KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Jan Boży, zakonnik
Saint John of God, Bartolomé Esteban Murillo, 1672, Public domain
João Duarte Cidade, znany powszechnie jako Święty Jan Boży, urodził się 8 marca 1495 r. w Montemor-o-Novo w Portugalii. Jego życie było burzliwe: jako młodzieniec opuścił dom, wędrował, a następnie służył jako żołnierz w armii hiszpańskiej. Przełom nastąpił, gdy po latach burzliwej młodości usłyszał płomienne kazanie Jan z Ávili. To doświadczenie — głęboki wzruszający moment — skłoniło go do radykalnej zmiany kierunku życia. Opuścił dawny świat, zerwał z łatwym życiem, poczuł potrzebę pokuty i pragnienie służby ubogim. Zaczął od ubogiej działalności: sprzedaży książek i obrazów religijnych, a następnie założył w 1537–1538 r. w Grenadzie mały dom dla chorych i ubogich — pierwszy „szpital” jego autorstwa.
W domu tym osobiście opiekował się potrzebującymi — mył ich, opatrywał rany, pocieszał, zapewniał opiekę duchową. Był jednym z pierwszych, którzy z pełnym oddaniem i szacunkiem traktowali ludzi chorych, bezdomnych i psychicznie chorych.
Dzięki jego zaangażowaniu i bezinteresownej służbie zrodziła się grupa podobnie myślących — z czasem przekształciła się ona w zakon Brothers Hospitallers of Saint John of God (w Polsce: bonifratrzy), który do dziś kontynuuje opiekę nad chorymi i potrzebującymi na całym świecie. Jan Boży zmarł 8 marca 1550 r. w Grenadzie, a jego imię zostało wyniesione na ołtarze — kanonizowany w 1690 r.
Wspomnienie dowolne – Święty Stefan z Obazine, opat
Abbaye d’Aubazine – Tombeau de saint Etienne, MOSSOT, 2008, CC BY-SA 3.0
Stefan z Obazine (ok. 1085–1154), wywodzący się z okolic Limoges, już od młodości łączył odpowiedzialność za rodzinę z pragnieniem kapłaństwa. Po święceniach oddał swój majątek ubogim i wraz z przyjacielem Piotrem rozpoczął życie pustelnicze, z czasem gromadząc wokół siebie liczne grono uczniów. Ich wspólnota, żyjąca w leśnej ciszy nieopodal Obazine, od początku cechowała się surowością, nieustanną modlitwą i prostotą – wartościami, które Stefan uznawał za drogę powrotu do czystej Ewangelii.
Rosnąca liczba mnichów i mniszek skłoniła go do nadania wspólnocie trwałych ram. Po konsultacjach z cystersami przyjął ich habit i w 1147 r. włączył Obazine do zakonu, zostając pierwszym opatem. Jego misją życiową stało się stworzenie miejsca, w którym modlitwa, praca i ubóstwo wzajemnie się przenikały, a wspólnota stawała się świadectwem Bożej obecności w świecie. W krótkim czasie powstały nowe fundacje – m.in. w Garde-Dieu i Frenade – co potwierdza dynamizm i duchową siłę jego dzieła.
Święty Stefan zmarł nagle 8 marca 1154 r., pozostawiając po sobie tradycję głębokiej kontemplacji i ewangelicznej prostoty. Jego grób w Obazine do dziś jest świadectwem życia oddanego całkowicie Bogu, a kult zatwierdzony przez Klemensa XI w 1701 r. przypomina o jego roli jako patrona katedry w Limoges i przewodnika ludzi poszukujących ciszy serca.
Wspomnienie dowolne – Święta Beata, dziewica i męczennica
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1440 – W katedrze wawelskiej delegacja stanów węgierskich ofiarowała Władysławowi III Warneńczykowi koronę Węgier
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
Pope Celestine II, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Celestyn II, urodzony jako Guido di Castello w regionie Città di Castello, należał do grona wybitnych uczonych XII wieku. Wykształcenie zdobywał pod kierunkiem słynnego Piotra Abelarda, co ukształtowało jego spokojny, racjonalny styl myślenia oraz wyczulenie na jedność Kościoła. Jako człowiek dialogu szybko zyskał uznanie w kurii papieskiej, pełniąc liczne misje dyplomatyczne.
Wybrany na papieża w 1143 r., objął urząd w czasie głębokich napięć – zarówno w samej Italii, jak i w relacjach Stolicy Apostolskiej z możnymi Europy. Jego pontyfikat, choć krótki, odzwierciedlał jasno nakreśloną misję życiową: budować pokój, łagodzić spory i przywracać Kościołowi duchową wiarygodność. Celestyn II konsekwentnie unikał ostrych decyzji politycznych, stawiając na dyplomację, pojednanie i umiar. Wspierał też reformy moralne duchowieństwa, widząc w nich warunek autorytetu chrześcijańskiego świadectwa.
Istotnym wątkiem jego działań było odbudowanie relacji z Anglią po napięciach wywołanych wcześniejszymi konfliktami. Papież przywrócił jedność z królem Stefanem z Blois, kierując się zasadą, że pontyfikat ma przede wszystkim służyć pokojowi i stabilności chrześcijańskich monarchii. Podobnie postępował w sporach włoskich, starając się łagodzić rywalizację między rodami rzymskimi. Zmarł w 1144 r.
1223 – Wincenty Kadłubek (1150/1160-1223) – polski duchowny katolicki, biskup krakowski, kronikarz, dziejopis.
Wincenty Kadłubek, Aleksander Lesser, 1845, Public domain
Wincenty Kadłubek (ok. 1150–1223) był jednym z najwybitniejszych polskich intelektualistów średniowiecza – kronikarzem, uczonym i biskupem krakowskim. Wykształcony prawdopodobnie na renomowanych uczelniach zachodniej Europy, wniósł do polskiej kultury szeroką erudycję i humanistyczne spojrzenie na historię. Jako autor Kroniki polskiej stworzył dzieło łączące fakty z moralnym przesłaniem, ukazując dzieje państwa jako przestrzeń formowania cnót i ładu społecznego. W 1208 r. objął biskupstwo krakowskie, gdzie dążył do uporządkowania życia kościelnego oraz wzmocnienia roli prawa kanonicznego. Pod koniec życia zrezygnował z urzędu i wstąpił do klasztoru cystersów w Jędrzejowie, gdzie zmarł w opinii świętości. Zmarł 8 marca 1223 w Jędrzejowie, beatyfikowany 18 lutego 1764 r., wspomnienie 9 października.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP