KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Bruno Kartuz z Kolonii (opat)
Brunon z Kolonii (ok. 1030–1101) pochodził z możnej rodziny i zdobył znakomite wykształcenie w Reims oraz Tours. Przez dwadzieścia lat prowadził tam szkołę katedralną, z której wyszło wielu uczonych i duchownych. Mógł zrobić karierę w Kościele – proponowano mu nawet biskupstwo – jednak on odrzucał zaszczyty.
Jego prawdziwym pragnieniem była droga ukryta przed światem: całkowite oddanie Bogu w ciszy i modlitwie. Wraz z kilkoma towarzyszami udał się do gór w pobliżu Grenoble, gdzie w 1084 roku założył pustelnię znaną jako Wielka Kartuzja. To właśnie tam narodził się zakon kartuzów, łączący samotne życie pustelnicze z rytmem wspólnotowej liturgii.
Specjalną misją Brunona stało się przypomnienie światu, że Kościół potrzebuje nie tylko kaznodziejów i administratorów, ale także cichego świadectwa modlitwy, która podtrzymuje duchową równowagę świata. Nawet gdy papież Urban II – jego dawny uczeń – wezwał go do Rzymu, Brunon nie zrezygnował z życia pustelnika. Ostatecznie osiadł w Kalabrii, gdzie założył kolejne domy kartuzów. Zmarł tam w 1101 roku, pozostawiając dzieło, które do dziś trwa w sercu Kościoła.
Święty Brunon jest patronem zakonu kartuzów, a jego postać – w białym habicie, z palcem przy ustach symbolizującym milczenie – przypomina, że jego życiową misją była cisza, modlitwa i ukryta ofiara za zbawienie świata.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Jakub (Dydak) Alojzy de San Vitores, jezuita
Rycina przedstawiająca świętego Wiktora z Cerezo, nieznany autor, 1849, Public domain.
Jakub (Dydak) Alojzy de San Vitores SJ (1627–1672) pochodził z Burgos w Hiszpanii. Choć rodzice widzieli go w wojsku, on od młodości czuł powołanie kapłańskie. Wstąpił do jezuitów, a po święceniach pełnił funkcje wykładowcy i wychowawcy, jednak jego serce ciągnęło ku misjom.
W 1660 roku opuścił ojczyznę, kierując się najpierw do Meksyku, potem na Filipiny. Tam ujawnił nie tylko zdolności teologa, ale i gorliwość w pracy apostolskiej. Jego największym dziełem stała się jednak misja na wyspie Guam, gdzie dzięki jego staraniom powstał Kościół katolicki. To właśnie San Vitores nadał archipelagowi nazwę „Mariany”, łącząc cześć dla regentki Marii Anny Austriackiej i Najświętszej Maryi Panny.
Misją jego życia było głoszenie Ewangelii tym, którzy nigdy jej nie słyszeli. Wierność temu zadaniu przypłacił śmiercią. 2 kwietnia 1672 roku został zamordowany przez wodza Mata’panga, sprzeciwiającego się chrześcijaństwu. Towarzyszył mu młody katechista Piotr Calungsod, który również poniósł męczeństwo.
Śmierć San Vitoresa nie przerwała dzieła – Kościół na Marianach przetrwał, a jego ofiara stała się fundamentem wiary dla kolejnych pokoleń. W 1985 roku Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym, wskazując go jako wzór gorliwości misyjnej i odwagi w obliczu prześladowań.
Wspomnienie dowolne – Święta Maria Franciszka od Pięciu Ran Pana Jezusa, dziewica
Santa Maria Francesca of the Five Stigmata, wykonanie własne, José Luiz, 2015, CC BY-SA 4.0
Anna Maria Gallo przyszła na świat 25 marca 1715 roku w Neapolu, w rodzinie kupca Franciszka i Barbary. Od najmłodszych lat wyróżniała się głęboką religijnością, choć jej dzieciństwo nie było łatwe – surowy ojciec często zmuszał ją do pracy ponad siły, a oparcie znajdowała przede wszystkim w pobożnej matce. Już jako siedmioletnia dziewczynka przyjęła Komunię świętą i odtąd codziennie, gdy tylko mogła, uczestniczyła w Eucharystii. Marzyła o życiu całkowicie oddanym Bogu i nawet próby wydania jej za mąż nie odciągnęły jej od tej drogi.
W wieku 16 lat wstąpiła do III Zakonu św. Franciszka, przyjmując imię Maria Franciszka od Pięciu Ran Pana Jezusa – znak jej szczególnej czci dla Chrystusowej męki. Była stygmatyczką: na jej ciele ukazywały się rany, które szczególnie dawały o sobie znać w piątki Wielkiego Postu. Cierpienia te, łączone z licznymi aktami pokuty i umartwienia, ofiarowywała w duchu zjednoczenia z Jezusem. Jej szczególną misją życiową było duchowe współuczestnictwo w męce Chrystusa oraz wynagradzanie za grzechy świata poprzez modlitwę, cierpienie i pokutę. Równocześnie służyła innym jako doradczyni i kierowniczka duchowa, prowadząc ich ku głębszej wierze i ufności w Bożą Opatrzność.
Ostatnie lata życia spędziła w odosobnieniu, pogłębiając relację z Chrystusem obecnym w Eucharystii i w czci wobec Maryi. Odeszła do Pana 6 października 1791 roku, a jej pogrzeb zgromadził tłumy mieszkańców Neapolu. Wkrótce zaczęto mówić o cudach za jej wstawiennictwem. Beatyfikował ją papież Grzegorz XVI w 1808 roku, a kanonizował Pius IX w 1867 roku. Dziś św. Maria Franciszka jest czczona jako współpatronka Neapolu, a jej życie pozostaje przykładem odwagi, cierpliwości i niezłomnej miłości do Chrystusa.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Innocenty z Berzo, prezbiter
Beato Berzo, Luca Giarelli, wykonanie własne, 2008, CC BY-SA 3.0
Jan Scalvinoni, znany później jako Innocenty z Berzo, urodził się 19 marca 1844 roku w Niardo, w ubogiej rodzinie w lombardzkiej Val Camonica. Od najmłodszych lat otaczał go klimat franciszkańskiej duchowości, ponieważ wychowywał się w środowisku kapucynów. Po latach nauki w Lovere i formacji seminaryjnej w Brescii, w 1867 roku przyjął święcenia kapłańskie. Szybko dał się poznać jako gorliwy duszpasterz, proboszcz i ceniony spowiednik.
Mimo sukcesów w posłudze parafialnej, jego serce coraz mocniej pragnęło życia całkowicie oddanego Bogu. W wieku trzydziestu lat wstąpił do kapucynów, gdzie jego duchowa droga nabrała pełni. Szczególną misją Innocentego było uczenie ludzi, że droga do świętości wiedzie przez codzienną wierność modlitwie, pokornej służbie i cierpliwe znoszenie obowiązków. Jego świadectwo było wyjątkowe: potrafił ukazać, że nawet najprostsze zajęcia – kaznodziejstwo, spowiedź, a nawet kwestowanie – mogą stać się narzędziem uświęcenia, jeśli są podejmowane w duchu posłuszeństwa i miłości do Chrystusa.
Znany był z głębokiej kontemplacji, szczególnie nad Męką Pańską, a także z niezwykłej zdolności prowadzenia dusz ku Bogu. Dzięki temu powierzano mu kierownictwo duchowe i zadania formacyjne, które spełniał z pokorą, ale i stanowczością wobec siebie.
Ostatnie miesiące życia spędził w chorobie w Bergamo, gdzie zmarł 3 marca 1890 roku w wieku 45 lat. Zgodnie z wolą mieszkańców jego ciało spoczęło w Berzo Inferiore. Papież Jan XXIII ogłosił go błogosławionym w 1961 roku.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1689 – Aleksander VIII został wybrany na papieża.
Pope Alexander VIII, Roman School, 17th Century, Public domain
Papież Aleksander VIII, włoski duchowny z rodu Ottoboni, pełnił swój pontyfikat w latach 1689–1691. Choć jego pontyfikat był krótki, jego działania odcisnęły wyraźne piętno na Kościele katolickim. Jego misja specjalna skupiała się na wzmacnianiu jedności Kościoła oraz poprawie dyscypliny duchowieństwa, które w jego czasach wymagało pilnej reformy.
Jego pontyfikat charakteryzował się także troską o ubogich i chorych wspierając instytucje charytatywne w Rzymie i poza nim.
Aleksander VIII miał również wizję silniejszego Kościoła wobec potęg świeckich. Wspierał misje i rozwój seminariów duchownych, dążąc do wykształcenia dobrze przygotowanych kapłanów, którzy mogliby w przyszłości prowadzić wiernych ku głębszej wierze. Jego misja specjalna – reforma duchowieństwa i wzmocnienie moralne Kościoła – stała się fundamentem dla późniejszych papieży, którzy kontynuowali jego dzieło odnowy i jedności.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1939 – W rocznicę utworzenia pierwszego w okupowanej Polsce getta żydowskie w Piotrkowie Trybunalskim w intencji wszystkich Żydów w nim zamordowanych.
1939 – W rocznicę bitwy pod Kockiem w intencji gen. bryg. Franciszka Kleberga i poległych z Samodzielnej Grupy Polesie
1939 – W intencji rozstrzelanych 38 obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku.
Edward Taraszkiewicz, autor nieznany, przed 1945, Public domain
1951 – Edward Taraszkiewicz (1921-1951) ps. „Żelazny”. Żołnierz wyklęty, jeden z ostatnich dowódców antykomunistycznego podziemia zbrojnego na Lubelszczyźnie. Był żołnierzem Armii Krajowej, Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj oraz Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”. Po śmierci swojego brata, Leona Taraszkiewicza ps. „Jastrząb”, w styczniu 1947 roku przejął dowodzenie nad oddziałem partyzanckim. Ppor. Taraszkiewicz zginął w czasie obławy Urzędu Bezpieczeństwa 6 października 1951 roku. Mimo intensywnych poszukiwań, jego szczątki nie zostały odnalezione do dziś. W 2012 roku rozpoczęto prace poszukiwawcze w rejonie Włodawy, jednak nie przyniosły one rezultatu. Mimo to, badania wciąż trwają, a poszukiwania są kontynuowane przez zespół prof. Krzysztofa Szwagrzyka.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP