KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Olegariusz, biskup
Święty Olegariusz, urodzony w 1060 roku w Barcelonie, wyrósł z zamożnej rodziny, lecz jego życie nie prowadziło ku wygodzie, lecz ku służbie Kościołowi. Już jako dziecko został włączony do kapituły katedralnej, a święcenia kapłańskie przyjął w 1094 roku. Krok po kroku powierzano mu coraz większą odpowiedzialność – kierował wspólnotami kanoników, a później augustiańskim klasztorem św. Rufusa w Awinionie. Jego duchowym centrum stała się idea odnowy – chciał, aby Kościół był wierny Ewangelii, zdolny jednoczyć i umacniać wspólnoty.
W 1116 roku mianowano go biskupem Barcelony, a wkrótce także Tarragony – regionu zniszczonego przez panowanie Maurów. To właśnie tutaj urzeczywistniła się główna misja jego życia: odbudowa Kościoła i moralna odnowa wiernych. Uczestniczył w ważnych synodach reformujących Kościół, reorganizował życie zakonne w duchu św. Augustyna, a opuszczonym terenom Tarragony przywracał liturgię, struktury i bezpieczeństwo. Przyciągał osadników, dbał o obronę miasta, jednoczył zwaśnionych władców i zakładał archifraternię – wspólnotę duchownych i świeckich finansującą odbudowę Kościoła.
The Cathedral of the Holy Cross and Saint Eulalia in Barcelona. Tomb of Saint Olegarius, Didier Descouens, CC BY-SA 4.0
Choć podjął pielgrzymkę do Ziemi Świętej, skrócił ją, aby wrócić do swoich zniszczonych diecezji – to pokazuje, jak głęboko jego powołanie związane było z troską o powierzony lud. Olegariusz zmarł 6 marca 1137 r., a Kościół uznał świętość jego życia w 1675 roku. Jego misją, wyraźnie odciśniętą w historii, była rewitalizacja życia chrześcijańskiego poprzez reformę duchową, jedność społeczną i odbudowę Kościoła na ziemi poranionej wojnami.
Wspomnienie dowolne – Święta Róża z Viterbo, dziewica i zakonnica
Święta Róża z Viterbo przyszła na świat w 1233 roku w prostej rodzinie rolniczej, lecz jej duchowe piękno sprawiło, że już jako dziecko przyciągała uwagę otoczenia. Mając dwanaście lat, wstąpiła do III Zakonu św. Franciszka, jakby od początku świadoma, że Bóg powierza jej zadanie większe niż życie w zaciszu rodzinnego domu. Przełomem stała się choroba w 1250 roku – w obliczu śmierci modliła się nie o siebie, lecz o zwycięstwo wyprawy krzyżowej w obronie Ziemi Świętej. Gdy została cudownie uzdrowiona, uznała to za znak, by całkowicie oddać się misji zdobywania dusz dla Boga.
Z krzyżem w ręku przemierzała ulice miasta, nawołując do nawrócenia, pokuty i wierności Kościołowi. Jej płomienne wezwania wzbudziły sprzeciw grup religijnych popierających nauki uznane za heretyckie, co zmusiło ją do opuszczenia rodzinnego miasta. Towarzyszyła jej jednak szczególna intuicja duchowa – wizja ujawniająca koniec prześladowań Kościoła. Po śmierci cesarza Fryderyka II przepowiednia spełniła się, a Róża mogła powrócić do Viterbo.
Pod koniec życia pragnęła wstąpić do klarysek, lecz odrzucona z powodu zdrowia, przemieniła swój dom w mały „klasztor”. Tam, wraz z grupą osób, oddawała się modlitwie i wynagradzaniu za grzeszników. Zmarła młodo – w 1252 roku, mając niespełna dwadzieścia lat. Jej odejście poruszyło mieszkańców miasta, ale to dopiero początek jej duchowego oddziaływania: jej ciało zachowało się nienaruszone, przy grobie dokonywały się liczne cuda, a procesje ku jej czci stały się tradycją Viterbo aż po dzień dzisiejszy.
Jej misją życiową było wstrząsnąć sumieniami, prowadzić ludzi do nawrócenia i bronić wierności Kościołowi, nawet kosztem wygnania, cierpienia i niezrozumienia. Święta Róża pozostaje patronką młodzieży żeńskiej Akcji Katolickiej, emigrantów, tercjarek oraz kilku miast, ale przede wszystkim – symbolem odwagi i duchowego ognia w młodym wieku.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1957 – Ghana – Święto Niepodległości
Ghana, położona nad Zatoką Gwinejską w zachodniej Afryce, rozciąga się na obszarze blisko 238,5 tys. km². Jest krajem o bogatej historii i wyjątkowej różnorodności etnicznej. Zanim przyjęła obecną nazwę, znana była Brytyjczykom jako „Złote Wybrzeże”, co trafnie oddawało znaczenie handlu złotem, który od XV wieku przyciągał Europejczyków na te tereny. Jednak prawdziwy przełom nastąpił 6 marca 1957 roku, kiedy Ghana jako pierwsze państwo subsaharyjskie odzyskała niepodległość. Wydarzenie to – dziś świętowane jako Independence Day – stało się symbolem narodowej dumy, a także wzorem dla innych ruchów wyzwoleńczych w Afryce.
Droga niepodległego państwa nie była łatwa: przewroty wojskowe i zawieszenia konstytucji pokazały kruchość młodej demokracji. Od 1992 roku kraj jednak stopniowo się stabilizuje, rozwijając system wielopartyjny i starając się budować wspólną wizję rozwoju.
Ghana_pexels-seyiram-3561109
Dzisiejsza Ghana to społeczeństwo liczące ok. 34,5 mln mieszkańców, z przeciętnym wiekiem nieco ponad 25 lat. Tworzą je liczne grupy etniczne – m.in. Akan, Mole-Dagbon, Ewe czy Ga-Dangme. Choć językiem urzędowym jest angielski, codzienność wypełnia bogactwo lokalnych języków. Religia nie przestaje odgrywać tu znaczącej roli: ok. 71% ludności to chrześcijanie (z czego 13% katolicy), 17,6% to muzułmanie, a ponad 5% praktykuje tradycyjne wierzenia oparte na kulcie przodków i sił natury.
Ghana_pexels-david-iloba-28486424-35038592
Katolicyzm trafił do Ghany dzięki XIX-wiecznym misjonarzom, a jego rozwój ugruntowali na początku XX wieku Ojcowie Biali na północy kraju. Dziś Kościół katolicki posiada cztery archidiecezje – w Akrze, Cape Coast, Kumasi i Tamale – oraz sieć diecezji i wikariatów. Ważne świątynie, jak katedra Ducha Świętego w Akrze czy bazylika św. Piotra w Kumasi, świadczą o głębokim zakorzenieniu wiary. Kościół angażuje się również w edukację, służbę zdrowia i działalność społeczną, co wpisuje się w jego misyjne zadanie: wspierać duchowy oraz materialny rozwój człowieka.
Ghana_pexels-elsaboath-30689484
Choć Ghana jest często wskazywana jako przykład stabilnej demokracji afrykańskiej, stoi przed wyzwaniami typowymi dla regionu: ubóstwem, nierównym dostępem do edukacji, napięciami plemiennymi czy skutkami zmian klimatycznych. Wzrost liczby ludności oraz szybka urbanizacja wymagają planowania infrastrukturalnego i inwestycji w ludzi.
1917 – Czwarta audiencja Benedykta XV dla ks. Alojzego Orione.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1943 – Kleryk Jan Jakubiak FDP
Kl. Jan Jakubiak urodził się 23 marca 1913 r. w Wólce Do-maszewskiej koło Łukowa w rodzinie Józefa i Rozalii. Ochrzczony został w kwietniu tego samego roku. Dzieciństwo spędził pod okiem rodziców. Miał siedmiu braci i trzy siostry. Józef, Wincenty, Maria i Janina pracowali później na roli, Zofia w gastronomii, Kazimierz był organistą, Bolesław – kościelnym, Stanisław miał pasiekę z pszczołami, Mieczysław był stolarzem, a Franciszek – szewcem.
W 1921 r. Jan przystąpił do Pierwszej Komunii św. Mając osiem lat, rozpoczął naukę w szkole powszechnej w Wólce Do-maszewskiej, którą ukończył w 1926 r. W 1930 r. został przyjęty do kolegium Orionistów w Zduńskiej Woli do czwartej klasy gimnazjalnej.
Proboszcz w opinii o nim napisał m.in.: „Niniejszym zaświadczam, że Jan Jakubiak, liczący 17 lat, mieszkając w Zofiborze przy rodzicach, już od kilku lat nosił się z zamiarem wstąpienia do stanu duchownego. Przez cały czas swego zamieszkania w Zofiborze zachowywał się zawsze spokojnie, porządnie i moralnie, uczęszczał często do sakramentów świętych, co niedziela i święta bywał na Mszy św. i kazaniu”.
Z powodu choroby płuc Jan musiał przerwać naukę w kolegium i udać się na kilka miesięcy do domu rodzinnego w celu podreperowania zdrowia. Wrócił do Zduńskiej Woli w 1932 r., ukończył klasę piątą i otrzymał promocję do klasy szóstej.
Po odbyciu nowicjatu złożył profesję zakonną i rozpoczął naukę w seminarium. Niestety, wybuch drugiej wojny światowej przerwał studia.
Razem z klerykami we wrześniu 1939 r. schronił się do naszego domu w Łaźniewie koło Warszawy, a stamtąd udał się do rodziców, którzy dalej mieszkali w Zofiborze obok kościoła.
Przez około półtora roku Jan pomagał rodzinie w pracach domowych, a w wolnych chwilach uczył rodzeństwo służenia do Mszy św. Bliskość kościoła parafialnego sprawiała, że mógł bez przeszkód uczestniczyć codziennie we Mszy św.
Był człowiekiem rozmodlonym i bardzo wrażliwym na potrzeby innych. Przez ten czas zawsze chodził w sutannie.
W lutym 1943 r. cała rodzina Jakubiaków zachorowała na tyfus. W tej trudnej sytuacji z pomocą przychodził im miejscowy ksiądz proboszcz, który codziennie przynosił jedzenie. Niestety, kl. Jan zaraził się tyfusem od domowników i zmarł 6 marca 1943 r., mając za sobą 29 lat życia i 7 lat profesji zakonnej.
Został pochowany w głównej alei na cmentarzu parafialnym w Zofiborze.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1944 – Stanisław Jagielski (1919-1944) – polski podporucznik, cichociemny.
Tablica poświęcona 108 poległym cichociemnym w lewej nawie kościoła św. Jacka przy ul. Freta w Warszawie, Happa, 2014, CC BY 3.0
Stanisław Jagielski urodził się w Rozdzielu koło Bochni w rodzinie nauczycielskiej, jako najstarszy syn Józefa i Stanisławy. Po ukończeniu gimnazjum w Wieliczce odbył kurs podchorążych rezerwy piechoty i walczył we wrześniu 1939 roku w składzie 20 Pułku Piechoty. Po dostaniu się do niewoli niemieckiej zdołał uciec i przez Rumunię dotarł do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do 1 Brygady Strzelców i przeszedł szkolenie cichociemnych.
W nocy z 1 na 2 października 1942 roku został zrzucony w okolice Dęblina i przydzielony do Okręgu Lublin Armii Krajowej. Prowadził szkolenia dywersyjne, organizował akcje sabotażowe i likwidacje agentów niemieckich. Od grudnia 1942 roku pełnił funkcję szefa Kedywu Inspektoratu Rejonowego Lublin i Puławy, a od października 1943 roku dowodził oddziałem dyspozycyjnym. Jego misją życiową była walka o wolność Ojczyzny i ochrona współtowarzyszy w walce z okupantem.
Jagielski został aresztowany przez Gestapo 7 grudnia 1943 roku, brutalnie przesłuchiwany i torturowany. Zginął 6 marca 1944 roku w publicznej egzekucji w Kurowie. Pochowany został na cmentarzu w Żyrzynie, a symbolicznie spoczywa w grobie rodziców w Wieliczce. Jego życie i poświęcenie pozostają przykładem odwagi, honoru i bezkompromisowej służby dla Polski.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP