nieco ponad rok, lecz zapisał się jako czas pokoju i pojednania. Papież skutecznie zażegnał spór o obsadę arcybiskupstwa w Magdeburgu, osiągając porozumienie z cesarzem Fryderykiem Barbarossą. W Anglii zatwierdził wybór Williama Fitzherberta na arcybiskupa Yorku, mimo sprzeciwu części duchowieństwa, kierując się troską o jedność Kościoła. W Rzymie podjął liczne prace restauracyjne, dbając o odnowę świątyń i miejsc świętych, między innymi Panteonu i bazyliki laterańskiej, wspierając przy tym zakon szpitalników jerozolimskich. Misją życiową Anastazego IV było budowanie pokoju i zgody w Kościele oraz troska o duchowe dziedzictwo chrześcijaństwa. Jako papież-mediator i opiekun świętych miejsc pragnął, by Kościół był wspólnotą pojednaną i zakorzenioną w tradycji. Zmarł 3 grudnia 1154 r. w Rzymie, pozostawiając po sobie pamięć o człowieku łagodnym, mądrym i oddanym służbie jedności.
Pope Anastasius IV, Artaud de Montor, 1842, Public domain
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
Święty Kasjan z Tangeru, męczennik
Należy do grona wczesnochrześcijańskich męczenników z Afryki Północnej, którzy w I–III wieku n.e. oddali życie za wiarę w Chrystusa w czasach prześladowań rzymskich. Jego działalność koncentrowała się na propagowaniu chrześcijaństwa wśród lokalnej ludności oraz wspieraniu wspólnot chrześcijańskich w Tangerze i okolicach. Kasjan został aresztowany przez władze rzymskie za głoszenie Ewangelii i odmowę uczestnictwa w pogańskich kultach państwowych. Poddany torturom, nie wyrzekł się wiary i został stracony, stając się świadkiem wierności Chrystusowi. Jego postawa była przykładem odwagi, niezłomności i poświęcenia dla Boga i Kościoła, a męczeństwo zapisało się w Martyrologium Rzymskim. Św. Kasjan z Tangeru jest patronem osób prześladowanych za wiarę oraz wszystkich, którzy oddają życie w służbie Kościoła i wspólnoty chrześcijańskiej. Wspomnienie jego męczeństwa przypada 3 grudnia i jest obchodzone jako dzień modlitwy za wiernych prześladowanych i wytrwałych w wierze mimo trudności.
Orthodox icon of Saint Marcellus and Cassian of Tangier, Russian orthodox church in Rabat, 2011, CC BY 3.0
Przygotowali: Piotr Paweł Białecki i ks. Grzegorz Sikorski FDP