KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Błogosławiona Marcelina Darowska, zakonnica
Błogosławiona Marcelina Darowska – zakonnica i pionierka wychowania kobiet
Marcelina Darowska, painting: unknown, foto: Nikolaus von Nathusius, Public domain
Błogosławiona Marcelina Darowska (1827–1911) pochodziła z ziemiańskiej rodziny w Szulakach, gdzie od młodości uczyła wiejskie dzieci i odwiedzała chorych. Choć nosiła w sercu pragnienie życia zakonnego, z woli ojca wyszła za mąż. W ciągu kilku lat straciła najpierw męża, a później małego syna – wydarzenia te głęboko naznaczyły jej życie duchowe i otworzyły ją na poszukiwanie nowego powołania.
Podczas pobytu w Rzymie odkryła, że jej zadaniem ma być stworzenie wspólnoty oddanej wychowaniu młodych pokoleń Polek. Dzięki współpracy z o. Hieronimem Kajsiewiczem oraz Józefą Karską związała się z rodzącym się zgromadzeniem, a po śmierci Karskiej w 1863 r. objęła jego kierownictwo. Papież Pius IX miał wtedy powiedzieć proroczo: „To zgromadzenie jest dla Polski”.
Przeniesienie zgromadzenia do Jazłowca i otwarcie zakładu naukowo-wychowawczego stało się przełomem. Marcelina stworzyła tam nowatorski system formacji dziewcząt, oparty na indywidualizacji nauczania oraz trosce o harmonijny rozwój duchowy, intelektualny i społeczny. Jej celem było wychowanie kobiet dojrzałych, zdolnych budować silne rodziny i odpowiedzialnie służyć narodowi oraz Kościołowi. Ta właśnie wizja była jej życiową misją – uczynić z edukacji fundament odrodzenia moralnego społeczeństwa.
Dzieło Matki Marceliny szybko rosło: zakłady powstały w Jarosławiu, Niżniowie, Nowym Sączu, Słonimiu, a w 1907 r. także w Szymanowie, który stał się później centrum zgromadzenia. Do końca życia pozostawała przewodniczką duchową sióstr – pozostawiła po sobie 144 tomy pism o bogatej, romantycznej duchowości.
Zmarła w Jazłowcu 5 stycznia 1911 r. Jej oddanie sprawie wychowania i odnowy moralnej przyniosło owoce trwające do dziś. Beatyfikował ją św. Jan Paweł II w 1996 r.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Dydak Józef z Kadyksu, prezbiter
Błogosławiony Dydak Józef z Kadyksu – kapucyn i apostoł prostego słowa
Fray Diego José de Cádiz, autor anonimowz, 1894, Public domain
Błogosławiony Dydak Józef z Kadyksu (1743–1801), urodzony jako Józef Lopez Caamaño, pochodził z rodziny o dawnych wizygockich korzeniach. Jako dziecko nie wyróżniał się uzdolnieniami, a szkolne doświadczenia pełne drwin głęboko go raniły, lecz jednocześnie uczyły pokory. Wstąpienie do kapucynów w Sewilli stało się dla niego momentem przełomowym — tam otrzymał imię Dydak, ukończył studia i przyjął święcenia.
Jako kaznodzieja odkrył w sobie niezwykły charyzmat głoszenia. Jego życiową misją stało się dotarcie z Ewangelią do każdego człowieka, zwłaszcza do tych, którzy żyli z dala od ośrodków religijnych. Przemierzał Hiszpanię pieszo, odwiedzając wioski, miasteczka i ubogich wiernych, którzy nigdy wcześniej nie słyszeli tak prostego, a jednocześnie poruszającego słowa. Jego kazania potrafiły przemieniać serca i prowadzić do trwałych nawróceń; tradycja wspomina nawet o stanach lewitacji podczas jego przepowiadania.
Dydak żył w głębokiej czci wobec tajemnicy Trójcy Świętej, co przenikało jego duchowość i nauczanie. Swoją posługę rozszerzał także na konfesjonał, gdzie słuchacze doświadczali niezwykłej delikatności i duchowego rozeznania. Mimo intensywnej działalności misjonarskiej nie zaniedbywał odwiedzin w szpitalach i więzieniach, a noce poświęcał modlitwie i adoracji.
Zmarł w 1801 r., pozostawiając pamięć o człowieku, który z prostoty uczynił narzędzie zbawienia. W 1894 r. papież Leon XIII wyniósł go na ołtarze, a wierni do dziś nazywają go apostołem Hiszpanii.
Wspomnienie dowolne – Święty Edward Wyznawca, król
Wspomnienie dowolne – Święty Szymon Słupnik
Wspomnienie dowolne – Święty Karol Houben, prezbiter
Wspomnienie dowolne – Święty Jan Nepomucen Neumann, biskup
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
269 – Feliks I został papieżem.
1919 – Początek działalności Małego Dzieła w parafii św. Józefa w Squarciarelli w gminie Grottaferrata (Rzym).
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1173 – Bolesław IV Kędzierzawy, książę mazowiecki, kujawski, krakowski i sandomierski, książę zwierzchni Polski
Bolesław IV Kędzierzawy, Jan Matejko, 1893, Public domain
Bolesław IV Kędzierzawy (ok. 1122–1173) był jednym z synów Bolesława Krzywoustego i jednym z najważniejszych Piastów okresu rozbicia dzielnicowego. Po śmierci starszego brata, Władysława Wygnańca, objął zwierzchnią władzę w kraju, stając się księciem senioralnym i władcą Mazowsza. W swoich rządach musiał zmierzyć się zarówno z wewnętrznymi konfliktami między Piastami, jak i naciskami ze strony cesarstwa, które wspierało roszczenia Wygnańca. Udało mu się jednak utrzymać samodzielność dzielnicy oraz zapobiec pełnemu podporządkowaniu Polski obcym wpływom. Jego panowanie to także czas konsolidacji Mazowsza oraz prób wzmacniania jedności w podzielonej na dzielnice Polsce. Za jego rządów do kraju przybyła pierwsza misja pruska biskupa Chrystiana, co zapoczątkowało długotrwałe działania ewangelizacyjne na ziemiach bałtyjskich. Bolesław zmarł w 1173 r., pozostawiając po sobie pamięć o władcy roztropnym, który w niesprzyjających czasach starał się utrzymać stabilność i ciągłość państwa Piastów.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP