KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Piotr Tomasz, biskup
Frère Juan del Sacramento Santísima, Saint-Pierre Thomas, autor nieznany, 1670-1680, Public domain
Piotr Tomasz urodził się około 1305 r. w Gaskonii we Francji. W młodym wieku wstąpił do zakonu karmelitów, rozwijając głębokie życie duchowe i zdolności kaznodziejskie. W 1345 r. został prokuratorem generalnym przy sądzie papieskim w Awinionie, gdzie zasłynął elokwencją i umiejętnością prowadzenia misji dyplomatycznych. Jako legat papieski działał w Genui, Mediolanie i Wenecji, zabiegając o jedność Kościołów chrześcijańskich wschodnich.
W ciągu życia pełnił funkcje biskupie w Patti i Lipari (1354), Coronie (1359) oraz arcybiskupie w Candii na Krecie (1363), a rok później otrzymał tytuł patriarchy Konstantynopola. Na polecenie papieża Urbana V odwiedzał Serbię, Węgry i Konstantynopol, starając się organizować obronę chrześcijaństwa przed tureckim zagrożeniem. Brał udział w wyprawie na Aleksandrię w 1365 r., podczas której został poważnie ranny, a zmarł 6 stycznia 1366 r. w Famagoście na Cyprze. Jego kult został oficjalnie zatwierdzony przez papieża Urbana VIII w 1608 r.
Misją życiową Piotra Tomasza była służba Kościołowi poprzez łączenie duchowego przywództwa z działalnością misyjno-dyplomatyczną, dążąc do jedności chrześcijaństwa i obrony jego wartości w obliczu zagrożeń zewnętrznych.
Wspomnienie dowolne – Święty Daniel Comboni, biskup
Daniel Comboni urodził się 15 marca 1831 r. w Limone nad jeziorem Garda w północnych Włoszech, w ubogiej rodzinie rolników, z ośmiorga dzieci tylko on przeżył młodość. Już w dzieciństwie wykazywał zdolności przywódcze i organizacyjne, chętnie angażując się w wspólne nauki i modlitwy z rówieśnikami. Pobyt w szkole misyjnej w Weronie, gdzie odwiedzali misjonarze z Afryki, rozbudził w nim pragnienie poświęcenia życia pracy na rzecz ludzi dalekiego kontynentu.
Po przyjęciu święceń kapłańskich Daniel Comboni wyruszył do Afryki, mimo trudnej decyzji o pozostawieniu rodziców. Jego działalność koncentrowała się na podnoszeniu godności ludzkiej i chrześcijańskiej wśród niewolników i miejscowej ludności. W 1864 r., podczas modlitwy u grobu św. Piotra, otrzymał natchnienie do stworzenia Planu Odnowienia Afryki, który zyskał poparcie papieża Piusa IX. W kolejnych latach założył Instytut Misyjny dla Afryki (1872 r. zgromadzenie sióstr), koło przyjaciół misji „Dzieło Dobrego Pasterza” oraz został pierwszym biskupem Afryki Środkowej z siedzibą w Chartumie.
Comboni całe swoje życie poświęcił pracy misyjnej, kierując się troską o nawrócenie i dobro mieszkańców Afryki, co wyraził w słowach zaledwie kilka dni przed śmiercią: „Naprawdę obchodzi mnie tylko, czy Nigeria się nawróci i czy Bóg mi da i zachowa te pomocne narzędzia, które mi dał”. Zmarł 10 października 1881 r. w Chartumie. Beatyfikowany przez św. Jana Pawła II w 1996 r., kanonizowany w 2003 r., pozostawił dziedzictwo ponad 150 wspólnot komboniańskich działających dziś w Afryce i poza nią, m.in. w Ameryce Południowej i Azji.
Misją życiową Daniela Comboniego była ewangelizacja Afryki oraz poprawa życia jej mieszkańców poprzez szacunek dla ich godności i codzienną obecność wśród najbardziej potrzebujących.
Wspomnienie dowolne – Święty Wawrzyniec Iustiniani, biskup
Wspomnienie dowolne – Święty Seweryn z Noricum
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona Erozja Barban
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1198– KardynałLotario de’ Conti di Segnizostałwybranynapapieżai przybrał imięInnocenty III.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
Pope Celestine III, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Celestyn III, z urodzenia Giacinto (Hyacinthus) Bobone, pochodził z wpływowej rzymskiej rodziny Bobonich (później Orsini). Urodził się około 1105–1106 roku w Rzymie. W młodości studiował dialektykę i teologię u Piotra Abelarda w Paryżu, co świadczyło o jego zainteresowaniu intelektualnym i filozoficznym.
W 1144 roku został kardynałem-diakonem Santa Maria in Cosmedin, a przez kolejne dekady pełnił funkcje dyplomatyczne — był legatem papieskim m.in. w Hiszpanii i Francji. W wieku 85 lat, po śmierci Klemensa III, został wybrany na papieża (30 marca 1191). Jako że był tylko diakonem, przyjął sakrę kapłańską 13 kwietnia, a dzień później – sakrę biskupią.
Jego pontyfikat (1191–1198) charakteryzował się polityką łagodnej kompromisowości. Jednym z pierwszych jego działań było koronowanie Henryka VI na cesarza (następnego dnia po konsekracji). Mimo ambicji Henryka, Celestyn nie doprowadził do otwartego konfliktu — wolał cierpliwość i umiar. Wspierał także działalność krzyżowców i aprobował powstanie Zakonu Krzyżackiego.
Jednym z kluczowych zadań, które przyświecały mu przez całe życie, była stabilizacja władzy papieskiej i umocnienie finansów Kościoła. Z pomocą kardynała Cencio Savelliego (późniejszego papieża Honoriusza III) dokonał porządków w majątku Stolicy Apostolskiej, m.in. za sprawą „Liber censuum” – rejestru dóbr papieskich.
Celestyn III próbował również ograniczać konflikty z imperialną władzą: choć był gotów negocjować z Henrykiem VI, konsekwentnie dążył, by papieskie prawa były respektowane. Pod koniec życia, ze względu na wiek i słabość, chciał zrezygnować z urzędu papieskiego, ale kardynałowie odmówili. Zmarł 8 stycznia 1198 roku w Rzymie.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP