KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Błażej, biskup i męczennik
Saint Blaise Louvre, autor nieznany, public domain
Święty Błażej: Strażnik wiary i orędownik w chorobach gardła
W panteonie chrześcijańskich świętych, postać św. Błażeja (zmarłego ok. 316 roku) zajmuje miejsce szczególne. Choć o jego życiu historycznym wiemy stosunkowo niewiele, tradycja i kult, który przetrwał stulecia, kreślą obraz człowieka o niezłomnej wierze, którego życiową misją była całkowita służba Bogu poprzez niesienie ulgi w cierpieniu drugiemu człowiekowi.
Błażej urodził się w Sebaście (dzisiejsza Turcja). Z wykształcenia lekarz, szybko zrozumiał, że leczenie ciała to tylko jedna z form pomocy bliźniemu. Jego misja ewoluowała, gdy został wybrany na biskupa swojego rodzinnego miasta. Jako pasterz wspólnoty, nie porzucił wiedzy medycznej, lecz połączył ją z potęgą modlitwy. Jego życie stało się pomostem między profesjonalną pomocą a duchowym wsparciem, co w IV wieku było świadectwem niezwykłego humanitaryzmu.
Kiedy za panowania cesarza Licyniusza wybuchły prześladowania chrześcijan, Błażej musiał uciekać do pustelni w jaskini na górze Argeus. Według legendy, nawet tam realizował swoją misję – miał opiekować się dzikimi zwierzętami, które przychodziły do niego po uzdrowienie, co symbolizowało harmonię stworzenia pod opieką Bożą.
Kluczowym momentem, który zdefiniował misję św. Błażeja w świadomości wiernych, było cudowne uzdrowienie chłopca. Podczas gdy biskup był prowadzony do więzienia, matka przyniosła do niego dziecko, któremu w gardle utknęła ość rybia, co groziło uduszeniem.
Błażej, poprzez modlitwę i błogosławieństwo, sprawił, że chłopiec wyzdrowiał. Wydarzenie to stało się fundamentem jego późniejszego patronatu nad chorymi na gardło.
Misją Błażeja nie było jednak tylko czynienie cudów, ale przede wszystkim świadectwo prawdy. Mimo tortur (m.in. rozdzierania ciała żelaznymi grzebieniami do czesania wełny) oraz propozycji ocalenia życia w zamian za wyparcie się Chrystusa, pozostał wierny swoim przekonaniom do końca. Został ścięty mieczem, pieczętując swoją służbę najwyższą ofiarą.
Dziś św. Błażej jest jednym z Czternastu Świętych Wspomożycieli. Jego misja trwa w liturgii Kościoła poprzez obrzęd błogosławieństwa gardeł dwiema skrzyżowanymi świecami (tzw. „błażejkami”). To symboliczne działanie przypomina, że prawdziwa pomoc przychodzi poprzez wiarę, a misja świętego – niesienie ulgi w cierpieniu – jest aktualna niezależnie od epoki.
Święty Błażej uczy nas, że zawodowe kompetencje (lekarza) w połączeniu z głęboką duchowością (biskupa) tworzą najpełniejszą formę miłości bliźniego. Jego misją było bycie „lekarzem dusz i ciał”, co czyni go patronem uniwersalnym, bliskim każdemu, kto zmaga się z lękiem o własne zdrowie.
Wspomnienie dowolne – Święty Oskar, biskup
Peiffer – St. Ansgar, autor Engelbert Joseph Peiffer, 1881, CC BY-SA 3.0 Attribution-ShareAlike 3.0 Unported
Święty Oskar, żyjący w IX wieku (ok. 801–865), jest jedną z najbardziej fascynujących postaci średniowiecznego Kościoła. Ten benedyktyński mnich, a później biskup Hamburga i Bremy, przeszedł do historii jako „Apostoł Północy”. Jego życie to opowieść o niezwykłej determinacji w obliczu pogańskiego oporu i nieustannych trudności dziejowych.
Misja życia: Ewangelizacja Skandynawii
Główną misją życiową św. Oskara było niesienie światła Ewangelii ludom skandynawskim – Duńczykom i Szwedom – które w tamtym czasie pozostawały poza kręgiem kultury chrześcijańskiej i były znane z waleczności oraz przywiązania do wierzeń staronordyckich. Oskar nie traktował tego zadania jedynie jako obowiązku kościelnego, ale jako osobiste powołanie, które zrodziło się z głębokiego życia mistycznego i wizji otrzymywanych już w młodości.
Jego misja realizowała się na trzech głównych płaszczyznach: bezpośrednie głoszenie Słowa, walka z niewolnictwem, budowa struktur kościelnych.
Jako arcybiskup Hamburga, Oskar stworzył bazę wypadową dla misji północnych. Mimo że jego praca była wielokrotnie niszczona przez najazdy wikingów (w tym spalenie Hamburga w 845 roku), nigdy się nie poddał. Z uporem odbudowywał struktury diecezjalne, wierząc, że tylko stała obecność Kościoła może przynieść trwałą zmianę duchową.
Dziedzictwo pokory i wytrwałości
To, co wyróżniało misję św. Oskara, to jego metoda: unikał przemocy i narzucania wiary siłą oręża, co w tamtych czasach nie było oczywiste. Stawiał na przykład własnego życia, post i modlitwę. Choć za jego życia chrystianizacja Skandynawii nie została w pełni ukończona, położył on fundamenty, bez których późniejszy chrzest tych narodów nie byłby możliwy.
Święty Oskar pozostaje patronem Skandynawii oraz archidiecezji hamburskiej. Jego postać uczy, że misja życiowa to nie tylko pasmo sukcesów, ale przede wszystkim wierność obranemu kierunkowi, nawet gdy owoce pracy wydają się nikłe.
Wspomnienie dowolne – Święta Maria Klaudyna od św. Ignacego Thevenet, dziewica
Święta Maria Klaudyna Thévenet (1774–1837), znana w życiu zakonnym jako Maria od św. Ignacego, to postać, której życie zostało nierozerwalnie splecione z tragicznymi wydarzeniami Rewolucji Francuskiej. Jej droga do świętości nie zaczęła się w ciszy klasztoru, lecz w huku armat oblężonego Lyonu, a jej misja zrodziła się z bolesnego doświadczenia, które zamiast złamać jej ducha, stało się fundamentem wielkiego dzieła miłosierdzia.
Kluczowym momentem, który zdefiniował misję życiową Klaudyny, była egzekucja jej dwóch braci w 1794 roku. Tuż przed śmiercią skierowali oni do niej ostatnie słowa: „Przebacz, Klaudyno, tak jak my przebaczamy”. Te słowa stały się jej życiowym programem. Klaudyna zrozumiała, że jedyną odpowiedzią na przemoc i nienawiść jest bezwarunkowa miłość oraz chrześcijańskie przebaczenie.
Jej główną misją stało się ratowanie dzieci i młodzieży przed nędzą materialną i moralną. Widząc powojenny chaos, opuszczone sieroty i upadek obyczajów, Klaudyna uznała, że największym nieszczęściem człowieka jest nieznajomość Boga. Postanowiła poświęcić się edukacji, szczególnie młodych dziewcząt, wierząc, że wychowując kobietę, formuje się fundament zdrowej rodziny i społeczeństwa.
W 1818 roku Klaudyna założyła Zgromadzenie Zakonne Zakonnic od Jezusa i Maryi. Jej pedagogika opierała się na dwóch filarach: dobroci i zapobieganiu. Zamiast surowych kar, oferowała wychowankom atmosferę rodzinną, miłość i szacunek. Chciała, aby każda dziewczynka, bez względu na pochodzenie, czuła się kochana przez Boga. Jej misja edukacyjna nie ograniczała się do nauki czytania i pisania; chodziło o formację serca, przygotowanie do godnego życia i pracy.
Dziś dzieło św. Marii Klaudyny jest kontynuowane na wszystkich kontynentach. Można o nim przeczytać na oficjalnej stronie Zgromadzenia Sióstr Jezusa i Maryi, które prowadzi liczne szkoły i ośrodki wychowawcze.
Dziedzictwo „Jak dobry jest Bóg”
Ostatnie słowa Klaudyny: „Jak dobry jest Bóg!”, wypowiedziane w chwili śmierci, są podsumowaniem jej życia. Jej misją było świadczenie o tej dobroci nawet w najmroczniejszych czasach. Została kanonizowana przez św. Jana Pawła II w 1993 roku jako wzór dla wychowawców i apostołka przebaczenia.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1735 – Ignacy Krasicki (3.02.1735-1801), polski duchowny katolicki, biskup warmiński, arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski, poeta, prozaik, publicysta
Krafft the Elder Ignacy Krasicki, autor Per Krafft the Elder, public domain
Ignacy Krasicki, nazywany „księciem poetów polskich”, był centralną postacią polskiego oświecenia i uosobieniem misji naprawy Rzeczypospolitej poprzez kulturę i literaturę. Jako biskup warmiński, bliski doradca króla Stanisława Augusta Poniatowskiego oraz wybitny literat, uczynił swoją misją życiową
edukację narodową oraz walkę z wadami społecznymi za pomocą satyry i intelektu.
Głównym celem Krasickiego było wyrwanie polskiego społeczeństwa z zaściankowości, sarmackiego zacofania i bezkrytycznego przywiązania do tradycji, która hamowała rozwój kraju. Realizował to zgodnie z oświeceniową zasadą docere et delectare (uczyć bawiąc). Wierzył, że literatura nie powinna jedynie dostarczać rozrywki, ale służyć jako narzędzie reformy moralnej. Jego misja polegała na pokazywaniu Polakom ich własnego odbicia w krzywym zwierciadle, aby poprzez śmiech skłonić ich do refleksji i poprawy.
Krytyka przywar narodowych
Istotnym elementem jego misji było stworzenie fundamentów pod nowoczesną prozę polską.
Misją Ignacego Krasickiego było podźwignięcie narodu z upadku moralnego i intelektualnego. Nie był rewolucjonistą politycznym, lecz „lekarzem dusz”. Uważał, że silne państwo można zbudować tylko na fundamencie mądrych, krytycznie myślących i etycznych obywateli. Jego twórczość, pełna ironii, ale pozbawiona żółci, miała na celu wychowanie społeczeństwa nowoczesnego, zdolnego do przetrwania dziejowych burz dzięki sile rozumu.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1899–Juliusz Kossak (1824-1899) – polski malarz specjalizujący się w tworzeniu obrazów historycznych i batalistycznych, ojciec innego słynnego malarza Wojciecha Kossaka. Charakterystycznym motywem dzieł Juliusza Kossaka były konie. Należy do najsłynniejszych polskich malarzy XIX stulecia. Jest autorem m.in. „Sobieskiego pod Wiedniem”, „Żółtych Wód”, „Czarnieckiego pod Płockiem”, „Elekcji Jana Kazimierza”, „Bitwy pod Parkanami”, „Bitwy pod Raszynem”, „Bitwy pod Ignacewem” czy „Wjazdu cesarza Franciszka Józefa do Krakowa”.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2010 – Ks. Mieczysław Jańczak FDP (1928-2010)
Ks. Mieczysław Jańczak urodził się 12 września 1928 r. w Pustkowiu-Mazurach koło Ostrowa Wielkopolskiego jako syn Stanisława i Anny. Ochrzczony został w kościele pw. św. Wojciecha w Jankowie Zaleśnym cztery dni później. Bierzmowanie przyjął w Zduńskiej Woli w 1950 r. Miał sześciu braci i cztery siostry. W 1936 r. rozpoczął szkołę powszechną. Po jej ukończeniu, ze względu na trudne warunki materialne w domu, nie kontynuował nauki. W 1946 r. został kowalem i w tym wyuczonym zawodzie pracował. Zgromadzenie Księży Orionistów poznał przez swoją kuzynkę, s. Scholastykę, która od 1939 r. była w Zgromadzeniu Sióstr Orionistek. W 1948 r. wstąpił do naszego niższego seminarium duchownego w Zduńskiej Woli, a w 1950 r. został przyjęty do Zgromadzenia. Pierwszą profesję złożył 15 sierpnia 1951 r., a śluby wieczyste w 1954 r. Kapłaństwo przyjął 30 czerwca 1957 r.
Po otrzymaniu święceń, na prośbę bp. Czesława Kaczmarka, przełożeni powierzyli ks. Jańczakowi i dwu innym orionistom (ks. Stanisławowi Prochotowi oraz ks. Piotrowi Achramiejowi) trudną misję w parafii Bolesław (okolice Olkusza), gdzie tzw. „narodowcy” zagarnęli podstępem miejscowy kościół. W połowie kwietnia 1960 r. wszyscy trzej kapłani zostali aresztowani przez milicję za sprawowanie Mszy św. poza miejscem do tego przeznaczonym i osadzeni w tajnym śledczym więzieniu politycznym w Katowicach. Wypuszczono ich przed 1 maja dzięki interwencji parafian.
Ks. Stanisław Drajczyk, uczestnik tych wydarzeń, tak opowiadał:
„Ks. Jańczak był bardzo odważnym człowiekiem. Świetnie odnajdywał się w tej trudnej sytuacji”.
Później ks. Mieczysław posługiwał w Izbicy Kujawskiej, Warszawie i Włocławku. W latach 1964-1967 był radcą prowincjalnym.
Od 1972 do 1992 r. pracował w naszej placówce duszpasterskiej w Wołominie. Rozpoczął tam batalię o pozwolenie na budowę kościoła, które parafia otrzymała w 1977 r. W szybkim tempie wzniesiono tymczasową murowaną kaplicę, która służyła do momentu wzniesienia nowej świątyni.
Kościół zaprojektowany przez architekta Ryszarda Tomickiego budowano przez wiele lat. Były to trudne czasy. Brakowało materiałów budowlanych. Załatwienie cegły, cementu, stali graniczyło nieraz z cudem. Dzisiaj, gdy słyszymy słowo „budowniczy”, myślimy o kimś, kto zbiera fundusze i zleca wykonanie. Ks. Mieczysław natomiast faktycznie budował, tynkował, kładł instalacje hydrauliczne!
Jemu też należy przypisać dzisiejszy kształt duchowy wołomińskiej wspólnoty parafialnej, co dla kapłana jest najważniejszą „budowlą”.
Poświęcenie kościoła w Wołominie odbyło się 22 października 1989 r., natomiast konsekracja dopiero w październiku 1991 r. Po tej uroczystości ks. Jańczak poprosił przełożonych o zwolnienie z obowiązków proboszcza. Dokonano tego w styczniu 1992 r. Już wtedy czuł się bardzo zmęczony i chciał trochę odpocząć, podejmując lżejsze prace. Przez kilka lat posługiwał jeszcze w Zduńskiej Woli, Rokitnie, Łaźniewie, Malborku i jako kapelan w instytucie kardiologii w Aninie, aby na koniec wrócić do Wołomina.
Ks. Mieczysław Jańczak zakończył życie 3 lutego 2010 r. w hospicjum Opatrzności Bożej w umiłowanym przez siebie Wołominie. Miał za sobą 81 lat życia, 58 lat profesji zakonnej i 52 lata kapłaństwa. Mszy św. pogrzebowej przewodniczył abp Henryk Hoser, pasterz diecezji warszawsko-praskiej. Zgodnie ze swą ostatnią wolą zmarły spoczął na cmentarzu wołomińskim w grobowcu ufundowanym przez wdzięcznych parafian.
C i e k a w o s t k i
◆ Niektórzy współbracia nazywali ks. Mieczysława „Kowal” od wyuczonego zawodu.
◆ Ks. Bolesław Majdak wspomina: „Przez pewien czas przyjeżdżałem na niedzielną posługę do Wołomina, pomagać w parafii. Zdarzało się, że w sobotę wieczorem zastawałem ks. Mieczysława zamiatającego kościół. Mówił mi, że skończy sam, a ja, żebym szedł spać. On zostawał jeszcze godzinę i zamiatał, a ja odpoczywałem po podróży. Taki to był człowiek”.
Odeszli do wieczności 1933-2020, Służyli Bogu i ludziom, Zgromadzenie zakonne Małe Dzieło Boskiej Opatrzności – Orioniści, Prowincja Polska, 2020, s. 47, opracował: ks. Krzysztof Miś FDP
Opracowali: Franciszek Janczak i ks. Grzegorz Sikorski FDP