KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Najświętsze Imię Jezus
Najświętsze Imię Jezus – tajemnica i misja
Ecce Homo, Albert Chmielowski, 1879, Public domain
Imię Jezus jest więcej niż zwrotem — to wyraz głębokiej teologii i zbawczej misji Bożego Syna. W Piśmie Świętym Syn Boży otrzymuje wiele tytułów: prorok Izajasz nazywa Go Emmanuelem, Przedziwnym Doradcą, Księciem Pokoju (Iz 7, 14; 9, 6), Daniel i Ezechiel mówią o Nim jako o „Synu człowieczym” (Dn 7, 13), a w ewangelii św. Jan stwierdza: „Słowo było Bogiem” (J 1, 1). Jezus sam określa siebie jako Światłość świata (J 8, 12), Drogę, Prawdę i Życie, Dobrego Pasterza (J 10, 11; 14, 6) — jednak Jego imię własne to Jezus.
To imię zostało nadane przez anioła Gabriela Maryi („…nadasz Mu imię Jezus” – Łk 1, 31) i Józefowi („…któremu nadasz imię Jezus … On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów” – Mt 1, 21). Etymologicznie Jezus znaczy „Jahwe zbawia”, co nie jest tylko piękną nazwą — to samo serce Jego misji. Jezus przyszedł na ziemię, aby zbawić ludzkość; imię, które nosi, mówi o Jego powołaniu i celu.
Nadanie Imienia Jezusa dokonało się ósmego dnia po narodzeniu, kiedy Dziecię zostało obrzezane, zgodnie z tradycją (Łk 2, 21). W Jego imię wierni proszą Ojca („O cokolwiek byście prosili Ojca, da wam w imię moje” – J 16, 23), a apostołowie dokonują cudów („…w imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka” – Dz 3, 6). Apostoł Paweł podkreśla niezwykłą moc tego imienia: „…aby w imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich” (Flp 2, 10).
Tradycja Kościoła od wieków pielęgnuje kult Najświętszego Imienia. Święci tacy jak Efrem, Orygenes czy Jan Złotousty wychwalali je jako zbawczą tajemnicę. Święty Bernard z Clairvaux nazywa je „skarbcem tysiąca dóbr” i komponuje hymn pełen miłości wobec jego brzmienia. Święty Bernardyn ze Sieny nosił monogram IHS — symbol imienia — jako znak zwycięstwa i czci. Współcześnie ten sam monogram jest znany powszechnie w Kościele.
Symbolika Imienia Jezus ma więc nie tylko abstrakcyjną wartość: misją Najświętszego Imienia jest nieść zbawienie, budować relację człowieka z Bogiem i przypominać wiernym o Bożym planie odkupienia. Wzywanie imienia Jezusa to nie tylko modlitwa — to akt wiary, zaufania i oddania Bogu, który imieniem swoim objawia miłość i moc.
Wspomnienie dowolne – Święta Genowefa, dziewica
Święta Genowefa – dziewica, obrończyni Paryża
StGenevieve, Unidentifiedpainter, 1615-1625, Public domain
Genowefa urodziła się około 422 r. w Nanterre pod Paryżem, w rodzinie rycerskiej. Już jako siedmioletnia dziewczynka spotkała św. Germana, biskupa z Auxerre, który dostrzegł w niej pogodę ducha i przewidział, że poświęci życie Bogu. Dał jej krzyż-medalik, który nosiła przez całe życie jako znak swojej konsekracji. Gdy straciła rodziców, przeniosła się do Paryża i tam, pod opieką matki chrzestnej, poślubiła duchowo Chrystusa: w wieku około 15 lat wstąpiła na drogę dziewictwa konsekrowanego. Prowadziła życie ascetyczne – pościła, modliła się i angażowała w uczynki miłosierdzia. Wspólnie z innymi kobietami tworzyła wspólnotę, która opiekowała się chorymi i ubogimi.
Jej misja życiowa sprowadzała się do dwóch najważniejszych celów: służyć Bogu przez całkowite oddanie oraz chronić mieszkańców Paryża poprzez modlitwę i poświęcenie. W krytycznych momentach historii miasta – zwłaszcza w 451 r., gdy panował lęk przed najazdem Attyli i Hunów – Genowefa nawoływała ludzi do modlitwy i postu. Dzięki temu, jak głosi tradycja, najazd ominął Paryż.
Kolejną ważną misją było wsparcie mieszkańców w potrzebie: gdy groził im głód, zorganizowała transport żywności rzeką, by zaopatrzyć miasto. Ponadto udzielała modlitwy i rady nie tylko ludziom prostym, ale i możnym – według podań Król Childeryk i Chlodwig szukali u niej wsparcia duchowego. Genowefa znosiła także cierpienia fizyczne – choroby, prześladowania i oskarżenia (nazywano ją nawet czarownicą). Zmarła w sędziwym wieku, około 500–512 r. (dokładna data nie jest pewna). Po jej śmierci zbudowano kościół przy jej grobie, który z czasem stał się miejscem kultu. Dzisiaj jej relikwie znajdują się w paryskim kościele Saint-Étienne-du-Mont, a jej kult od wieków jest bardzo żywy – mieszkańcy Paryża wzywają ją jako swoją opiekunkę. Misją Genowefy było budowanie duchowej wspólnoty, opieranie bezpieczeństwa społeczności na modlitwie i miłości oraz ochrona Paryża przed katastrofami przez swoje ofiarne, pokorne życie.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Alan de Solminihac, biskup
Wspomnienie dowolne – Święty Józef Maria Tomasi, kardynał
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
936 – Leon VII został papieżem.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1982 – Ks. Mieczysław Matczak FDP
Ks. Mieczysław Matczak urodził się 1 lutego 1931 r. w Dąbrówce koło Sieradza. Miał dwóch braci i jedną siostrę. Od 1932 r. wraz z rodzicami Antonim i Stanisławą mieszkał w Sieradzu.
Ochrzczony został w tamtejszej kolegiacie pw. Wszystkich Świętych 8 lutego 1932 r. Bierzmowanie przyjął w 1946 r. z rąk bp. Karola Radońskiego. W wieku siedmiu lat rozpoczął naukę w szkole powszechnej. W 1939 r. skończył pierwszą klasę i otrzymał promocję do następnej. Wybuch drugiej wojny światowej przerwał jego dalsze kształcenie.
W 1942 r. władze niemieckie wywiozły jego ojca i brata do Niemiec. W tym czasie Mieczysław, mając 11 lat, pomagał wujkowi w miejskiej mleczarni. Po wyzwoleniu miasta przez wojska sowieckie 23 stycznia 1945 r. powrócił do nauki w szkole. W latach 121945-1948 uczęszczał do szkoły podstawowej. Był gorliwym ministrantem, często służył w kolegiacie pw. Wszystkich Świętych w Sieradzu. Już wtedy myślał o kapłaństwie.
Po ukończeniu szkoły podstawowej podjął naukę w niższym seminarium duchownym dla spóźnionych powołań prowadzonym przez księży pallotynów w Chełmnie. Przebywał tam trzy lata – z powodu niezdania egzaminu musiał je opuścić. Po powrocie do domu otrzymał skierowanie od proboszcza do Zgromadzenia Księży Orionistów w Zduńskiej Woli. W 1951 r. został przyjęty do nowicjatu. Później odbył studia filozoficzne i teologiczne. Święcenia kapłańskie przyjął 7 kwietnia 1958 r. w kościele pw. św. Jana Chrzciciela w Malborku z rąk bp. Tomasza Wilczyńskiego, ordynariusza diecezji warmińskiej. Po usunięciu religii ze szkół (w 1961 r.) ks. Matczak został skierowany przez przełożonego prowincjalnego ks. Antoniego Misia do parafii św. Klemensa i św. Małgorzaty w Klementowicach (diecezja lubelska) zarządzanej przez księdza diecezjalnego.
Pełnił tam obowiązki katechety (1961-1963). Po przeniesieniu do Kalisza w 1964 r. rozpoczął intensywne zabiegi u władz państwowych o pozwolenie na budowę nowego zakładu dla chłopców. Gdy w grudniu 1974 r. mgr inż. Ryszard Kotwiński dostarczył obszerny plan zagospodarowania przestrzennego posiadłości oriońskiej przy ul. Kościuszki , prace zaczęły iść we właściwym kierunku i w następnym roku otrzymano pozwolenie. Szybko przystąpiono do budowy, najpierw rozbierając stare mury, a następnie wznosząc etapami nowe. Robiono to systemem gospodarczym. Miejscowa ludność niezwykle chętnie przychodziła po pracy pomagać. Nie uchylali się od tego nawet starsi chłopcy po lekcjach w szkole. Roboty posuwały się naprzód. Powoli wyłaniał się kształt przyszłej budowli. W czasie prac (1976 r.) w holu wmurowano relikwie ks. Orione – jemu został poświęcony cały zakład. Dwa lata później umieszczono tam epitafium na cześć ks. Roberta Szulczewskiego, męczennika z Dachau, byłego dyrektora tego ośrodka, i ks. Franciszka Drzewieckiego, błogosławionego męczennika z Dachau.
W ciągu 24 lat kapłaństwa ks. Matczak z wielkim oddaniem i poświęceniem pracował głównie w Kaliszu przy ul. Kościuszki 24, wznosząc nowy gmach zakładu wychowawczego dla chłopców. Był gorliwym kapłanem, wielkim przyjacielem i ojcem niepełnosprawnych dzieci, dla których żył, działał i umierał.
Śmierć przyszła przedwcześnie, kiedy ks. Mieczysław dopiero co ukończył wznoszenie nowego gmachu. 13 grudnia 1981 r., gdy wprowadzono w Polsce stan wojenny, wypisano go, ciężko chorego, po zawale serca, ze szpitala w Łodzi. Zmarł w szpitalu w Sieradzu 3 stycznia 1982 r., mając za sobą 51 lat życia, 30 lat profesji zakonnej i 24 lata kapłaństwa. Został pochowany na cmentarzu miejskim w Kaliszu.
Odeszli do wieczności 1933-2020, Służyli Bogu i ludziom, Zgromadzenie zakonne Małe Dzieło Boskiej Opatrzności – Orioniści, Prowincja Polska, 2020, s. 12, opracował: ks. Krzysztof Miś FDP
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP