KALENDARZ LITURGICZNY
WIELKANOC
The Resurrection of Christ, Bulgarian painter, (Icon Painter), Unknown, między 1675 a 1700 r., Public domain
Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego jest najważniejszym świętem chrześcijańskim. Kościół obchodzi je w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca, dlatego data Wielkanocy zmienia się każdego roku i może przypadać między 22 marca a 25 kwietnia. Nazwa „Wielkanoc” oznacza „Wielką Noc”, ponieważ według tradycji to właśnie o świcie po tej nocy Chrystus powstał z martwych. Wydarzenie to uznawane jest za największy cud w historii świata i stanowi centrum wiary chrześcijańskiej. Już pierwsi chrześcijanie świętowali zmartwychwstanie Jezusa w czasie żydowskiej Paschy, która upamiętniała wyzwolenie Izraelitów z niewoli egipskiej. Wydarzenia paschalne nabrały jednak nowego znaczenia – śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa przyniosły ludziom wyzwolenie z niewoli grzechu i otworzyły drogę do życia wiecznego. W IV wieku Sobór Nicejski ustalił sposób wyznaczania daty Wielkanocy, który obowiązuje do dziś. Ewangelie opisują poranek zmartwychwstania jako moment pełen zdumienia i radości. Kobiety, które przyszły do grobu Jezusa, odkryły, że kamień został odsunięty, a anioł ogłosił im, że Chrystus żyje. Wkrótce Zmartwychwstały ukazał się swoim uczniom, umacniając ich wiarę. Apostołowie, początkowo pełni lęku i niedowierzania, stali się później świadkami tej prawdy i głosili ją całemu światu. Zmartwychwstanie Chrystusa jest fundamentem chrześcijaństwa. Jak nauczał św. Paweł, gdyby Chrystus nie powstał z martwych, wiara nie miałaby sensu. Wielkanoc przypomina więc, że życie zwycięża śmierć, a człowiek jest powołany do udziału w zmartwychwstaniu. Dlatego uroczystość ta od wieków zajmuje w Kościele najważniejsze miejsce wśród wszystkich świąt.
Wspomnienie dowolne –Święty Wincenty Ferreriusz, prezbiter
Święty Wincenty Ferreriusz, Urbano Fos, XVII w., Public domain
Święty Wincenty Ferreriusz urodził się około 1350 roku w Walencji, w rodzinie notariusza. Już jako młodzieniec wstąpił do zakonu dominikanów (1367), a rok później złożył śluby zakonne. Studiował filozofię, teologię i logikę w Walencji, Barcelonie i Leridzie, zdobywając tytuł doktora. Święcenia kapłańskie przyjął w wieku 25 lat. Od początku łączył działalność intelektualną z głębokim życiem duchowym, czego świadectwem jest jego traktat De vitaspirituali. Początkowo wykładał filozofię i teologię, a na polecenie kardynała Piotra de Luny oraz króla Aragonii angażował się także w sprawy kościelne i państwowe. Głosił kazania na dworze papieskim w Awinionie oraz w południowej Francji i Italii. Przełom nastąpił w 1399 roku, gdy podczas ciężkiej choroby – jak przekazywał – doznał wizji św. Dominika i św. Franciszka, którzy polecili mu podjąć misję głoszenia Ewangelii światu. Od tego momentu całkowicie oddał się kaznodziejstwu wędrownemu. Przemierzał Europę, nawołując do nawrócenia i pokuty. Gromadził tłumy tak liczne, że przemawiał na placach miast. Jego życiową misją było odnowienie wiary oraz pojednanie Kościoła rozdartego wielką schizmą zachodnią. Wspierał jedność chrześcijaństwa, choć nie wahał się opuścić antypapieża Benedykta XIII, gdy uznał, że jego upór szkodzi jedności. Zmarł 5 kwietnia 1419 roku w Vannes we Francji. W 1455 roku papież Kalikst III zatwierdził jego kult, a w 1458 roku papież Pius II dokonał kanonizacji. Pozostawił pisma polemiczne i ascetyczne, a w tradycji ikonograficznej przedstawiany jest jako dominikanin z trąbą anielską – symbolem prorockiego wezwania do nawrócenia.
Wspomnienie dowolne – Święta Maria Krescencja Höss, dziewica
Święta Maria Krescencja Höss przyszła na świat 20 października 1682 roku w bawarskim Kaufbeuren jako siódme z ośmiorga dzieci. Już od młodości pragnęła życia całkowicie oddanego Bogu. W 1703 roku, mimo sprzeciwu rodziny i początkowych wahań przełożonych, została przyjęta do Trzeciego Zakonu św. Franciszka, a rok później złożyła śluby zakonne. W klasztorze podejmowała najróżniejsze obowiązki, a w latach 1726–1741 pełniła funkcję mistrzyni nowicjatu. Z wielką cierpliwością formowała młode siostry, ucząc je, że prawdziwym nauczycielem życia duchowego jest Chrystus Ukrzyżowany. Gdy w 1741 roku wybrano ją przełożoną, próbowała uchylić się od tej odpowiedzialności, jednak posłuszeństwo skłoniło ją do przyjęcia urzędu. Jej program odnowy wspólnoty opierał się na bezgranicznym zaufaniu Bożej Opatrzności, umiłowaniu ciszy, wiernym wypełnianiu codziennych obowiązków oraz głębokim nabożeństwie do Eucharystii i Matki Najświętszej. Powtarzała, że wspólnota ma być „bogata w cnotę, a nie w dobra doczesne”.
Jej życiową misją było prowadzenie innych do wewnętrznej przemiany poprzez modlitwę, skupienie i przykład pokornej służby. Była cenioną doradczynią – liczne listy świadczą o jej duchowej mądrości i roztropności. Zmarła w Wielkanoc 1744 roku. Beatyfikowana w 1900 roku, została kanonizowana 25 listopada 2001 roku przez Jan Paweł II. Jej relikwie do dziś otaczane są czcią w klasztornej kaplicy w Kaufbeuren.
Wspomnienie dowolne – Święta Katarzyna Thomas, dziewica
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona Julianna z Mont Cornillon, pustelnica
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1883– ProfesorowieUniwersytetu Jagiellońskiego,Zygmunt WróblewskiiKarol Olszewskijako pierwsi na świecie dokonaliskroplenia tlenu.
1989– Podpisano porozumienieOkrągłego Stołu.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1940 – Zbrodnia katyńska: rozpoczęła się likwidacja obozu jenieckiego wStarobielskunaUkrainie.
1941 – Franciszek Kleeberg (1888-1941) – polski generał brygady.
Louis Faury, Franciszek Kleeberg i mjr Pillegand, autor nieznany, 1926, Public domain
Franciszek Kleeberg urodził się 1 lutego 1888 roku w Tarnopolu, w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych – jego ojciec był uczestnikiem powstania styczniowego. Wykształcenie wojskowe zdobywał w austro-węgierskich szkołach oficerskich w Mödling i Wiedniu, specjalizując się w artylerii. W czasie I wojny światowej związał się z Legionami Polskimi, pełniąc funkcje sztabowe i szybko zyskując opinię zdolnego organizatora. Po odzyskaniu niepodległości współtworzył struktury Wojska Polskiego. W wojnie polsko-bolszewickiej był m.in. szefem sztabu 1 Armii. W okresie międzywojennym dowodził 14. i 29. Dywizją Piechoty, studiował we Francji, a w 1928 roku został mianowany generałem brygady przez prezydenta Ignacy Mościcki. Opowiedział się po stronie władz legalnych podczas przewrotu majowego. Przed wybuchem II wojny światowej kierował Okręgiem Korpusu w Brześciu. We wrześniu 1939 roku z rozproszonych oddziałów utworzył Samodzielną Grupę Operacyjną „Polesie”. Jego życiową misją była wierna służba państwu i armii – nawet w sytuacji beznadziejnej walczył o honor i skuteczność dowodzenia.
Ostatni rozkaz gen. Franciszka Kleeberga do żołnierzy SGO „Polesie” – oryginał, Public domain
W bitwie pod Kockiem zadał Niemcom dotkliwe straty i skapitulował dopiero 6 października z braku amunicji, jako ostatni z polskich dowódców kampanii. W niewoli niemieckiej ciężko zachorował i zmarł 5 kwietnia 1941 roku w Dreźnie. Po wojnie jego prochy spoczęły wśród żołnierzy pod Kockiem. Odznaczony wielokrotnie orderem Virtuti Militari, pozostaje symbolem odpowiedzialnego dowódcy, który do końca wypełnił żołnierski obowiązek.
1941 – Kazimierz Lach (1886-1941) – polski duchowny katolicki, męczennik,Sługa Boży.
Kazimierz Lach urodził się 27 lutego 1886 roku w Strzelczyskach. Święcenia kapłańskie przyjął 29 czerwca 1911 roku z rąk biskupa Józefa Sebastiana Pelczara. Jako kapłan diecezji przemyskiej pracował najpierw jako wikariusz w Sokołowie i Brzozowie, a następnie objął parafię św. Michała Archanioła i św. Anny w Dydni. Przez ponad dwadzieścia lat posługi dał się poznać jako duszpasterz gorliwy, bezinteresowny i wrażliwy na potrzeby ubogich. Jego życiową misją było wierne trwanie przy powierzonym mu ludzie – w modlitwie, sakramentach i codziennej pomocy potrzebującym. Nie opuścił parafii także po wybuchu II wojny światowej. 8 sierpnia 1940 roku został zadenuncjowany i aresztowany przez Gestapo pod zarzutem działalności niepodległościowej. Więziony w Sanoku i Tarnowie, trafił następnie do obozu Auschwitz, a potem do KL Dachau. Tam, wyniszczony głodem i ciężkimi warunkami, zmarł 5 kwietnia 1941 roku. Jego prochy sprowadzono do Dydni i złożono przy kaplicy grobowej rodziny Dydyńskich. Ks. Kazimierz Lach jest jednym ze 122 Sług Bożych, których proces beatyfikacyjny – jako męczenników II wojny światowej – rozpoczął się w 2003 roku.
1942 – Franciszek Smelkowski (1888-1942) – polski podpułkownik piechoty.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP