KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Święta Agata, dziewica i męczennica
Saint Agatha, autor Guarino, Francesco, powstanie dzieła XVII -XVIII wiek, Public domain
Święta Agata urodziła się w Katanii w zamożnej i wpływowej rodzinie. Już we wczesnej młodości, kierowana głęboką wiarą, podjęła decyzję o złożeniu ślubu czystości. Jej życiową misją stało się radykalne naśladowanie Chrystusa poprzez całkowite darowanie siebie Bogu. Nie był to jedynie akt religijny, ale fundamentalna deklaracja wolności w świecie, w którym status kobiety zależał od mężczyzny lub pochodzenia.
Misja Agaty została wystawiona na najcięższą próbę podczas prześladowań za panowania cesarza Decjusza. Rządca Sycylii, Kwincjan, zapragnął jej ręki – nie tylko ze względu na jej urodę, ale i majątek. Odmowa Agaty, uzasadniona jej poświęceniem się Bogu, stała się aktem najwyższej odwagi. W tym momencie jej misja ewoluowała: z cichej modlitwy przekształciła się w publiczne świadectwo (martyrię) o niezniszczalności ludzkiej godności i wierności sumieniu.
Uwięziona i poddana torturom, Agata wykazała się niezłomnością, która zdumiewała oprawców. Symbolem jej męczeństwa stało się odcięcie piersi – kara mająca na celu nie tylko zadanie bólu, ale przede wszystkim upokorzenie jej jako kobiety. Według tradycji, w celi nawiedził ją św. Piotr, przynosząc cudowne uzdrowienie. Ostatecznie Agata poniosła śmierć na rozżarzonych węglach, modląc się do ostatniej chwili.
Misją życiową św. Agaty było udowodnienie, że miłość do Boga jest silniejsza niż lęk przed śmiercią. Pokazała, że integralność duszy i ciała stanowi jedność, której nikt nie może odebrać przemocą, jeśli człowiek sam z niej nie zrezygnuje.
Kult św. Agaty rozprzestrzenił się błyskawicznie po całej Europie. Rok po jej śmierci wybuch wulkanu Etna zagroził Katanii – mieszkańcy, używając jej welonu jako relikwii, mieli zostać uratowani przed lawą. Od tego czasu św. Agata jest czczona jako patronka chroniąca przed ogniem, pożarami i wybuchami wulkanów.
W polskiej tradycji ludowej do dziś żywy jest zwyczaj poświęcania 5 lutego (w jej wspomnienie) chleba, soli i wody. Chleb św. Agaty ma chronić domostwa przed pożarami i niebezpieczeństwami. Jest ona również szczególną orędowniczką kobiet chorych na nowotwory piersi, wspierając je w walce o zdrowie i nadzieję.
Misja św. Agaty nie zakończyła się w kataniińskim więzieniu. Trwa ona nadal w każdym akcie odwagi, w którym człowiek wybiera prawdę ponad wygodę. Pozostaje ona symbolem „mężnej niewiasty”, która uczy, że największą siłą człowieka jest czyste serce i niezłomna wola trwania przy Bogu, bez względu na cenę, jaką przychodzi za to zapłacić.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1937 – Na wniosek wicepremiera i ministra skarbu Eugeniusza KwiatkowskiegoSejm RP przyjął plan budowy Centralnego Okręgu Przemysłowego.
Centralny Okręg Przemysłowy, choć nazwa pojawiała się wcześniej, formalnie narodził się w 1937 roku i był kamieniem milowym w historii gospodarczej II Rzeczypospolitej, będąc dziełem wizjonera i wicepremiera Eugeniusza Kwiatkowskiego. Plan zakładał stworzenie potężnego, nowoczesnego kompleksu przemysłowego w centralnej Polsce, który miał służyć zarówno rozwojowi gospodarczemu, jak i wzmocnieniu bezpieczeństwa państwa.
Kluczowe Elementy Planu Budowy (1937-1939)
W ramach pierwszych etapów projektu rozpoczęto realizację kompleksowych inwestycji:
Przemysł Zbrojeniowy i Lotniczy: Powstały Zakłady Południowe w Stalowej Woli (produkujące m.in. czołgi i broń), Państwowe Zakłady Lotnicze w Mielcu i Lublinie oraz Fabryka Obrabiarek w Rzeszowie.
Przemysł Chemiczny i Materiałowy: Uruchomiono fabryki amunicji w Kraśniku, Nowej Dębie (Dębie) i Jawidzu, wytwórnie gumy w Dębicy (Stomil) i Fabrykę Materiałów Wybuchowych w Pustkowie.
Energetyka: Jedną z największych inwestycji była budowa Elektrowni Rożnów wraz z zaporą wodną, zapewniająca energię dla nowych zakładów.
Infrastruktura i Nowe Miasta: Powstały nowe ośrodki, jak miasto Stalowa Wola, oraz rozbudowano istniejące, m.in. Radom, Sandomierz, Lublin.
Realizacja i Skutki
Budowa ruszyła pełną parą wiosną 1937 r., z planem zakończenia w 1941 r., by od 1942 r. Polska była samowystarczalna w produkcji zbrojeniowej. Projekt wykorzystywał najnowsze technologie i przyciągał najlepszych inżynierów. Niestety, wybuch II wojny światowej przerwał realizację planu, a okupant niemiecki przejął zakłady. Mimo to, wiele z tych obiektów zostało odbudowanych i stało się fundamentem polskiego przemysłu w okresie powojennym, a niektóre funkcjonują
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1998 – Ks. Zenon Wiszniewski FDP (1935-1998)
Ks. Zenon Wiszniewski urodził się 7 września 1935 r. we wsi Płaska koło Augustowa. Miał dwóch braci. Jego rodzice – Ksawery i Stefania – mieli gospodarstwo rolne. Ochrzczony został tydzień po narodzinach w Studzienicznej w kościele pw. Matki Bożej Szkaplerznej. Do Pierwszej Komunii św. przystąpił w 1944 r., a sakrament bierzmowania przyjął w 1946 r. Szkołę podstawową ukończył w rodzinnej miejscowości.
Pierwsze zachęty do służby Bożej Zenon otrzymał od swych rodziców, a następnie w szkole na lekcjach religii. Przez kilka lat był ministrantem w parafii w Studzienicznej. Służąc do Mszy św., miał możność bliżej poznać miłość Chrystusa w Eucharystii oraz zadania kapłańskie. W 1951 r. został przyjęty do niższego seminarium duchownego salezjanów w Różanymstoku, gdzie zdobył wykształcenie gimnazjalne.
W 1954 r. wstąpił do naszego nowicjatu w Izbicy Kujawskiej. Po uzupełnieniu wykształcenia w zakresie szkoły średniej odbył w latach 1955-1964 studia filozoficzno-teologiczne w wyższym seminarium duchownym w Zduńskiej Woli. Profesję wieczystą złożył w 1960 r., a święcenia kapłańskie przyjął 5 czerwca 1964 r.
Po święceniach ks. Wiszniewski pracował w Zduńskiej Woli. Tam zorganizował duszpasterstwo niesłyszących. Do prowadzenia tego typu działalności przygotowywał również kleryków. Prace te kontynuował we Włocławku, gdzie pełnił także posługę przełożonego domu zakonnego. Biskup włocławski mianował go diecezjalnym duszpasterzem niesłyszących. W latach 1978-1984 był przełożonym domu zakonnego w Malborku, a jednocześnie wypełniał obowiązki proboszcza i rejonowego duszpasterza niesłyszących.
W latach 1990-1993 ks. Zenon mieszkał w Warszawie przy ul. Barskiej. Mimo złego stanu zdrowia pomagał w duszpasterstwie przy kaplicy św. Antoniego, a następnie przy kaplicy w Izbicy Kujawskiej (1993-1996). Ostatnie lata życia spędził w Zduńskiej Woli pod opieką kleryckiej wspólnoty. Zmarł 5 lutego 1998 r. w szpitalu w Łodzi, mając za sobą 63 lata życia, 43 lata profesji zakonnej i 34 lata kapłaństwa. Został pochowany na cmentarzu miejskim w Zduńskiej Woli.
Odeszli do wieczności 1933-2020, Służyli Bogu i ludziom, Zgromadzenie zakonne Małe Dzieło Boskiej Opatrzności – Orioniści, Prowincja Polska, 2020, s. 52, opracował: ks. Krzysztof Miś FDP
C i e k a w o s t k i
◆ Podczas studiów na części strychu domu misyjnego w Zduńskiej Woli ks. Zenon zorganizował pracownię fotograficzną i artystyczną. Stworzył tam tysiące kart świątecznych. Mówił: „Niech ludzie wysyłają na święta kartki religijne, a nie Dziadka Mroza na Boże Narodzenie lub zajączka na Wielkanoc. A parę złotych przyda się dla domu, żeby nie mieć codziennie na śniadanie chleba cienko smarowanego marmoladą i lekko zabielaną kawę zbożową”. Z powodu naruszenia regulaminu – w nocy pracował, a nie spał – miał wiele nieprzyjemności i często zamiast słów uznania słyszał uwagi pod swoim adresem.
◆ Ks. Wiszniewski był mocno zaangażowany w sprawy osób niesłyszących. Z tej racji ukończył w Katowicach specjalny kurs dla duszpasterzy osób niesłyszących. Wziął też udział w międzynarodowym kongresie w Warszawie poświęconym tym osobom. Zaprojektował dziesiątki plakatów i pomocy graficznych – to wszystko po to, by jak najlepiej im służyć.
◆ Ks. Zenon nie lubił robienia pięknych min do głupich spraw, grzecznościowych uśmiechów zamiast solidnej pracy. Przy tym miał mocny i dosadny język. „I co z takim zrobić – ani sprzedać na mięso, ani oddać na mydło” – mawiał.
Odeszli do wieczności 1933-2020, Służyli Bogu i ludziom, Zgromadzenie zakonne Małe Dzieło Boskiej Opatrzności – Orioniści, Prowincja Polska, 2020, s. 52, opracował: ks. Krzysztof Miś FDP
1999 – Siostra Maria Walburga – Zofia Nowicka PSMC (1908-1993) – urodzona w Arynowie, zmarła w Zalesiu Górnym mając 85 lat życia i 52 lata profesji zakonnej.
2010 – Siostra Maria Krystyna – Maria Matejek PSMC (1924–2010) – urodzona w Woli, zmarła w Otwocku mając 86 lat życia i 63 lata profesji zakonnej.
Opracowali: Franciszek Janczak i ks. Grzegorz Sikorski FDP