KALENDARZ LITURGICZNY
Święto – Święty Andrzej Apostoł
Święty Andrzej Apostoł, Tommaso Dolabella, około 1613-1618, Public domain
Był rybakiem z Betsaidy nad Jeziorem Galilejskim, gdzie mieszkał z bratem Piotrem i jego rodziną w Kafarnaum. Najpierw był uczniem Jana Chrzciciela, a gdy zobaczył Jezusa, poszedł za Nim i przyprowadził do Niego Piotra, obaj stali się jednymi z pierwszych apostołów. W Ewangeliach pomagał przy rozmnożeniu chleba i zapytał Jezusa, skąd wziąć chleb dla tłumów, a później przekazał Mu prośbę pogan, by mogli ujrzeć Mesjasza. Tradycja podaje, że po Zesłaniu Ducha Świętego głosił Ewangelię w Scytii, Kapadocji, Bitynii, Tracji i Grecji, gdzie w Patras został ukrzyżowany.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1996 – Barbados – Święto Niepodległości
Barbados, niewielka wyspa położona na wschodnim krańcu Karaibów, od wieków łączy w sobie wpływy europejskie, afrykańskie i karaibskie, tworząc wyjątkową mozaikę kulturową. Choć dziś jest znany głównie z rajskich plaż i gościnności mieszkańców, jego dzieje to opowieść o kolonialnych zmaganiach, kształtowaniu tożsamości narodowej oraz o głębokim zakorzenieniu wiary chrześcijańskiej.
Barbados_pexels-zizimxoli-26182329
Pierwotnymi mieszkańcami Barbadosu byli Indianie Arawakowie i Karaibowie, którzy przybyli tu z Ameryki Południowej. W 1627 roku wyspę zajęli Anglicy, czyniąc z niej jedną z pierwszych kolonii brytyjskich w rejonie Karaibów. Szybko przekształciła się w centrum uprawy trzciny cukrowej, oparte na pracy tysięcy afrykańskich niewolników. Po zniesieniu niewolnictwa w 1834 roku, społeczność zaczęła kształtować własne struktury społeczne i narodowe. W XX wieku ruchy niepodległościowe nabierały siły – 30 listopada 1966 roku Barbados ogłosił niepodległość, pozostając członkiem Wspólnoty Narodów. W 2021 roku kraj stał się republiką, zrywając symboliczne więzy z monarchią brytyjską.
Barbados_pexels-rashad-browne-157460722-32115331
Wyspę zamieszkuje około 290 tysięcy osób, z czego ponad 90% stanowią potomkowie Afrykańczyków. Barbadosczycy są znani z wysokiego poziomu edukacji i rozwiniętego życia społecznego. Pod względem religijnym wyspa ma charakter głęboko chrześcijański: ok. 67% mieszkańców to protestanci (głównie anglikanie, metodyści, zielonoświątkowcy), około 4% to katolicy, a reszta wyznaje inne religie, w tym hinduizm, islam czy bahaizm. Pomimo różnorodności religijnej, duchowość i życie wspólnotowe stanowią ważny element codzienności.
Pierwsi misjonarze katoliccy pojawili się na Barbadosie w XVII wieku, lecz ich działalność była ograniczana przez władze kolonialne, które faworyzowały Kościół anglikański. Dopiero w XIX wieku katolicyzm mógł się swobodnie rozwijać, zwłaszcza dzięki imigrantom z Irlandii i Portugalii. Obecnie Kościół katolicki na Barbadosie tworzy jedna diecezja – Diecezja Bridgetown, erygowana w 1970 roku. Najważniejszą świątynią jest Katedra św. Patryka w Bridgetown, będąca duchowym centrum wspólnoty katolickiej. Do istotnych miejsc pielgrzymkowych należy Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Maxwell, gdzie wierni modlą się o jedność narodową i pokój.
Najważniejszym świętem narodowym Barbadosu jest Dzień Niepodległości obchodzony 30 listopada. Upamiętnia on proklamację niepodległości od Wielkiej Brytanii w 1966 roku, co było kulminacją długiej drogi ku samostanowieniu. Dzień ten symbolizuje dumę narodową, solidarność społeczną i wdzięczność za pokój – wartości, które odzwierciedlają duchowe fundamenty narodu. W tym samym dniu Barbados wspomina swojego patrona, św. Andrzeja Apostoła, którego krzyż widnieje na fladze państwa.
Współczesny Barbados zmaga się z problemami typowymi dla małych państw wyspiarskich: ograniczonymi zasobami naturalnymi, skutkami zmian klimatycznych (szczególnie huraganów), zadłużeniem publicznym i uzależnieniem gospodarki od turystyki. Rząd dąży do przekształcenia kraju w „zieloną gospodarkę”, rozwijając odnawialne źródła energii i promując zrównoważony rozwój.
Misją Kościoła na Barbadosie pozostaje łączenie wspólnoty w duchu solidarności, nadziei i pokoju. W kraju o niewielkiej liczbie katolików Kościół pełni ważną rolę edukacyjną i charytatywną, wspierając ubogich, młodzież i ofiary przemocy. Wierność Ewangelii, troska o drugiego człowieka i wspólna odpowiedzialność za przyszłość wyspy tworzą duchowy fundament nowoczesnego Barbadosu – państwa, które z dumą patrzy w przyszłość, nie zapominając o swoich korzeniach.
1406 – Kardynał Angelo Correr został wybrany na papieża i przyjął imię Grzegorz XII.
Portrait of pope Gregory XII, Girolamo Muziano, XVI w., Public domain
Grzegorz XII, urodzony jako Angelo Correr w Wenecji, należał do pokolenia duchownych, które żyło w czasach głębokiego kryzysu Kościoła. Jego pontyfikat przypadł na końcową fazę tzw. wielkiej schizmy zachodniej, gdy jednocześnie rządziło kilku papieży, a chrześcijaństwo europejskie było podzielone. Właśnie w tej dramatycznej sytuacji ujawniła się misja jego życia – dążenie do przywrócenia jedności w Kościele, nawet za cenę własnej władzy.
Zanim został papieżem, pełnił funkcję biskupa i legata papieskiego. Jego wybór w 1406 roku miał przynieść nadzieję na pojednanie zwaśnionych stron. Grzegorz XII próbował prowadzić rozmowy z antypapieżem Benedyktem XIII, lecz polityczne interesy i naciski uniemożliwiały szybkie rozwiązanie konfliktu. Ostatecznie, gdy sobór w Konstancji (1414–1418) podjął działania na rzecz zakończenia schizmy, Grzegorz XII zrozumiał, że największym dowodem wierności Chrystusowi będzie rezygnacja z tronu Piotrowego. Dobrowolnie ustąpił w 1415 roku, otwierając drogę do wyboru nowego, powszechnie uznanego papieża – Marcina V.
Misją życiową Grzegorza XII było nie tyle panowanie, ile służba jedności Kościoła. W czasach chaosu i rywalizacji potrafił postawić dobro wspólnoty ponad własne ambicje. Jego decyzja, choć trudna, stała się aktem pokory i odwagi duchowej. Zmarł w Recanati w 1417 roku, zapamiętany jako ten, który zrezygnował z korony, by ocalić Kościół przed rozdarciem.
1989 – Papież Jan Paweł II ogłosił encyklikę Dives in misericordia.
Encyklika Dives in misericordia („Bogaty w miłosierdzie”) została ogłoszona przez papieża Jana Pawła II 30 listopada 1980 roku. Jest to drugi w kolejności dokument encykliczny jego pontyfikatu, a zarazem jeden z najbardziej osobistych i duchowo poruszających. Papież ukazał w nim miłosierdzie jako centralny wymiar Bożej miłości, który powinien kształtować nie tylko życie chrześcijan, lecz także relacje społeczne i kulturę współczesnego świata.
Jan Paweł II przypomniał, że człowiek XX wieku – mimo postępu technicznego – doświadcza głębokiego kryzysu zaufania i nadziei. Wobec niesprawiedliwości, wojen i przemocy papież wskazywał na potrzebę powrotu do Boga, który jest Ojcem miłosiernym, przebaczającym i uzdrawiającym. W centrum rozważań umieścił przypowieść o synu marnotrawnym, interpretując ją jako obraz człowieka zagubionego, lecz wciąż kochanego przez Stwórcę.
Encyklika ma też wymiar społeczny – zachęca do budowania cywilizacji miłosierdzia, opartej na solidarności i przebaczeniu. Papież podkreślał, że prawdziwy pokój i pojednanie między ludźmi nie mogą istnieć bez wzajemnego miłosierdzia i otwartości na drugiego człowieka.
2007 – Papież Benedykt XVI wydał swą drugą encyklikę Spe salvi.
Encyklika Spe salvi („W nadziei zbawieni”) została ogłoszona przez papieża Benedykta XVI 30 listopada 2007 roku. Jest to głęboka refleksja nad chrześcijańskim znaczeniem nadziei – tej cnoty, która daje człowiekowi siłę do życia i sens w chwilach cierpienia. Papież nawiązuje do słów św. Pawła z Listu do Rzymian: „W nadziei już jesteśmy zbawieni”, wskazując, że wiara i nadzieja są nierozdzielne, bo obie zakorzenione są w osobistej relacji z Chrystusem.
Benedykt XVI zauważa, że współczesny świat często szuka nadziei w postępie nauki, dobrobycie czy polityce, lecz zapomina o wymiarze duchowym. Papież przypomina, że prawdziwa nadzieja nie wynika z ludzkich osiągnięć, lecz z doświadczenia Boga, który obiecuje życie wieczne. To ona pozwala człowiekowi przejść przez cierpienie bez rozpaczy i patrzeć na świat z wiarą w ostateczne dobro.
W encyklice papież wskazuje również na potrzebę „uczenia się nadziei” – przez modlitwę, cierpliwość i wierność w trudnościach. Pokazuje, że chrześcijańska nadzieja nie jest ucieczką od rzeczywistości, lecz siłą, która przemienia świat od wewnątrz, pobudzając do czynienia dobra i budowania sprawiedliwości.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Ks. Andrzej Anyszka FDP – 68 lat życia, 46 lat życia zakonnego, 37 lat kapłaństwa.
Ks. Andrzej Góral FDP – 63 lata życia, 35 lat życia zakonnego, 29 lat kapłaństwa.
Ks. Andrzej Mikos FDP – 80 lat życia, 49 lat życia zakonnego, 41 lat kapłaństwa.
Ks. Andrzej Pałka FDP – 46 lat życia, 18 lat życia zakonnego, 11 lat kapłaństwa.
Brat Andrzej Targosz FDP – 47 lat życia, 23 lata życia zakonnego.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1830 – Pius VIII, papież
Portrait of Pius VIII, Ferdinando Cavalleri, 1829, Public domain
Pius VIII, urodzony jako Francesco Saverio Castiglioni w Cingoli, był człowiekiem cichej determinacji i głębokiej duchowości. Jego pontyfikat, trwający zaledwie od 1829 do 1830 roku, przypadł na czas, gdy Europa wciąż odczuwała skutki rewolucji francuskiej i napoleońskich przemian. W świecie, który coraz bardziej oddalał się od religii, papież starał się przypomnieć o wartościach, na których opiera się chrześcijańska cywilizacja. Od młodości Castiglioni wyróżniał się wrażliwością na potrzeby wiernych i wiernością Ewangelii. Jako biskup i kardynał był znany z łagodności oraz zdolności do łączenia ludzi ponad podziałami. Po wyborze na papieża przyjął imię Pius VIII, pragnąc kontynuować tradycję swoich poprzedników w obronie wiary i moralności.
Misją jego życia było umacnianie wiary w czasach, gdy ideologie racjonalizmu i liberalizmu zaczynały podważać autorytet Kościoła. Pius VIII dążył do odnowy duchowej, zachęcając duchowieństwo do gorliwości i troski o wiernych. W swoich listach pasterskich przypominał o znaczeniu sakramentów i modlitwy rodzinnej. Z wielką troską odnosił się również do rozwoju edukacji katolickiej oraz do kwestii społecznych, widząc w nich narzędzie formowania sumień.
Jego pontyfikat był krótki, ale pełen duchowego znaczenia. Pius VIII zmarł w 1830 roku, pozostawiając po sobie przykład człowieka, który w epoce zamętu pragnął ocalić wiarę i pokój serca. Jego misją życiową była wierność Bogu w czasach, gdy świat coraz częściej odwracał się od Jego nauki.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2019 – Brat Mariusz Kielerski FDP
Br. Mariusz Kielerski urodził się 3 marca 1971 r. we Wrocławiu jako syn Czesława i Wandy. Miał jednego brata. Ochrzczony został w parafii Opatrzności Bożej 28 maja 1972 r. Bierzmowanie przyjął 9 maja 1985 r. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Kaliszu w 1986 r. rozpoczął naukę w Zespole Szkół Zawodowych nr 2 w klasie o profilu gastronomiczno-kucharskim. Po jej ukończeniu w 1989 r. zaczął pracować w wojewódzkim specjalistycznym zespole zakładów opieki zdrowotnej w Kaliszu. W latach 1993-1994 odbył zasadniczą służbę w jednostce wojskowej we Wrocławiu.
30 lipca 1996 r. Mariusz napisał podanie o przyjęcie do Zgromadzenia Księży Orionistów: „Pragnę służyć Bogu pracą i modlitwą jako brat zakonny”. Został przyjęty. Postulat rozpoczął 20 listopada 1996 r. w Zduńskiej Woli. Pierwszą profesję zakonną złożył 8 września 1998 r. w Warszawie-Aninie, natomiast profesję wieczystą 8 września 2006 r. w sanktuarium maryjnym w Rokitnie.
Podczas swojego życia zakonnego br. Mariusz posługiwał w Zduńskiej Woli, Międzybrodziu Bialskim, Rokitnie, Czarnej, Wołominie, Henrykowie, Malborku i Kaliszu. Kilka razy brał czynny udział w pieszej pielgrzymce kaliskiej na Jasną Górę. Przygotowywał również coroczne spotkania dla braci w naszej prowincji. Był wielkim czcicielem św. Józefa Kaliskiego. Od 15 sierpnia 2019 r. jako zakrystian posługiwał w parafii Opatrzności Bożej w Kaliszu.
Br. Mariusz Kielerski 27 listopada 2019 r. nieprzytomny trafił do szpitala w Kaliszu, gdzie zmarł trzy dni później. Miał za sobą 48 lat życia i 21 lat profesji zakonnej. Został pochowany na cmentarzu miejskim w Kaliszu.
C i e k a w o s t k i
◆ Br. Mariusz prowadził dzienniczek duchowy, w którym zapisywał swoje osobiste refleksje. Pod datą 2 stycznia 2018 r. odnotował:
„Dziękuję Ci Jezu za to, że mogę rozpocząć ten Nowy Rok. Dziękuję za osoby, które stawiasz na mojej drodze życia, za spowiednika, kierownika duchowego. Dziękuję za drogę, którą kroczę, za powołanie. Podejrzewam, że gdybym miał raz jeszcze wybierać, zrobiłbym to samo, oczywiście przy woli Jezusa.
Potrzebuję, jak widzę, porządnego nawrócenia. Muszę być tylko narzędziem w rękach Boga, nie mogę siebie stawiać przed Bogiem. Bóg ma być na pierwszym miejscu tylko i wyłącznie. Muszę zmienić swoje działanie i otworzyć się na Boga, i stawiać Go zawsze na pierwszym miejscu, nawet w trudnych chwilach życia”.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP