KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Hieronim Emiliani
Girolamo Emiliani. public domain
Święty Hieronim Emiliani (1486–1537) to postać, której życie stanowi przejmujący dowód na to, jak głęboka przemiana wewnętrzna może zrodzić misję ratującą tysiące istnień. Choć pochodził z zamożnej weneckiej rodziny i początkowo obrał drogę kariery wojskowej, tragiczne doświadczenia wojenne stały się fundamentem jego późniejszej świętości.
Kluczowym momentem w jego biografii był rok 1511, kiedy jako dowódca twierdzy Castelnuovo dostał się do weneckiej niewoli. Zakuty w kajdany i osadzony w lochu, Hieronim doznał duchowego przebudzenia. W obliczu beznadziei zawierzył swoje życie Matce Bożej, obiecując zmianę dotychczasowego, dalekiego od wiary postępowania. Według tradycji, został cudownie uwolniony, a swoje kajdany złożył jako wotum w sanktuarium w Treviso. To wydarzenie definitywnie zamknęło etap żołnierski, a otworzyło drogę służby.
Główną misją życiową Hieronima Emilianiego stała się troska o osierocone dzieci oraz osoby zepchnięte na margines społeczeństwa. W XVI-wiecznych Włoszech, nękanych wojnami i epidemiami głodu, los sierot był tragiczny – pozostawione same sobie, często umierały na ulicach. Hieronim, poruszony ich cierpieniem, poświęcił swój majątek i siły na tworzenie domów opieki.
Hieronim Emiliani nie ograniczał się do teorii – sam żył wśród podopiecznych, dzieląc ich biedę. Zmarł w 1537 roku, zarażając się dżumą podczas pielęgnowania chorych. Jego oddanie zostało docenione przez Kościół; w 1767 roku został kanonizowany, a w 1928 roku papież Pius XI ogłosił go patronem sierot i opuszczonej młodzieży.
Podsumowując, misją Hieronima była walka o godność człowieka tam, gdzie inni widzieli tylko beznadzieję. Pokazał, że prawdziwa reforma społeczeństwa zaczyna się od miłości skierowanej ku najsłabszym.
Wspomnienie dowolne – Święta Józefina Bakhita, dziewica
Bakhita Szent Jozefina, autor niezanany, public domain
Józefina Bakhita, kanonizowana w 2000 roku przez Jana Pawła II, jest postacią, której życiorys stanowi jeden z najbardziej dramatycznych, a zarazem niosących nadzieję dowodów na przemieniającą moc wiary. Urodzona około 1869 roku w Sudanie, jako dziecko padła ofiarą handlarzy ludźmi. Trauma związana z porwaniem była tak silna, że zapomniała własnego imienia – oprawcy nazwali ją „Bakhita”, co po arabsku oznacza „Szczęściara”. Przez lata doświadczała niewyobrażalnego okrucieństwa, bicia i upokorzeń, aż do momentu, gdy trafiła do Włoch, gdzie odnalazła Chrystusa i wolność.
Kluczowym elementem życia Bakhity, stanowiącym jej nadrzędną misję, było ukazywanie, że żadne ludzkie cierpienie nie jest w stanie odebrać człowiekowi jego przyrodzonej godności dziecka Bożego. Jej misja realizowała się na trzech płaszczyznach:
Radykalne przebaczenie: Bakhita nie żyła nienawiścią do swoich prześladowców. Słynne są jej słowa, w których deklarowała, że gdyby spotkała handlarzy, którzy ją więzili, uklękłaby przed nimi i ucałowała ich ręce, gdyż to dzięki tamtym wydarzeniom poznała Jezusa. Jej misją było pokazanie światu, że przebaczenie jest jedyną drogą do prawdziwego wyzwolenia wewnętrznego.
Służba w pokorze: Po wstąpieniu do zgromadzenia Córek Miłości (Sióstr Kanosjanek), Józefina przez dekady pełniła najprostsze posługi – była furtianką, kucharką i praczką. Jej misją stała się „ewangelizacja obecnością”. Promieniowała spokojem i dobrocią, udowadniając, że wielkość świętości nie tkwi w nadzwyczajnych czynach, ale w miłości wkładanej w codzienne, małe obowiązki.
Pocieszenie uciśnionych: Jako „Czarna Matka” (Madre Moretta), Bakhita stała się głosem tych, którzy cierpią z powodu niesprawiedliwości i wykluczenia. Jej życie jest wiecznym przypomnieniem, że Bóg stoi po stronie najsłabszych.
Dziś św. Józefina Bakhita jest czczona jako patronka ofiar współczesnego niewolnictwa i handlu ludźmi. Jej misja trwa nadal poprzez modlitwę i działania Kościoła na rzecz osób zniewolonych. Współczesne organizacje, takie jak Sieć Bakhita, kontynuują jej dzieło, walcząc z handlem ludźmi na całym świecie.
Wspomnienie dowolne – Święty Idzi Maria od św. Józefa, zakonnik
Sant’Egidio, autor Andrea Serafico, public domain
Święty Idzi Maria od św. Józefa (właśc. Franciszek Antoni Pontillo, 1729–1812) to postać, której życie stało się żywym przykładem franciszkańskiej pokory i bezgranicznego oddania najuboższym. Urodzony w Taranto we Włoszech, przez lata pracował jako rzemieślnik (twórca lin), by po śmierci ojca utrzymać rodzinę. Dopiero w wieku 25 lat zrealizował pragnienie życia zakonnego, wstępując do Zakonu Braci Mniejszych (alkantarystów) w Neapolu. Ze względu na brak formalnego wykształcenia nie mógł zostać kapłanem; przyjął rolę brata zakonnego, co paradoksalnie stało się fundamentem jego wyjątkowej misji.
Główną misją życiową św. Idziego Marii było miłosierdzie realizowane w najprostszych gestach codzienności. Przez ponad 50 lat pełnił w klasztorze w Neapolu funkcje furtiana, kucharza oraz kwestarza (zbierającego jałmużnę). Te skromne zadania stały się dla niego narzędziem ewangelizacji i bezpośredniego kontaktu z ludzkim cierpieniem. Służba wykluczonym: Jego misja nie ograniczała się do murów klasztornych. Regularnie odwiedzał chorych, w tym trędowatych, oraz osoby zepchnięte na margines społeczny, niosąc im pomoc materialną i duchową.
Pocieszyciel strapionych: Zyskał przydomek „Pocieszyciela Neapolu” (wł. ilconsolatore di Napoli). Jego misją było przywracanie nadziei tym, którzy stracili wszystko. Ludzie ze wszystkich warstw społecznych szukali u niego rady, wyczuwając w jego prostocie niezwykłą mądrość bożą. Apostoł miłości Bożej: Podczas swoich wędrówek po mieście powtarzał proste, ale głębokie wezwanie: „Kochajcie Boga, kochajcie Boga!”. Jego misją było przypominanie o prymacie miłości w świecie pełnym napięć społecznych i skrajnej nędzy. Idzi Maria pokazał, że misja życiowa nie musi wiązać się z wielkimi urzędami czy spektakularnymi dziełami intelektualnymi. Jego siła płynęła z głębokiej czci dla św. Józefa, któremu przypisywał cudowne rozmnażanie żywności dla głodnych, oraz z nocnej adoracji Najświętszego Sakramentu.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1512– Wkatedrze wawelskiejodbył się ślub królaZygmunta I StaregoiBarbary Zápolyi, która została również koronowana na królową Polski.
Wydarzenie z 8 lutego 1512 roku, jakim był ślub króla Zygmunta I Starego z Barbarą Zápolyą, stanowiło jeden z najważniejszych zwrotów w XVI-wiecznej polityce dynastycznej Jagiellonów. Po śmierci pierwszej żony (niedoszłej, w kontekście planów małżeńskich z lat wcześniejszych) i wstąpieniu na tron, niemal 45-letni monarcha musiał zapewnić królestwu dziedzica oraz wzmocnić pozycję Polski w Europie Środkowej.
Wybór Barbary, córki potężnego magnata węgierskiego Stefana Zápolyi, nie był kwestią przypadku ani porywu serca. Był to ruch wymierzony w rosnące wpływy Habsburgów. Ród Zápolyów przewodził stronnictwu narodowemu na Węgrzech, a związanie się z nimi miało szachować cesarza Maksymiliana I. Choć król Zygmunt rozważał inne kandydatury, to właśnie Barbara, słynąca z głębokiej religijności i skromności, została wybrana na nową panią Wawelu.
Barbara przybyła do Krakowa w lutym 1512 roku w otoczeniu wspaniałego orszaku. Ślub odbył się w katedrze wawelskiej, a udzielił go prymas Jan Łaski. Bezpośrednio po ceremonii zaślubin miała miejsce koronacja Barbary na królową Polski – był to pierwszy taki przypadek, gdy obie ceremonie połączono w jeden uroczysty akt. Kraków świętował przez wiele dni: kronikarze wspominają o hucznych ucztach, turniejach rycerskich i dekoracjach miasta, które miały podkreślić potęgę Jagiellonów.
Związek Zygmunta i Barbary, mimo że trwał zaledwie trzy lata, zapisał się w historii jako wyjątkowo zgodny. Król, znany z łagodnego usposobienia, darzył młodą żonę szczerym uczuciem. Barbara unikała mieszania się do wielkiej polityki, skupiając się na działalności charytatywnej i pobożnym życiu, czym zyskała sympatię poddanych. Owocem tego związku były dwie córki: Jadwiga (późniejsza elektora brandenburska) oraz Anna, która zmarła w dzieciństwie.
Szczęście pary przerwała nagła śmierć Barbary w 1515 roku, prawdopodobnie na skutek komplikacji po porodzie i gorączki połogowej. Zygmunt I Stary głęboko przeżył stratę żony; na jej cześć ufundował wspaniałą kaplicę Zygmuntowską na Wawelu, która do dziś pozostaje perłą polskiego renesansu. Choć politycznie małżeństwo nie przyniosło oczekiwanego męskiego potomka, utrwaliło ono polskie wpływy na Węgrzech i przygotowało grunt pod późniejszą batalię o dominację w tej części kontynentu.
1919 – DekretemTymczasowego Naczelnika PaństwaJózefa Piłsudskiego została utworzona Pocztowa Kasa Oszczędności (obecnie PKO BP SA).
W lutym 1919 roku, zaledwie kilka miesięcy po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, młode państwo stanęło przed gigantycznym wyzwaniem: scaleniem systemów finansowych trzech byłych zaborów i odbudową zaufania obywateli do instytucji pieniężnych. Fundamentem tej nowej architektury finansowej stała się Pocztowa Kasa Oszczędności (PKO).
Oficjalna historia instytucji rozpoczęła się 7 lutego 1919 roku. To właśnie tego dnia Naczelnik Państwa, Józef Piłsudski, wraz z premierem Ignacym Janem Paderewskim oraz Ministrem Poczt i Telegrafów, Hubertem Linde, podpisali dekret o utworzeniu Pocztowej Kasy Oszczędnościowej. Akt ten, opublikowany w Dzienniku Praw Państwa Polskiego (nr 14, poz. 163), powoływał do życia bank państwowy z gwarancją rządu, co miało kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa depozytów obywateli.
Głównym architektem i pierwszym dyrektorem PKO był Hubert Linde. To on opracował nowoczesny projekt organizacji kasy, wzorowany na sprawdzonych modelach europejskich, ale dostosowany do polskich realiów. Linde wierzył, że sieć placówek pocztowych jest idealnym kanałem dotarcia do najszerszych warstw społecznych – od robotników po rolników – co pozwoliło na szybką demokratyzację usług bankowych.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1296 – Przemysł II, Król Polski(1257-1296). W czerwcu 1295 r. jako pierwszy polski władca od 219 lat założył królewską koronę; koronacja odbyła się w Gnieźnie.Został zamordowany pod Rogoźnem podczas nieudanej próby porwania dokonanej z inspiracji margrabiów brandenburskich, z którymi współpracowały zapewne wielkopolskie rody Nałęczów i Zarembów.
1813 – Tadeusz Czacki(1765-1813) – pedagog, działacz oświatowy, pisarz, członek Komisji Edukacji Narodowej, współzałożyciel Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie, twórca Liceum Krzemienieckiego.
1909 – Mieczysław Karłowicz(1876-1909) – kompozytor i dyrygent. Zginął pod lawiną w Tatrach.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2018 – Ks. Józef Czesław Kuciński FDP (1939-2018)
Ks. Józef Czesław Kuciński urodził się 20 lipca 1939 r. we wsi Goski-Wąsosze koło Przasnysza. Miał trzech braci i siostrę. Jego rodzice – Jan i Anna – prowadzili gospodarstwo rolne. Ochrzczono go w kościele pw. św. Dominika w Krzynowłodze Małej 13 sierpnia 1939 r. Bierzmowany został 30 sierpnia 1949 r. przez bp. Tadeusza Zakrzewskiego. W 1944 r. Niemcy rozstrzelali jego ojca i odtąd mama samotnie, z ogromnym poświęceniem wychowywała pięcioro małych dzieci. Rodzina była religijna i praktykująca.
Młody Józef Czesław w 1956 r. ukończył siedmioklasową szkołę podstawową w miejscowości Krzynowłoga Mała, a następnie dostał się do technikum rolniczego we Wrocławiu. Z powodu trudnych warunków materialnych musiał jednak powrócić na rodzinne gospodarstwo. Dopiero w 1962 r. rozpoczął naukę w szkole rolniczo-mechanizacyjnej. Po trzech latach złożył podanie o przyjęcie do Zgromadzenia Księży Orionistów, w którym napisał, że od młodzieńczych lat miał powołanie do stanu kapłańskiego. Został więc przyjęty do nowicjatu, który rozpoczął 7 grudnia 1965 r. w Izbicy Kujawskiej.
Pierwszą profesję zakonną złożył 8 grudnia 1966 r. Już jako zakonnik w latach 1966-1969 uczęszczał do szkoły średniej i jednocześnie pracował w zakładzie wychowawczym „Caritasu” w Kaliszu. W latach 1969-1975 odbył studia seminaryjne w wyższym seminarium duchownym w Zduńskiej Woli. 12 marca 1975 r. złożył profesję wieczystą, a 22 czerwca 1975 r. przyjął w Kaliszu z rąk bp. Bronisława Dąbrowskiego święcenia kapłańskie.
Przez pierwszy rok kapłaństwa ks. Kuciński był wychowawcą w zakładzie wychowawczym dla chłopców w Kaliszu, natomiast w latach 1977-1980 wikariuszem w parafii Opatrzności Bożej w tymże mieście. Przez kolejne dwa lata posługiwał jako wikariusz w parafii św. Kazimierza w Rybnej koło Krakowa.
W 1982 r. przełożeni skierowali go do Włocławka, gdzie przez siedem lat pełnił funkcję wikariusza w parafii Najświętszego Serca Jezusowego. W latach 1989-1997 z kolei był odpowiedzialny za dom rekolekcyjno- -wypoczynkowy „Orionówka” w Międzybrodziu Bialskim oraz kapelanem w domu opieki społecznej dla dorosłych. Potem ponownie wrócił do Kalisza. Przez dwa lata pracował w specjalnym ośrodku wychowawczym dla chłopców. Następnie został skierowany do pomocy w parafii św. Józefa Robotnika w Wołominie. Tam przez ponad 12 lat pełnił posługę kapelana w hospicjum Opatrzności Bożej i ofiarnie pomagał w parafii. Ostatnie miesiące jego życia były naznaczone ciężką chorobą nowotworową, którą znosił bardzo cierpliwie, pogodzony z wolą Bożą.
Pan Bóg powołał ks. Józefa Czesława Kucińskiego do siebie 8 lutego 2018 r. Zmarł w hospicjum Opatrzności Bożej w Wołominie, pośród „swoich kochanych chorych i ofiarnego personelu”, mając za sobą 78 lat życia, 51 lat profesji zakonnej i 42 lata kapłaństwa. Spoczął w grobowcu zakonnym na cmentarzu w Wołominie.
C i e k a w o s t k i
◆ W codziennym życiu wspólnoty ks. Kuciński był tytułowany „Czesław”, „Czesiu”, ponieważ niewielu znało jego pierwsze imię. Geneza tego przestawienia nie jest znana. Sam zainteresowany akceptował to z pogodą ducha.
◆ Jak powstało Zrzeszenie Katolików Świeckich Caritas? W roku 1950 ówczesne władze naszego kraju zlikwidowały Instytut Caritas (od 1990 r. Caritas Polska) jako instytucję charytatywną Kościoła i przekazały jej majątek Zrzeszeniu Katolików Świeckich Caritas, podporządkowanemu nie Kościołowi lecz państwu. Rozpoczął się wtedy długi i bolesny proces przejmowania przez władze państwowe kościelnych i zakonnych zakładów opiekuńczo- -wychowawczych. Zrzeszenie Caritas było organizacją nie sprzyjającą Kościołowi Katolickiemu. Po prawie 50 latach w 1989 r., zostało zlikwidowane. Zwrócono wtedy Kościołowi oraz zgromadzeniom zakonnym kilkaset nieruchomości wraz z zakładami opiekuńczo-wychowawczymi. W naszej prowincji dwa zakłady w Kaliszu na Kościuszki i w Izbicy Kujawskiej były pod patronatem Zrzeszenia Katolików Świeckich Caritas.
1965 – Siostra Maria Alojza – Stanisława Tapa PSMC (1897-1965) – urodzona w Grzybkach, zmarła w Otwocku mając 68 lat życia i 19 lat profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1863–W Petersburgu podpisanorosyjsko-pruską konwencję Alvenslebena, skierowaną przeciw Powstaniu Styczniowemu. Jej nazwa pochodzi od nazwiska pruskiego generała Gustava von Alvenslebena, który zawarł porozumienie z Rosją z inicjatywy Ottona von Bismarcka. Konwencja zakładała kooperację w celu zwalczania wojsk powstańczych. Oba państwa wyraziły zgodę na przekraczanie swoich granic przez wojska drugiej strony, na wypadek gdyby tego wymagało skuteczne ściganie powstańców. Podpisanie konwencji Alvenslebena było jednym z etapów rozwoju współpracy rosyjsko-pruskiej, a w po zjednoczeniu Niemiec (1871 r.) rosyjsko-niemieckiej, której fundamentem była obustronna chęć zwalczania polskiego ruchu niepodległościowego i niedopuszczenia do odbudowy polskiej państwowości.
1951– Antonim Olechnowiczu, ppłk (1905-1951) – wybitny żołnierz podziemia niepodległościowego. Oficer Wojska Polskiego przed II wojną światową – ukończył m.in. Oficerską Szkołę Piechoty i Wyższą Szkołę Wojenną. Podczas II wojny światowej angażował się w polskie formacje konspiracyjne: od ZWZ/AK na Wileńszczyźnie. W kwietniu 1944 został dowódcą I Zgrupowania AK. Po zakończeniu wojny nie złożył broni – jako komendant Okręgu Wileńskiego AK oraz Ośrodka Mobilizacyjnego kontynuował działalność antykomunistyczną. Olechnowicz został stracony przez aparat komunistyczny 8 lutego 1951 r. w więzieniu mokotowskim w Warszawie. W więzieniu mokotowskim wykonano wyroki śmierci na byłych członkach okręgu wileńskiego AK kpt. Henryku Borowskim, ppor. Lucjanie Minkiewiczu i mjr Zygmuncie Szendzielarzu.
Opracowali: Franciszek Janczak i ks. Grzegorz Sikorski FDP