KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Feliks I, papież
Pope Felix I, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Św. Feliks I (Felix I) był biskupem Rzymu w latach 5 stycznia 269 – 30 grudnia 274. W czasie pontyfikatu konsekwentnie zabiegał o ugruntowanie ortodoksyjnego nauczania chrystologicznego — przypisuje mu się autorstwo ważnego listu dogmatycznego podkreślającego jedność Osoby Chrystusa.
Aktywnie brał udział w rozstrzyganiu sporów teologicznych tamtego okresu; szczególnie istotna była jego rola w konflikcie z Pawłem z Samosaty — Feliks poparł kandydaturę Domnusa i wspierał stanowisko Kościoła rzymskiego w obronie nauki o Trójcy i Wcieleniu.
Tradycja podaje, że został pochowany w katakumbach św. Kaliksta (Callixtus) przy Via Appia, a jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 30 grudnia. W kościelnych kalendarzach i opisach jego pontyfikatu podkreśla się też praktykę celebrowania Mszy przy grobach męczenników oraz troskę o dyscyplinę i porządek w Kościele Rzymu.
Feliks I jest w tradycji zapamiętany jako obrońca jedności doktryny i jako papież, którego działania przyczyniły się do umocnienia nauczania chrystologicznego w trudnym III wieku — jego decyzje i listy miały znaczenie jako punkt odniesienia dla późniejszych synodów i autorów kościelnych.
Wspomnienie dowolne –Święty Egwin, biskup
Wieża opactwa Evesham – które założył św. Egwin, Oosoom at English Wikipedia, 2006, CC BY-SA 3.0
Święty Egwin (VII–717) był wybitnym duchownym i reformatorem życia kościelnego w Anglii. Urodził się w VII wieku i kształcił w klasztorze benedyktyńskim w Worcester, gdzie został mnichem, a następnie kapłanem. W 693 roku powołano go na biskupstwo w rodzinnym mieście, gdzie poświęcił się wprowadzaniu reform w lokalnym Kościele. Egwin szczególnie dbał o świętość małżeństwa oraz opiekę nad sierotami i wdowami, stając się duchowym wsparciem dla najsłabszych.
Jego misją życiową było służenie Bogu poprzez wychowywanie wspólnoty w wierze i moralności, a także troska o ubogich i potrzebujących. Był cenionym doradcą królów: Eldera z Mercji, jego syna Kenreda oraz Offy I, władcy wschodnich Sasów. W późniejszym czasie udał się do Rzymu, gdzie papież udzielił mu zgody na rezygnację z urzędu biskupa. Ostatnie lata życia spędził jako opat w opactwie w Evesham, które założył po objawieniu Maryi, wskazującej miejsce klasztoru.
Święty Egwin zmarł 30 grudnia 717 roku. Po śmierci jego relikwie stały się przedmiotem wielkiego kultu, a opactwo w Evesham w 1077 roku przebudowano, aby pomieścić napływających pielgrzymów. Jego życie i działalność były świadectwem głębokiej wiary, pobożności i służby bliźniemu. W ikonografii przedstawiany jest w stroju biskupim, trzymając w ręku rybę z kluczem w pyszczku.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1797– PapieżPius VIogłosił encyklikęChristi Ecclesiae regendae mundus, dotyczącą sposobu wyboru jego następcy.
1963–Karol Wojtyłazostał mianowany naarcybiskupa metropolitę krakowskiego
1987– PapieżJan Paweł IIwydał encyklikęSollicitudo rei socialis.
1988 – Jan Paweł II podpisał adhortację Christifideles laici.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1591–Innocenty IX, papież
Ritratto di papa Innocenzo IX, autor anonimowy, wczesny XVII w., Public domain
Papież Innocenty IX, urodzony jako Giovanni Antonio Facchinetti w Bolonii 20 lipca 1519 r., objął Stolicę Piotrową 29 października 1591 r. i zmarł 30 grudnia 1591 r. w Rzymie. Przed wyborem na papieża wykonywał obowiązki biskupa Nicastro, był nuncjuszem w Wenecji oraz zaangażowany w działalność inkwizycji.
Jego misją życiową było rozumiane jako służenie Kościołowi katolickiemu i obrona jego jedności w czasach gwałtownych wyzwań — reformacji i wojen religijnych. Wskazywał na konieczność współpracy Kościoła z państwami katolickimi (na przykład we Włoszech i Hiszpanii) dla umacniania pozycji katolicyzmu.
Choć jego pontyfikat trwał bardzo krótko (zaledwie dwa miesiące), to jednak jego wcześniejsza działalność dyplomatyczna (m.in. podczas soboru w Trydencie) oraz zaangażowanie w Kościele świadczyły o jego determinacji, by katolicyzm w dobie kryzysu zachował siłę moralną i strukturę. Po wyborze na papieża podkreślał także ważność solidarności wewnątrz Kościoła oraz konieczność spokojnego, godnego prowadzenia spraw duchownych i administracyjnych — co wpisywało się w jego wizję „służby” Chrystusowi poprzez pasterzowanie Kościołem. Niestety, jego słaba kondycja zdrowotna oraz krótki czas pontyfikatu ograniczyły jego możliwości w pełnym urzeczywistnieniu tej misji.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1971 – Siostra Maria Prakseda – Stanisława Parzybut PSMC (1887-1971) – urodzona w Zduńskiej Woli, zmarła w Zduńskiej Woli mając 84 lata życia i 23 lata profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
Ks. Stanisław Brzóska (1832 – 1865) – kapelan wojsk Powstania Styczniowego
Ks. Stanisław Brzóska urodził się 30 grudnia 1832 r. w Dokudowie na Podlasiu. Był katolickim duchownym, który w latach powstania styczniowego przeszedł do czynnej walki o niepodległość Polski — został mianowany naczelnym kapelanem wojsk powstańczych, a ostatecznie pełnił funkcję dowódcy partyzanckiego (był nazywany „generalem-kapelanem”).
Jako kapłan łączył obowiązki duszpasterskie z zaangażowaniem narodowym. Pod jego dowództwem oddziały powstańcze odnosiły lokalne zwycięstwa w walkach z wojskami carskimi na Podlasiu i w północno-wschodniej części Kongresówki. Działalność zbrojna i pastoralna Brzóski uczyniły go symbolem oporu oraz przykładem połączenia wiary i patriotyzmu.
Po długim okresie walk partyzanckich został pojmany przez Rosjan, sądzony i 23 maja 1865 r. publicznie powieszony w Sokołowie Podlaskim. Jego śmierć wywołała szeroki oddźwięk i przyczyniła się do utrwalenia jego kultu jako bohatera narodowego i męczennika powstania.
Dziedzictwo ks. Brzóski jest kultywowane w pamięci lokalnej i narodowej: znajduje się wiele upamiętnień, tablic, nazw ulic i wydarzeń historycznych poświęconych jego pamięci; IPN i lokalne muzea przypominają o jego roli jako kapelana-dowódcy i symbolu sprzeciwu wobec zaborczej przemocy.
Fotoportret księdza Stanisława Brzóski, autor nieznany, przed 1863, Public domain
Opracowali: Piotr Paweł Białecki i ks. Grzegorz Sikorski FDP