KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Narcyz Putz (1877–1942), kapłan, męczennik
Narcyz Putz urodził się 28 października 1877 roku w Sierakowie. Po ukończeniu Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Poznaniu, gdzie 15 grudnia 1901 roku przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz i proboszcz angażował się w działalność duszpasterską i społeczną, szczególnie wspierając spółdzielczość, działalność charytatywną oraz wychowanie młodzieży.
Po I wojnie światowej został administratorem, a następnie proboszczem parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bydgoszczy, gdzie szczególnie dbał o polonizację parafii i rozwój polskiego duszpasterstwa. W 1925 roku przeniósł się do Poznania, gdzie pracował w parafii św. Wojciecha, angażując się w życie społeczne i charytatywne.
Podczas II wojny światowej został aresztowany przez gestapo i osadzony w obozie koncentracyjnym w Dachau, gdzie zginął 5 grudnia 1942 roku. Jego męczeńska śmierć stanowi świadectwo niezłomnej wiary, odwagi i oddania Bogu.
Bł. Narcyz Putz został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II 13 czerwca 1999 roku w Warszawie. Jest patronem duchowieństwa, osób zaangażowanych w działalność społeczną i charytatywną oraz wszystkich, którzy poświęcają życie wychowaniu młodzieży w duchu chrześcijańskim.
Tablica przy kościele bernardyńskim w Sierakowie, 2016, CC BY-SA 4.0
Wspomnienie dowolne – Święty Saba Jerozolimski, prezbiter
Święty Saba Jerozolimski – architekt życia monastycznego Wschodu
Medieval icon of Saint Sabbas the Sanctified, Public domain
Święty Saba Jerozolimski urodził się w 439 roku w Mutalasce, niedaleko Cezarei Kapadockiej. Już jako dziecko związał swoje życie z klasztorem – od ósmego roku wychowywał się wśród mnichów, ucząc się pokory i modlitwy. Gdy osiągnął dorosłość, wyruszył do Ziemi Świętej, aby odnaleźć miejsce, w którym mógłby w pełni oddać się Bogu. Spotkanie ze św. Eutymiuszem Wielkim ugruntowało jego duchowe powołanie, jednak Saba szybko dostrzegł, że jego droga nie prowadzi przez spory teologiczne, lecz przez odnowę życia zakonnego.
Przez lata prowadził życie pustelnicze w grotach w pobliżu Morza Martwego i potoku Cedron. Wkrótce zaczęli do niego dołączać uczniowie, pragnący naśladować jego surowe, modlitewne życie. Dla nich założył Wielką Ławrę Mar Saba – klasztor, który stał się wzorem dla przyszłych wspólnot monastycznych. Saba dbał o dyscyplinę, wspólnotową modlitwę i miłosierdzie wobec pielgrzymów, tworząc także hospicja i nowe ławry w Palestynie.
Jego misją życiową była obrona czystości wiary i budowanie jedności w Kościele. Stanął zdecydowanie po stronie nauki Soboru Chalcedońskiego, broniąc prawdy o dwóch naturach Chrystusa – boskiej i ludzkiej. Z odwagą stawał w obronie pokrzywdzonych i biednych, interweniując nawet u cesarzy przeciw niesprawiedliwości i nadużyciom.
Święty Saba był również twórcą „Typikonu” – księgi regulującej przebieg liturgii w Kościele Wschodnim, której wpływ przetrwał do dziś. Zmarł 5 grudnia 532 roku w swojej ukochanej ławrze. Pozostawił po sobie duchowe dziedzictwo, które uczyniło go jednym z najważniejszych ojców monastycyzmu. Jego życie było świadectwem, że prawdziwa reforma Kościoła zaczyna się od wewnętrznego nawrócenia i wiernego trwania przy Ewangelii.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Filip Rinaldi, prezbiter
Błogosławiony Filip Rinaldi – wierny uczeń ducha św. Jana Bosko
Philip Rinaldi elected on 24 April 1922 as Rector Major of the Salesians, 1922, autor nieznany, Public domain
Błogosławiony Filip Rinaldi urodził się 28 maja 1856 roku w Lu Monferrato w północnych Włoszech. Dorastał w licznej, głęboko wierzącej rodzinie, w której od najmłodszych lat uczono go odpowiedzialności i zaufania Bogu. Jako dziecko spotkał św. Jana Bosko – wydarzenie to odcisnęło trwały ślad na jego życiu duchowym. Choć początkowo wahał się, czy podążać drogą zakonnego powołania, ostatecznie pod wpływem listów i troski ks. Bosko wstąpił do zgromadzenia salezjańskiego, odnajdując w nim swoje miejsce.
Po złożeniu ślubów zakonnych i święceniach kapłańskich Filip Rinaldi oddał się pracy wychowawczej i organizacyjnej w dziełach salezjańskich. Wyróżniał się niezwykłą dobrocią, łagodnością i umiejętnością budzenia zaufania. W Turynie prowadził Instytut św. Jana Ewangelisty, gdzie stał się prawdziwym przewodnikiem młodych ludzi poszukujących sensu życia i powołania. Był przekonany, że zadaniem każdego wychowawcy jest prowadzić serca ku Bogu przez codzienną troskę, cierpliwość i przykład.
Jako generał zgromadzenia salezjanów od 1922 roku, Rinaldi w duchu swego mistrza rozwinął działalność misyjną i wychowawczą. Dbał o zachowanie pierwotnego charyzmatu św. Jana Bosko, budząc nowe powołania i tworząc wspólnoty, które łączyła miłość do Chrystusa i młodzieży. Założył także Stowarzyszenie Zelatorek Maryi Wspomożycielki, by rozszerzać dzieło apostolskie wśród świeckich kobiet.
Misją życia bł. Filipa Rinaldiego było odnowienie ducha rodzinności, prostoty i radości w wychowaniu. Uczył, że świętość nie polega na nadzwyczajnych czynach, ale na wiernym wykonywaniu codziennych obowiązków z miłości do Boga. Nawet w chorobie pozostał człowiekiem modlitwy i działania, świadkiem dobroci, która pociągała innych do Boga. Zmarł 5 grudnia 1931 roku, pozostawiając po sobie wspólnotę pełną nadziei i wiary.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
Wielkie Księstwo Poznańskie (1815-1848)
5 grudnia 1848 roku Prusy formalnie zlikwidowały autonomię Wielkiego Księstwa Poznańskiego, które powstało po Kongresie Wiedeńskim w 1815 roku jako jednostka administracyjna w ramach Królestwa Prus. Autonomia dawała Polakom w Poznańskiem ograniczone prawa samorządowe i możliwość zachowania języka, szkolnictwa oraz administracji w duchu polskim.
Decyzja o likwidacji autonomii była wynikiem narastających napięć politycznych i reform pruskich w czasie Wiosny Ludów, kiedy to władze pruskie obawiały się rosnącej świadomości narodowej Polaków. Skutkiem tej decyzji było ograniczenie polskich instytucji samorządowych, szkół oraz użycia języka polskiego, co wpłynęło na życie społeczne, kulturalne i religijne mieszkańców.
W tym kontekście szczególnie istotny był aspekt misyjny Kościoła katolickiego. Duchowieństwo w Poznańskiem angażowało się w ochronę polskiej tożsamości narodowej i religijnej, prowadząc parafie, szkoły i katechizację w języku polskim. Kościół stał się miejscem misji edukacyjnej i wychowawczej, w której młodzież mogła poznawać wiarę katolicką, kulturę narodową i wartości chrześcijańskie, mimo ograniczeń narzuconych przez pruskie władze.
Likwidacja autonomii była więc nie tylko wydarzeniem politycznym, ale też wyzwaniem dla misji Kościoła katolickiego, który starał się w tym trudnym czasie zachować duchowe i narodowe fundamenty społeczeństwa polskiego.
Widok Starego Rynku w Poznaniu w 1838 roku. (Muzeum Narodowe w Poznaniu, Juliusz Knorr, 1838, Public domain
1934 – Nominacja Biskupa Egisto Domenico Melchiori na ordynariusza Tortony (Alessandria).
1965 – Odwołanie ekskomuniki z 1054 – Podczas obrad II soboru watykańskiego zostały odwołane ekskomuniki, którymi w 1054 roku obłożyli się nawzajem dostojnicy Kościołów rzymskiego i konstantynopolitańskiego.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
Wolontariusze w Międzynarodowy Dzień Wolontariusza – Międzynarodowy Dzień Wolontariusza Wspierającego Rozwój Gospodarczy i Społeczny, ustanowiony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 17 grudnia 1985.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1925 – Władysław Stanisław Reymont (1867–1925), jeden z najwybitniejszych pisarzy polskich przełomu XIX i XX wieku. Jego twórczość na trwałe wpisała się w kanon literatury narodowej, a powieść Chłopi przyniosła mu literacką Nagrodę Nobla w 1924 roku. Autor pochodził z ubogiej rodziny i nie miał formalnego wykształcenia literackiego – pracował m.in. jako krawiec, kolejarz i aktor. Mimo to, dzięki talentowi i determinacji, osiągnął szczyty literackiego uznania. Największym dziełem Reymonta są Chłopi – czterotomowa epopeja wiejska ukazująca życie mieszkańców Lipiec na tle rytmu przyrody i tradycji. Autor z niezwykłą precyzją oddał język i mentalność chłopów, jednocześnie tworząc głęboką refleksję nad losem człowieka. Inne ważne dzieła to Ziemia obiecana, ukazująca brutalny świat kapitalizmu w Łodzi, oraz Komediantka i Fermenty – portrety artystycznego środowiska i przemian społecznych. Reymont zmarł 5 grudnia 1925 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim. Jego twórczość do dziś zachwyca językiem, realizmem i uniwersalnym przesłaniem.
Portret Władysława Stanisława Reymonta, autor nieznany, 1897, Public domain
Przygotowali: Piotr Paweł Białecki i ks. Grzegorz Sikorski FDP