KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Marcin de Porres, zakonnik.
Marcin de Porres urodził się 9 grudnia 1579 roku w Limie w Peru jako syn hiszpańskiego rycerza i wyzwolonej Afrykanki. Jako brat zakonny dominikanów poświęcił życie pomaganiu ubogim, chorym i sierotom, zakładając żłobek i hospicjum dla osób chorych na trąd. Miał dar uzdrawiania i doświadczał wizji mistycznych, a po jego śmierci 3 listopada 1639 roku przy jego grobie zanotowano wiele cudów. Został beatyfikowany w 1837 roku przez papieża Grzegorza XVI, a kanonizowany w 1962 roku przez papieża Jana XXIII. Dziś jest patronem zgody rasowej, sprawiedliwości społecznej i ludzi o mieszanym pochodzeniu, często przedstawianym z miotłą, krucyfiksem i zwierzętami jedzącymi spokojnie obok niego.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Rupert Mayer, jezuita, główna postać katolickiej odsłony ruchu oporu działającego w okresie III Rzeszy w Monachium
Pater Rupert Mayer, 2007, Public domain
Błogosławiony Rupert Mayer (1876–1945) był niemieckim jezuitą, kapłanem o niezwykłej odwadze i niezłomności ducha. Jego misją życiową było głoszenie prawdy Ewangelii w czasach, gdy w Niemczech szerzyła się ideologia totalitarna, sprzeczna z wartościami chrześcijańskimi. Od wczesnych lat kapłaństwa oddawał się pracy duszpasterskiej w Monachium, szczególnie wśród ubogich, chorych i zagubionych duchowo. Słynął z charyzmy, prostoty oraz bezkompromisowej obrony moralnych zasad.
Podczas I wojny światowej pełnił posługę kapelana wojskowego na froncie, niosąc wsparcie duchowe żołnierzom. Został ciężko ranny, tracąc nogę, lecz nie zrezygnował ze służby Bogu i ludziom. W okresie rządów nazistowskich Rupert Mayer otwarcie sprzeciwiał się propagandzie i prześladowaniu Kościoła. W swoich kazaniach odważnie demaskował kłamstwa reżimu, za co był wielokrotnie aresztowany i więziony, m.in. w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen.
Misją jego życia było dawanie świadectwa wiary poprzez odwagę, prawdę i miłość wobec drugiego człowieka. Do końca pozostał wierny sumieniu i Ewangelii, stając się przykładem kapłana, który nawet w najtrudniejszych czasach nie ugiął się przed złem. Zmarł w 1945 roku, a w 1987 został beatyfikowany przez Jana Pawła II jako wzór niezłomnego świadka Chrystusa.
Wspomnienie dowolne – Święty Hubert, biskup
The Vision of St Hubert, Jan Brueghel the Elder, między 1617 a 1620, Public domain
Święty Hubert urodził się około 655 roku w rodzinie możnowładców frankijskich. Młodość spędził na dworze królewskim, gdzie cieszył się pozycją i dostatkiem. Wiodąc życie dworzanina i myśliwego, daleki był od ideałów chrześcijańskich – aż do momentu, który odmienił całe jego życie. Według przekazów, podczas jednego z polowań ujrzał jelenia z jaśniejącym krzyżem między rogami. Wydarzenie to stało się dla niego duchowym przełomem. Zrozumiał wtedy, że Bóg wzywa go, by porzucił świat doczesnych uciech i oddał się całkowicie na służbę Ewangelii.
Po nawróceniu Hubert został uczniem św. Lamberta, biskupa Maastricht, a po jego śmierci sam objął biskupstwo około 704 roku. Jego diecezja obejmowała tereny w dużej mierze jeszcze pogańskie. Hubert z niezwykłą gorliwością podjął więc misję ewangelizacji Brabancji i Ardenów. Wędrował od wioski do wioski, głosząc Chrystusa, chrzcząc i budując wspólnoty wiary. To właśnie ta wytrwała działalność misyjna była głównym zadaniem jego życia – pragnął, aby wszyscy ludzie poznali Boga, którego sam spotkał w sposób tak niezwykły.
Jako biskup przeniósł siedzibę do Liège, gdzie z czcią umieścił relikwie św. Lamberta, czyniąc to miasto ważnym ośrodkiem religijnym regionu. Zmarł 30 maja 727 roku, a jego kult szybko rozprzestrzenił się po całej Europie. Wspomnienie liturgiczne św. Huberta obchodzimy 3 listopada.
Z czasem jego postać zaczęto łączyć z legendą o jeleniu, przez co został uznany za patrona myśliwych. Wierzono także w jego opiekę nad chorymi na wściekliznę i epilepsję.
Wspomnienie dowolne – Święty Pirmin, biskup misyjny.
Hornbach-St Pirmin, Gerd Eichmann, 2019, CC BY-SA 4.0
Święty Pirmin urodził się prawdopodobnie na początku VIII wieku w okolicach Hiszpanii lub Galii. Choć jego pochodzenie nie jest pewne, wiadomo, że od młodości był człowiekiem głęboko wierzącym i obdarzonym niezwykłym darem nauczania. W czasach, gdy chrześcijaństwo dopiero umacniało się wśród ludów zachodniej Europy, Pirmin podjął się zadania, które stało się jego życiową misją – głoszenia Ewangelii na terenach wciąż jeszcze pogańskich.
Jako mnich i biskup misyjny przemierzał ziemie dzisiejszej Szwajcarii, Alzacji i południowych Niemiec. Zakładał wspólnoty zakonne, które miały stać się ośrodkami wiary i kultury. To on założył słynne opactwo na wyspie Reichenau na Jeziorze Bodeńskim – miejsce, które przez wiele wieków promieniowało duchowością i wiedzą na całą Europę. Jego działalność misyjna łączyła głęboką modlitwę z praktycznym nauczaniem – uczył nowych chrześcijan podstaw wiary, życia wspólnotowego i pracy dla dobra bliźnich.
Misją św. Pirmina było nie tylko nawracanie, ale także jednoczenie ludzi w duchu pokoju i wzajemnego szacunku. Uważał, że Ewangelia powinna kształtować całe życie człowieka – rodzinę, wspólnotę, kulturę. Dzięki jego działalności chrześcijaństwo zakorzeniło się na trwałe w rejonie górnego Renu.
Zmarł około 753 roku w Hornbach, gdzie znajdowało się jedno z założonych przez niego klasztorów. Do dziś czczony jest jako apostoł Alzacji i Szwajcarii oraz patron misjonarzy i pielgrzymów.
Wspomnienie dowolne – Święta Wenefryda, dziewicaimęczennica
A statue of St Winefride, Holywell, Sojourner in the earth, 2023, CC BY-SA 4.0
Święta Wenefryda (Walijka znana także jako Winefride) żyła w VII wieku na terenach dzisiejszej Walii. Była córką możnego rodu, lecz już od młodości wyróżniała się głęboką wiarą i pragnieniem całkowitego oddania się Bogu. Od dzieciństwa wzrastała pod duchową opieką św. Beuna, swojego wuja, który rozbudził w niej powołanie do życia dziewiczego i modlitwy.
Legenda głosi, że pewien możny młodzieniec o imieniu Caradog, oczarowany jej urodą, zapragnął ją poślubić. Gdy Wenefryda odrzuciła jego zaloty, wybierając wierność Chrystusowi ponad ludzką miłość, Caradog w napadzie gniewu odciął jej głowę. Według przekazu w miejscu, gdzie upadła jej głowa, natychmiast wytrysnęło źródło krystalicznej wody. Cudownie ożywiona przez św. Beuna, Wenefryda poświęciła dalsze życie modlitwie i służbie Bogu. To uzdrawiające źródło, znane dziś jako Holywell, stało się przez wieki jednym z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych w Wielkiej Brytanii.
Misją życiową św. Wenefrydy było świadectwo czystości, wiary i niezłomności wobec pokus świata. Pragnęła, by jej życie ukazywało piękno duchowej wolności i wierności Bogu. Choć poniosła męczeńską śmierć (w VII w.), jej historia stała się źródłem duchowego odrodzenia dla wielu chrześcijan. Wierni do dziś modlą się za jej wstawiennictwem o uzdrowienie duszy i ciała.
Święta Wenefryda jest patronką czystości, uzdrowienia i odwagi w obronie wiary.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1903 – Panama– Święto Niepodległości
Panama leży na wąskim przesmyku łączącym Ameryki Północną i Południową, co ukształtowało jej rolę jako bramy handlowej. Najważniejsze momenty to hiszpańska kolonizacja w XVI w., włączenie terytorium w orbitę hiszpańskich szlaków do Peru, ogłoszenie niepodległości od Hiszpanii w 1821 r. i późniejsze przyłączenie do, a następnie separacja od Kolumbii — ostateczne odłączenie i proklamowanie Republiki Panamy w 1903 r., wydarzone przy wsparciu USA, które zaraz potem rozpoczęły budowę Kanału Panamskiego (ukończony w 1914). Kanał i stosunki z USA definiowały politykę i gospodarkę kraju przez cały XX w.; kluczowe wydarzenia to kolejno negocjacje i podpisanie porozumień Torrijosa–Cartera (1977) oraz całkowite przekazanie Kanału Panamie w 1999 r. W latach 80. i 90. XX w. kraj doświadczył autorytarnych rządów Manuela Noriegi i interwencji amerykańskiej (1989), po czym rozpoczął proces demokratyzacji i rozwoju gospodarczego.
Panama_pexels-jibarofoto-14465650
Populacja Panamy wynosi około 4,5–5,0 mln mieszkańców. Panama cechuje się wysoką urbanizacją (koncentracja w Panama City). Pod względem wyznaniowym dominują chrześcijanie: większość to katolicy, znaczną mniejszość stanowią protestanci/ewangelikalni; dostępne ostatnie estymacje wskazują, że ok. 70–75% ludności identyfikuje się jako katolicy, a 15–20% jako protestanci/inni chrześcijanie; resztę stanowią niewielkie grupy innych religii i osoby niereligijne.
Panama_pexels-jibarofoto-2666249
Główne problemy to nierówność dochodowa (wysoki współczynnik Giniego — ok. 48–49 wg ostatnich szacunków), wahania wzrostu gospodarczego oraz napięcia związane z eksploatacją zasobów naturalnych i ochroną środowiska. W 2023–2024 kraj doświadczył poważnej suszy, która obniżyła poziom rezerwuarów zasilających Kanał Panamski i zmusiła władze do ograniczeń przepływu statków — to pokazało wrażliwość gospodarki na zmianę klimatu. Dodatkowo w 2023–2024 istotnym ciosem była decyzja o zawieszeniu działalności dużej kopalni (Cobre Panamá), co w 2024 r. przyczyniło się do spowolnienia wzrostu gospodarczego. Problemy społeczne to ubóstwo w regionach wiejskich, przestępczość w niektórych obszarach oraz korupcja instytucjonalna, które osłabiają równe korzyści z rozwoju.
Pierwsi chrześcijańscy misjonarze dotarli tu już z hiszpańską konkwistą — Franciszkanie od początku XVI w. (diec. Panamy uważa się za jedną z najstarszych diecezji w obu Amerykach, założoną w pierwszej połowie XVI w.), następnie przybyli jezuici i inni zakonnicy, którzy rozwijali misyjność i edukację. Kościół katolicki miał duży wpływ na organizację życia społecznego i kulturalnego przez okres kolonialny i później.
Kościół katolicki w Panamie tworzą diecezje i prałatury: kraj posiada archidiecezję Panamy i kilka diecezji oraz struktur terytorialnych. Najważniejsze sanktuaria to m.in. Katedra Metropolitalna w Panama City oraz sanktuaria i miejsca kultu w regionach. W praktyce duszpasterskiej duże znaczenie mają pielgrzymki maryjne i obchody religijne związane z lokalnymi tradycjami.
W Panamie 3 listopada obchodzony jest Dzień Niepodległości. Święto nazywa się Separación de Panamá de Colombia i upamiętnia secesję z Republiki Kolumbii. Miało to miejsce w 1903 roku. Tego dnia urzędy, szkoły i firmy są zamknięte. W miastach organizuje się wojskowe parady, ceremonie podnoszenia flagi, a także koncerty, festyny i pokazy sztucznych ogni. Listopad w Panamie to czas wielkich parad, festiwali i uroczystości patriotycznych, a 4 listopada obchodzi się Dzień Flagi Panamskiej.
Dominika, Mikronezja – Święto Niepodległości
1978 – Dominka — Święto Niepodległości— upamiętnia uzyskanie niepodległości od Wielkiej Brytanii w 1978 roku.
1986 – Mikronezja (Federated States of Micronesia) —obchodzi swoje Święto Niepodległości, które upamiętnia wejście w życie Kompaktowej Umowy o Wolnej Asocjacji z USA i formalne przejście do statusu suwerennego w 1986 roku.
1923 – Inauguracja działalności Instytutu Technicznego Dante Alighieri w Tortonie.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1999 – Siostra Maria Misterium Crucis – Zofia Paradzińska PSMC (1913-1999) – urodzona w Zduńskiej Woli, zmarła w Zalesiu Górnym mając 86 lat życia i 58 lat profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1943 – Żydzi rozstrzelani w niemieckim obozie koncentracyjnym na Majdanku – 18400 osób – w ramach akcji „Erntefest” („Dożynki”).
Majdanek 24 Juny 1944, autor nieznany, Public domain
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP