KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Najświętsza Maryja Panna Różańcowa
Liturgia Kościoła 7 października wspomina Matkę Bożą Różańcową. To święto ma swoje źródło w wydarzeniu, które w XVI wieku wstrząsnęło Europą – bitwie morskiej pod Lepanto, stoczonej 7 października 1571 roku. Wówczas chrześcijańska flota, połączona we wspólnym wysiłku państw katolickich, odniosła zdecydowane zwycięstwo nad znacznie liczniejszymi siłami Imperium Osmańskiego.
Papież Pius V, dominikanin i gorliwy czciciel Maryi, w obliczu zagrożenia całą Europą powierzył losy wiernych modlitwie różańcowej. Według przekazów miał nawet widzenie, w którym ujrzał Maryję spoglądającą z troską na toczący się bój. Zwycięstwo, poprzedzone nagłą zmianą wiatru, którą odczytano jako znak szczególnej opieki Bożej, zostało od razu przypisane wstawiennictwu Matki Bożej.
Wdzięczny za ten cud papież ustanowił 7 października dniem Matki Bożej Różańcowej, początkowo w kościołach, gdzie istniały Bractwa Różańcowe. Z czasem, zwłaszcza po zwycięstwie pod Belgradem w 1716 roku, święto rozszerzono na cały Kościół. Kolejni papieże pogłębiali jego znaczenie – Leon XIII wprowadził do Litanii Loretańskiej wezwanie „Królowo Różańca Świętego, módl się za nami” i zalecił odmawianie różańca w październiku.
Wspomnienie dowolne – Święci Sergiusz i Bakchus (męczennicy)
W pierwszych wiekach chrześcijaństwa wielu żołnierzy armii rzymskiej musiało dokonywać wyboru między wiernością cesarzowi a posłuszeństwem wobec Boga. Taką próbę przeszli św. Sergiusz i św. Bakchus – oficerowie gwardii cesarskiej w Syrii, żyjący na przełomie III i IV wieku. Choć cieszyli się uznaniem i wysoką pozycją, ich serca należały do Chrystusa.
Ich „misją specjalną” nie było prowadzenie bitew, lecz głoszenie Ewangelii w środowisku, które wymagało od nich całkowitej lojalności wobec pogańskich obyczajów i kultów. Sergiusz i Bakchus dawali przykład, że prawdziwe męstwo polega nie na sile oręża, lecz na odwadze serca, które wybiera Boga ponad ludzką chwałę.
Kiedy odmówili złożenia ofiary bożkom, ich wierność stała się świadectwem nie do podważenia. Najpierw poddano ich upokorzeniom – pozbawiono odznak wojskowych i ubrano w strój kobiecy, chcąc wyszydzić ich godność. Następnie skazano na ciężkie tortury. Bakchus zmarł jako pierwszy, ubiczowany na śmierć. Sergiusz, mimo dalszych mąk, nie wyrzekł się wiary i ostatecznie poniósł śmierć ścięty mieczem.
Kościół od wieków wspomina ich razem, jako braci w wierze i świadków Chrystusa, którzy misję żołnierską przemienili w misję duchową – walkę o wierność Bogu nawet za cenę życia. Ich wspomnienie liturgiczne obchodzimy 7 października, tego samego dnia, w którym wspominamy Matkę Bożą Różańcową. To niezwykła symbolika – modlitwa i męczeństwo ukazują dwie drogi zwycięstwa, które zawsze prowadzą do Boga.
Saints Sergius, Bacchus and Justina, Michael Damaskinos, między 1550 a 1593, Public domain
Wspomnienie dowolne – Święta Justyna z Padwy (dziewica, męczennica)
Saint Justina of Padua, Bartolomeo Montagn, 1490, CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication.
Święta Justyna, wywodząca się z arystokratycznej rodziny Padwy, już od młodości zdecydowała, że jej życie będzie należało do Chrystusa. Chrzest przyjęła z rąk św. Prosdocyma, pierwszego biskupa miasta, a następnie złożyła ślub czystości. Jej misją specjalną stało się głoszenie, że imię Jezusa jest jedyną drogą zbawienia oraz dawanie odwagi innym chrześcijanom w czasach niepewności i prześladowań.
Kiedy za panowania Dioklecjana rozpoczęły się represje wobec wierzących, Justyna została aresztowana i postawiona przed sądem namiestnika Maksymiana Galeriusza. Odmówiła wyrzeczenia się Chrystusa, mimo że grożono jej hańbą i śmiercią. Jej stanowczość – kobiety młodej, wykształconej i wpływowej – była znakiem dla całej wspólnoty wiernych, że lojalność wobec Boga stoi ponad wszelką władzą ludzką. To właśnie w tym świadectwie tkwiła jej misja: ukazać, że odwaga płynąca z wiary ma większą moc niż potęga cesarza.
7 października 304 roku została ścięta mieczem, kończąc ziemską drogę, lecz zarazem rozpoczynając dzieło duchowego oddziaływania. Nad jej grobem wzniesiono bazylikę, która po dziś dzień stanowi miejsce modlitwy i pielgrzymek. Zwycięstwo pod Lepanto w 1571 roku przypisywano także jej wstawiennictwu – co potwierdza, że misja św. Justyny wykraczała poza jej czasy, a jej świadectwo wierności przynosi owoce przez wieki.
Wspomnienie dowolne – Święty Marek, papież
Saint Mark, Giorgio Vasari, 1570-1571, Publicdomain
Pontyfikat św. Marka, który zasiadł na Stolicy Piotrowej w 336 roku, trwał bardzo krótko – niespełna dziewięć miesięcy. Mimo tego krótkiego czasu zapisał się w historii Kościoła jako pasterz, którego misją specjalną było umacnianie jedności chrześcijan oraz troska o piękno liturgii.
Święty Marek był Rzymianinem, wychowanym w środowisku wiernych pierwszych pokoleń Kościoła. Jako papież pragnął uporządkować życie wspólnoty, która po okresach prześladowań zaczynała się rozwijać w wolności. To właśnie on miał zatroszczyć się o stabilność struktur kościelnych – według tradycji wyznaczył biskupa Ostii, by ten miał szczególne prawa przy konsekracji nowego papieża. Był to znak, że troszczył się o ciągłość i nieprzerwaną więź w Kościele.
Równocześnie św. Marek dbał o liturgię – przypisuje mu się ustanowienie procesji stacyjnych w Rzymie i uporządkowanie ksiąg liturgicznych. Chciał, by modlitwa wspólnoty była nie tylko obowiązkiem, ale i świadectwem wiary wobec świata.
Choć jego pontyfikat zakończyła szybka śmierć, przesłanie św. Marka jest wyraźne: misją papieża nie jest długość rządów, lecz wierna służba jedności Kościoła i pogłębianiu modlitwy. Został pochowany w rzymskiej bazylice, którą sam konsekrował i która do dziś nosi jego imię – św. Marka.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1918 – Rada Regencyjna ogłosiła niepodległość Polski.
Fotokopia wydania Monitora Polskiego z 7 października 1918 roku, 7.10.1918, Creative Commons CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication.
7 października 1918 roku Rada Regencyjna Królestwa Polskiego ogłosiła niepodległość Polski, wydając Orędzie do Narodu Polskiego. Był to kluczowy moment w procesie odzyskiwania suwerenności po 123 latach zaborów. Deklaracja została opublikowana w Monitorze Polskim, oficjalnym organie władzy Królestwa Polskiego.
Rada Regencyjna, utworzona przez Niemcy i Austro-Węgry w 1917 roku, pełniła rolę tymczasowego organu władzy na ziemiach polskich. W obliczu klęski państw centralnych w I wojnie światowej oraz rosnącej presji ze strony Ententy, Rada podjęła decyzję o ogłoszeniu niepodległości. W swoim orędziu zapewniła, że Polska będzie państwem zjednoczonym, niepodległym i demokratycznym.
Deklaracja z 7 października nie oznaczała jednak pełnej suwerenności. Formalnie Polska była jeszcze pod okupacją niemiecką, a pełną władzę cywilną przejęto dopiero po abdykacji cesarza Niemiec Wilhelma II i przekazaniu władzy Józefowi Piłsudskiemu 11 listopada 1918 roku.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1779 – Kazimierz Pułaski (1745-1779). Jeden z najwybitniejszych polskich patriotów XVIII wieku. Bohater walk o niepodległość Polski – przywódca konfederacji barskiej (1768–1772), zbrojnego ruchu przeciw dominacji Rosji i królowi Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu. W 1769 dowodził obroną Częstochowy przed wojskami rosyjskimi. Po upadku konfederacji wyemigrował do Francji, a następnie udał się do Ameryki, gdzie walczył w wojnie o niepodległość USA. Brał udział w wielu kluczowych bitwach a w jednej z nich pod Brandywine u boku Jerzego Waszyngtona, któremu uratował życie w bitwie. Uznawany za twórcę amerykańskiej kawalerii wojskowej został jej generałem. Na pamiątkę bitwy pod Savannah w 1779 r, w której poległ Pułaski, przyznano mu honorowe obywatelstwo Stanów Zjednoczonych a w wielu stanach obchodzony Pulaski Day
Kazimierz Pułaski pod Częstochową w czasie Konfederacji Barskiej, Józef Chełmoński, Public domain
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP