KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Święta Siostra Faustyna, dziewica, zakonnica
Helena Kowalska przyszła na świat 25 sierpnia 1905 roku w Głogowcu koło Łodzi, w rolniczej rodzinie jako trzecie z dziesięciorga dzieci. Ochrzczono ją dwa dni później w kościele parafialnym św. Kazimierza w Świnicach Warckich. Już w wieku siedmiu lat usłyszała głos wzywający ją do życia pełnego świętości. W 1914 roku przystąpiła do I Komunii świętej, a trzy lata później rozpoczęła naukę w szkole podstawowej. Edukację musiała przerwać po trzech latach, aby pomagać matce w gospodarstwie.
W wieku szesnastu lat Helena rozpoczęła pracę u zamożnych rodzin w Aleksandrowie, Łodzi i Ostrówku, aby samodzielnie się utrzymać i wspierać rodzinę. Mimo młodego wieku pragnęła życia zakonnego, jednak długo ukrywała te pragnienia przed rodzicami. Dopiero w 1924 roku, podczas spaceru w parku koło łódzkiej katedry, Pan Jezus wezwał ją do niezwłocznego wstąpienia do klasztoru w Warszawie. Zdecydowała się na ten krok, stawiając rodziców przed faktem dokonanym.
1 sierpnia 1925 roku Helena została przyjęta do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. W czasie nowicjatu w Krakowie otrzymała imię zakonne Maria Faustyna. Doświadczała w tym czasie licznych prób duchowych, jednak w Wielki Piątek 1927 roku jej serce ogarnęła miłość Chrystusa, pozwalając zapomnieć o własnych cierpieniach. Pierwsze śluby zakonne złożyła 30 kwietnia 1928 roku, a potem pokornie pełniła różne obowiązki w domach zakonnych w Krakowie, Płocku i Wilnie.
Najważniejszą misją w życiu Siostry Faustyny było szerzenie kultu Miłosierdzia Bożego.
Obraz Jezusa Miłosiernego, Foto: Piotr Tumidajski, © Copyright by Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia
22 lutego 1931 roku ujrzała Pana Jezusa, który polecił jej namalowanie swojego wizerunku i publiczne ukazanie go wiernym. Pod kierunkiem ks. Michała Sopoćko powstał obraz Jezusa Miłosiernego, który został po raz pierwszy wystawiony w Ostrej Bramie w Wilnie w 1935 roku. Siostra Faustyna ustanowiła także praktyki duchowe związane z Miłosierdziem Bożym: koronki, nowenny, Godzinę Miłosierdzia o godzinie 15:00 oraz święto Miłosierdzia Bożego w II Niedzielę Wielkanocną.
Mimo pogarszającego się stanu zdrowia, walczyła z cierpieniem z niezwykłą pokorą. Chorowała na gruźlicę i przebywała w szpitalu, gdzie poświęcała się modlitwie i wsparciu dla innych chorych. Była przykładem pobożności, oddania i miłości bliźniego.
Siostra Faustyna zmarła 5 października 1938 roku w wieku 33 lat i została pochowana w Krakowie-Łagiewnikach. Jej życie i misja zostały docenione przez Kościół – beatyfikowana została w 1993 roku, a kanonizowana 30 kwietnia 2000 roku. Relikwie świętej znajdują się w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach, które odwiedza rocznie setki tysięcy pielgrzymów. Dwukrotnie nawiedził je także św. Jan Paweł II, w 1997 i 2002 roku, zawierzając świat Bożemu Miłosierdziu.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Bartłomiej Longo, tercjarz dominikański
Bartolo Longo urodził się 10 lutego 1841 roku w Latiano, niedaleko Brindisi. Po ukończeniu szkoły podstawowej i średniej rozpoczął studia na uniwersytecie w Neapolu. Jednak panująca wówczas atmosfera polityczna odciągała studentów od nauki. Dlatego Longo kontynuował edukację w Lecce, pod okiem doświadczonych nauczycieli, a w wolnym czasie pasjonował się muzyką. Skromne warunki finansowe zmusiły go do życia w oszczędności, co odbiło się na jego zdrowiu.
Po powrocie na uniwersytet w Neapolu, pod wpływem otoczenia, Bartolo odsunął się od religii i zaangażował w praktyki spirytystyczne, nawet przyjmując nielegalne „święcenia kapłańskie” w kulcie satanistycznym. Na szczęście w jego życiu pojawił się przyjaciel, profesor Wincenty Pepe, który cierpliwie wskazywał mu drogę powrotu do wiary. Dzięki spotkaniom z kapłanem z Zakonu Kaznodziejskiego, Longo powoli odnalazł wiarę katolicką i praktyki religijne.
W 1864 roku uzyskał doktorat z prawa, ale odrzucił karierę adwokata, małżeństwo i życie świeckie, aby w pełni poświęcić się Bogu. Złożył ślub dozgonnej czystości i wrócił do Neapolu, gdzie wraz z księżną Marianną de Fusco realizował swoją apostolską działalność. W 1872 roku został administratorem majątków w okolicach Pompejów, gdzie natrafił na duchowe opuszczenie miejscowej ludności. Jego misją stało się odnowienie życia religijnego i szerzenie pobożności.
Szczególnym znakiem jego powołania była ożywienie kultu Matki Boże Różańcowej. Bartolo otrzymał od siostry Marii Concetty de Litala zniszczony obraz Matki Bożej Różańcowej, który odnowił i umieścił w kościółku parafialnym w Pompejach w 1876 roku. Obraz zaczął przyciągać pielgrzymów, a Longo podjął budowę nowej, okazałej świątyni, która w ciągu jedenastu lat została ukończona, a w 1887 roku koronowana papieskimi koronami przez zgodę Leona XIII.
Życiową misją BartoloLongo było stworzenie, przyciągającego rzesze pielgrzymów, Sanktuarium Matki Bożej w Pompejach, ożywienie nabożeństwa Różańca świętego a także stworzenie ośrodka dzieł miłosierdzia.
Założył sierociniec, który powierzył „Córkom Różańca z Pompei”, oraz Instytut Dzieci Więźniów, aby chronić młode pokolenia przed złym losem. Dzięki jego staraniom tysiące wychowanków dorastało w wierze i stawało się dobrymi obywatelami.
Longo nie szczędził sił na popularyzację nabożeństwa różańcowego. Wydawał czasopisma „Różaniec” i „Nowa Pompeja”, publikował prace dotyczące Różańca, a sam siebie nazywał „Kawalerem Maryi”. Całe swoje dzieła poświęcił Matce Bożej i Stolicy Apostolskiej, tworząc trwałe centrum duchowej i materialnej pomocy. Dzięki jego wysiłkom pustynne okolice Pompejów zamieniły się w tętniące życiem miasteczko, a sanktuarium przyciągało pielgrzymów z całego świata.
Mimo licznych przeciwności, w tym ataków masonerii i liberalnych środowisk, Bartolo Longo cierpliwie znosił trudności i fizyczne dolegliwości. Zmarł 5 października 1926 roku, w miesiącu różańcowym, w 85. roku życia. Jego ciało spoczęło w krypcie pod bazyliką w Pompejach.
Urna zawierająca ciało błogosławionego Bartolo Longo znajdująca się w kaplicy w sanktuarium Matki Bożej Różańcowej w Pompejach, GiovAngri, 2018, CC-BY-SA-3.0
Wspomnienie dowolne –Błogosławiony Rajmund z Kapui, prezbiter
Raimund von Capua, autor nieznany, XVII w., Public domain
Rajmund z Kapui urodził się około 1330 roku w Królestwie Neapolu. Początkowo studiował prawo w Bolonii, jednak spotkanie z duchowością dominikańską skierowało go na drogę życia zakonnego. Wstąpił do dominikanów w 1348 roku, a po kilku latach przyjął święcenia kapłańskie. Zyskał uznanie jako kaznodzieja i kierownik duchowy, a także jako autor pierwszej biografii św. Agnieszki z Montepulciano.
Najważniejszą misję swojego życia Rajmund podjął w 1374 roku, kiedy został spowiednikiem i doradcą św. Katarzyny ze Sieny. Choć początkowo podchodził do niej z dystansem, szybko rozpoznał w niej autentycznego świadka wiary. Towarzyszył jej w podróżach, pełnił rolę tłumacza i współpracownika w dziele pojednania Kościoła. Wspólnie działali na rzecz powrotu papieża Grzegorza XI z Awinionu do Rzymu, co udało się osiągnąć w 1377 roku. Podczas epidemii dżumy Rajmund poświęcił się opiece nad chorymi, narażając własne życie.
Kiedy w 1380 roku zmarła Katarzyna, Rajmund został wybrany generałem dominikanów. Jego kolejną wielką misją była odnowa Zakonu Kaznodziejskiego w czasach wielkiej schizmy zachodniej. Dążył do odnowy życia duchowego i dyscypliny zakonnej, dzięki czemu nazwano go „drugim założycielem dominikanów”. Jego pisma – zwłaszcza Legenda maior o św. Katarzynie – stały się ważnym świadectwem epoki.
Bł. Rajmund zakończył ziemską pielgrzymkę 5 października 1399 roku w Norymberdze. Jego doczesne szczątki spoczywają w Neapolu, w kościele San Domenico Maggiore. W 1899 roku papież Leon XIII wyniósł go do chwały ołtarzy, podkreślając jego rolę jako świadka wiary i męża Kościoła, który w najtrudniejszych chwilach podjął misję odbudowy jedności i odnowy duchowej.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Albert Marvelli
Alberto Marvelli, Philip K, 2021, Public domain
Albert Marvelli urodził się 21 marca 1918 roku w Ferrarze, w rodzinie, która łączyła głęboką religijność z otwartością na potrzeby innych. Atmosfera domu rodzinnego, w którym nigdy nie odmawiano pomocy ubogim, ukształtowała jego wrażliwość. Już jako chłopiec zafascynował się postacią bł. Piotra Jerzego Frassatiego i postawił sobie za cel naśladowanie jego stylu życia.
W wieku dwunastu lat wstąpił do Akcji Katolickiej, co stało się dla niego szkołą apostolstwa i kształtowania charakteru. Z zamiłowaniem uprawiał sport, zwłaszcza kolarstwo, traktując go jako narzędzie walki z własną słabością i ćwiczenie woli. W swoim Dzienniku zapisał, że pragnie osiągnąć świętość nie z próżności, lecz „dla większej chwały Boga i służby bliźnim”.
Gdy miał piętnaście lat, zmarł jego ojciec. Od tego momentu Albert starał się jeszcze bardziej wspierać matkę i rodzeństwo. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął studia inżynierskie w Bolonii, które ukończył w 1941 roku. Choć dobrze rokował jako inżynier, a nawet przez pewien czas pracował w fabryce Fiata, życie wciągnęło go w wir wydarzeń II wojny światowej. W służbie wojskowej dawał przykład kolegom, zachęcając ich do uczciwego życia i rezygnacji ze złych przyzwyczajeń.
W 1943 roku, po śmierci młodszego brata na froncie rosyjskim, wrócił do Rimini i poświęcił się pomocy ofiarom wojny. Ryzykował własnym bezpieczeństwem, pomagając więźniom i deportowanym. Jako pracownik niemieckiej organizacji „Todt” potrafił wykorzystać swoją pozycję, aby ocalić wielu ludzi od obozów koncentracyjnych i przymusowej pracy. W czasie gdy inni widzieli w nim zagrożenie kolaboracji, on w rzeczywistości otwierał wagony z więźniami i wypuszczał ich na wolność. Jego misją specjalną stało się ratowanie życia – z narażeniem siebie uwalniał więźniów z transportów i chronił ludzi przed wywózką do obozów. Po zakończeniu wojny to samo powołanie przybrało nowy wymiar: służba społeczeństwu i polityce rozumianej jako odpowiedzialność i miłość do bliźnich.
Po wyzwoleniu Rimini jego działalność nabrała nowego wymiaru. Choć nie wiązał się formalnie z żadną partią, został wybrany do Rady Komitetu Wyzwolenia, gdzie zajmował się przydziałem mieszkań dla bezdomnych. Później wstąpił do Demokracji Chrześcijańskiej, traktując politykę jako służbę, a nie okazję do kariery. W jego notatkach powtarzało się przekonanie: „Lepiej służyć, niż oczekiwać, by inni nam służyli”.
Albert Marvelli nie ograniczał swojej aktywności do polityki. Angażował się w życie Kościoła, przewodniczył stowarzyszeniu „Laureaci Katoliccy”, wspierał rozwój uniwersytetu ludowego i troszczył się o duchowe formowanie młodzieży. Uważał, że kultura powinna wyrastać nie tylko z pracy intelektualistów, ale także zwyczajnych ludzi zakorzenionych w wierze.
Śmierć przerwała jego dynamiczną działalność nagle i tragicznie. 5 października 1946 roku, jadąc rowerem na spotkanie wyborcze, został potrącony przez wojskową ciężarówkę. Zmarł w wieku zaledwie 28 lat. Pogrzeb zgromadził tłumy mieszkańców Rimini, a na jego nagrobku zapisano wymowne słowa: „Albert Marvelli, robotnik Chrystusa”.
Pamięć o nim szybko rozprzestrzeniła się poza rodzinną diecezję. Ludzie wspominali jego prostotę, głęboką modlitwę i niestrudzoną gotowość do pomocy. W 2004 roku św. Jan Paweł II beatyfikował Alberta Marvelliego, podkreślając, że jego krótkie życie było całkowitym darem miłości ofiarowanym Chrystusowi i braciom. Papież przypomniał, że codzienna Eucharystia była dla niego źródłem siły i inspiracją zarówno w działalności charytatywnej, jak i politycznej.
Albert Marvelli pozostaje wzorem świeckiego zaangażowania chrześcijańskiego – człowieka, który w trudnych czasach wojny i odbudowy kraju umiał łączyć głęboką duchowość z odważną obecnością w świecie. Jego przesłanie, zapisane w krótkim programie życia – modlitwa, Eucharystia, wierność sumieniu i służba bliźnim – wciąż brzmi aktualnie.
Wspomnienie dowolne– Franciszek Ksawery Seelos, prezbiter
Bł. Franciszek Ksawery Seelos, ©Prowincja Warszawska Redemtorystów
Franciszek Ksawery Seelos urodził się w 1819 r. w bawarskim Füssen, w licznej i głęboko religijnej rodzinie. Od najmłodszych lat pragnął zostać kapłanem, a studia filozoficzne i teologiczne w Monachium tylko umocniły to powołanie. W sercu młodego kleryka zrodziło się pragnienie szczególnej drogi – służby wśród opuszczonych emigrantów w Stanach Zjednoczonych. Zainspirowany działalnością redemptorystów, w 1843 r. wyruszył za ocean, by poświęcić swoje życie misjom.
Po święceniach kapłańskich rozpoczął posługę w Pittsburghu u boku św. Jana Neumanna, którego uważał za swojego przewodnika. Szybko okazało się, że jego dar otwartości, serdeczność i znajomość języków czynią go niezwykle skutecznym spowiednikiem i duszpasterzem. Jego konfesjonał był dostępny dla każdego – bez względu na pochodzenie czy kolor skóry. W prostych i głębokich homiliach trafiał zarówno do prostych robotników, jak i do ludzi wykształconych.
Misją specjalną życia bł. Franciszka Ksawerego Seelosa była niestrudzona troska o duchowe i materialne potrzeby najbardziej opuszczonych – zwłaszcza emigrantów – oraz odważna służba chorym i ubogim, nawet za cenę własnego życia. Widział w tym najpełniejsze naśladowanie Chrystusa – Dobrego Pasterza. Dlatego nie pragnął zaszczytów ani stanowisk, odrzucił nawet nominację biskupią, aby pozostać zwykłym misjonarzem.
Jako kaznodzieja i katecheta ogromny nacisk kładł na formację dzieci i młodzieży, wierząc, że od ich wychowania zależy przyszłość Kościoła. Był również mistrzem nowicjatu, ucząc młodych redemptorystów odwagi, entuzjazmu i gotowości do poświęceń. W czasie wojny secesyjnej zdołał wyprosić u prezydenta Lincolna zwolnienie kleryków od poboru, aby mogli kontynuować drogę powołania.
Ostatnim aktem jego życia stała się posługa w Nowym Orleanie, gdzie w 1867 r. podczas epidemii żółtej febry odwiedzał zarażonych, niosąc im sakramenty i pociechę. Tam sam zaraził się i zmarł 4 października tego samego roku, oddając życie w duchu całkowitej ofiary.
Jan Paweł II, beatyfikując go w 2000 r., podkreślił, że Seelos jest wzorem kapłana, który żył blisko ludzi i nie wahał się służyć aż do końca. Jego przykład przypomina, że prawdziwa wielkość kapłaństwa wyraża się w codziennej, cichej miłości do najbardziej potrzebujących.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
Portugalia– Święto Republiki
Portugalia, położona na zachodnim krańcu Europy Półwyspu Iberyjskiego, jest krajem o bogatej historii i głębokich tradycjach chrześcijańskich. Jej dzieje sięgają czasów prehistorycznych, kiedy na tych terenach rozwijały się pierwsze osady. W średniowieczu Portugalia wyłoniła się jako odrębne królestwo, którego kształtowanie rozpoczęło się w XII wieku, a jego niepodległość została utrwalona w 1143 roku poprzez Traktat z Zamory.
Rozwój chrześcijaństwa na ziemiach portugalskich rozpoczął się wraz z misjami w czasach Cesarstwa Rzymskiego, a szczególnie w okresie wczesnego średniowiecza, kiedy to biskupstwa i klasztory odgrywały kluczową rolę w kształtowaniu życia religijnego. Ważnym momentem było przyjęcie chrztu przez króla Portugalii, Afonso Henriquesa, co wzmocniło pozycję Kościoła w państwie i przyczyniło się do konsolidacji chrześcijańskiej tożsamości narodu.
W historii Portugalii nie brakowało też wydarzeń o charakterze globalnym – słynna epoka wielkich odkryć geograficznych w XV i XVI wieku, kiedy portugalscy żeglarze przemierzali oceany, niosła nie tylko handel i kolonizację, ale również chrześcijańskie misje do Afryki, Azji i Ameryki Południowej. Portugalczycy zakładali klasztory i parafie, a ich działalność misyjna przyczyniła się do rozprzestrzenienia wiary katolickiej poza Europę.
Portugalia jest także krajem wielu świętych, których życie i działalność pozostawiły trwały ślad w duchowości narodowej. Do najbardziej znanych należą św. Antoni Padewski, urodzony w Lizbonie, który jako kaznodzieja i cudotwórca stał się postacią rozpoznawalną na całym świecie, oraz św. Franciszek Ksawery, który choć bardziej związany z misjami azjatyckimi, jest symbolem portugalskiego ducha misyjnego. Inne postacie, jak św. Tereska z Lisieux, choć nie rodem z Portugalii, mają silne sanktuaria w kraju, świadczące o głębokiej pobożności wiernych.
The crowd looking at „the Miracle of the Sun”, occurred during the Our Lady of Fatima apparitions, Judah Bento Ruah, 13.10.1917, Public domain.
Portugalia słynie również z licznych sanktuariów i miejsc pielgrzymkowych, które przyciągają rzesze wiernych. Najważniejszym z nich jest Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Fatimie, miejsce objawień Maryjnych w 1917 roku, które stało się symbolem narodowej i międzynarodowej wiary. Inne istotne sanktuaria to klasztory w Batalha i Alcobaça, sanktuarium w Braga – często nazywane „portugalskim Rzymem” – oraz liczne kościoły poświęcone św. Antoniemu w Lizbonie i Coimbrze.
Z punktu widzenia administracji kościelnej Portugalia jest podzielona na 21 diecezji, w tym cztery archidiecezje: Braga, Évora, Lisboa i Porto. Całkowita liczba ludności wynosi około 10,3 miliona osób. Większość mieszkańców, około 81%, deklaruje przynależność do Kościoła katolickiego. Inne wyznania chrześcijańskie stanowią około 3%, natomiast osoby bezwyznaniowe lub niewierzące – około 16%.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1962 – Ks. Carlo Mario Pensa FDP (1886-1962) – drugi następca Ojca Założyciela, urodzony w Scaldasole (Pavia), zmarł w Rzymie, mając 76 lat życia, 57 lat życia zakonnego i 49 lat kapłaństwa.
1947 – Siostra Maria Plautilla – Cavallo Lucia PSMC (1914-1947) – urodzona w RoataChiusani (Cuneo), zmarła w Genui, mając 33 lata życia i 9 lat profesji zakonnej.
2017 – Siostra Maria Gabriela – Marianna Stachurska PSMC (1921-2017) – urodzona w Julianowie, zmarła w Otwocku, mając 96 lat życia i 71 lat profesji zakonnej.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP