KALENDARZ LITURGICZNY
Święto – Rocznica poświęcenia bazyliki św. Jana na Lateranie
Basilica di San Giovanni in Laterano – Facade, Maros M r a z (Maros), 2008, CC BY-SA 3.0
Rocznica poświęcenia Bazyliki świętego Jana na Lateranie przypada co roku 9 listopada i sięga początków IV wieku, gdy cesarz Konstantyn Wielki przekazał papieżowi Sylwestrowi I teren dawnego pałacu Lateranów, a sam Sylwester dokonał konsekracji nowej świątyni w 324 roku. Już wtedy Lateran stał się siedzibą biskupa Rzymu i zyskał przywilej bycia uważanym za “Matkę i Głowę Wszystkich Kościołow i Świata”. Przez kolejne wieki bazylika była wielokrotnie rozbudowywana, ale to właśnie pierwotny akt poświęcenia upamiętnia liturgia Kościoła, która od średniowiecza obchodzi tę rocznicę wyłącznie w Rzymie, a od bulli papieża Piusa V z 1565 roku – w całym Kościele powszechnym, by podkreślić jedność wspólnoty wiernych gromadzących się w różnych zakątkach świata. Dla chrześcijan święto Lateranu jest nie tylko wspomnieniem historycznym, lecz przede wszystkim przypomnieniem, że każdy kościół – niezależnie od miejsca i rozmiaru – łączy się z papieską stolicą symboliczną więzią, której fundamentem jest obecność Chrystusa i misja głoszenia Ewangelii.
Wspomnienie dowolne –Błogosławiona Joanna z Signy
Giovanna da Signa, comunemente chiamata Beata Giovanna (Castello di Signa, … – 9 novembre 1307) è una figura di culto della Chiesa Cattolica, Roberto Vicario, 2011, CC BY-SA 3.0
Błogosławiona Joanna z Signy urodziła się prawdopodobnie w 1244 roku w okolicach Florencji, nad rzeką Arno. Dokładne miejsce jej narodzin pozostaje przedmiotem sporów – niektórzy wskazują na wioskę Signa, inni na zamek w San Martino do Gangalandi w rejonie Lastra Signa. Dzieciństwo Joanny było skromne – zajmowała się pasterstwem, co wskazuje na prostotę i bliskość z naturą od najmłodszych lat. Istnieją rozbieżności co do kolejnego etapu jej życia – niektóre źródła podają, że pozostała dziewicą, inne – że wyszła za ubogiego mężczyznę, który szybko zmarł.
Najważniejszym okresem jej życia był czas spędzony jako pustelnica. Joanna przyjęła habit III Zakonu Franciszkańskiego z rąk franciszkanów z Carmarthen i wybrała życie w odosobnieniu, zamknięta w małej celi na skraju Signy. Mimo izolacji, była dostępna dla ludzi poszukujących duchowej rady, pociechy i wsparcia. Jej misją życiową było niesienie pocieszenia, opieka nad potrzebującymi oraz wspieranie duchowego wzrostu mieszkańców okolicy.
Joanna zyskała reputację świętej już za życia, a jej sława rosła po śmierci 9 listopada 1307 roku. Już w XIV wieku spisywano cuda przypisywane jej wstawiennictwu. Rękopis „Błogosławionej Joanny życie i cuda” (1383–1396) dokumentuje między innymi ochronę przed burzą oraz cudowne ocalenie promu na rzece Arno dzięki jej płaszczowi. W sumie opisano w nim 27 cudów – sześć za jej życia i dwadzieścia jeden po śmierci.
Kult Joanny rozwijał się niemal od początku, co potwierdza relacja z 1383 roku o obchodach jej imienia. Jej relikwie, obecnie spoczywające w kościele św. Jana Chrzciciela w Signie, były przenoszone już w 1365 roku, zapoczątkowując doroczne procesje, które odbywają się do dziś, zwłaszcza w Poniedziałek Wielkanocny. W kaplicy przechowywane są wotywy oraz dzieła sztuki, świadczące o trwałym i żywym kulcie błogosławionej Joanny. Papież Pius VI beatyfikował ją w 1798 roku, uznając jej życie i duchową misję za wyjątkowe.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1953 – Kambodża – Święto Niepodległości
Kambodża, oficjalnie Królestwo Kambodży, to kraj w Azji Południowo-Wschodniej, którego historia jest pełna zarówno chwały, jak i tragedii.
W IX wieku powstało Imperium Khmerów, którego stolicą było Angkor. W XII wieku, za panowania Dżajawarmana VII, osiągnęło ono szczyt potęgi, obejmując tereny dzisiejszej Kambodży, Tajlandii, Laosu, Birmy i Wietnamu. Po okresie upadku, w XIX wieku, Kambodża stała się częścią Indochin Francuskich. Niepodległość uzyskała 9 listopada 1953 roku, co upamiętnia Dzień Niepodległości obchodzony corocznie w tym dniu. W latach 1975–1979 kraj znalazł się pod rządami Czerwonych Khmerów, którzy przeprowadzili brutalną rewolucję, prowadzącą do śmierci około 1,7 miliona ludzi.
Tonle Sap – pływająca wieś, Jadamta, 2012, CC BY-SA 3.0
Kambodża ma około 17 milionów mieszkańców. Dominującą religią jest buddyzm, wyznawany przez około 96% ludności. Muzułmanie stanowią około 2%, a chrześcijanie (głównie katolicy) około 0,13%, co daje około 23 tys. wiernych. Pozostałe 1% to wyznawcy innych religii.
Pierwsze misje katolickie dotarły do Kambodży w XVI wieku, jednak ich rozwój był ograniczony przez polityczne i religijne uwarunkowania. Obecnie Kościół katolicki w Kambodży liczy około 23 tys. wiernych. Kraj podzielony jest na jedną diecezję, diecezję Phnom Penh. Najważniejszym sanktuarium jest katedra św. Józefa w Phnom Penh. Kościół katolicki w Kambodży jest małą, ale aktywną wspólnotą, angażującą się w działalność charytatywną i edukacyjną.
Kambodża stoi przed wieloma wyzwaniami, w tym ubóstwem, korupcją, brakiem dostępu do edukacji i opieki zdrowotnej oraz problemem min lądowych pozostałych po wojnach. Mimo to kraj rozwija się gospodarczo, a społeczeństwo staje się coraz bardziej otwarte na świat.
Kambodża to kraj o bogatej historii, pełen kontrastów, który stara się przezwyciężyć trudną przeszłość i budować lepszą przyszłość dla swoich obywateli.
1989 – Upadek Muru Berlińskiego miał miejsce w nocy z 9 na 10 listopada 1989 roku i stał się symbolem końca zimnej wojny oraz podziału Europy. Wydarzenia te były możliwe dzięki przeprowadzonym w Polsce 4 czerwca 1989r. częściowo wolnych wyborów parlamentarnych.
1846– PapieżPius IXogłosił zawierającą krytykę racjonalizmuencyklikę Qui Pluribus.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1994 – Brat Adam Kądzioła FDP
Br. Adam Kądzioła urodził się 9 października 1911 r. w Ryczowie koło Wadowic jako syn Jana i Anny. Miał dwóch starszych braci – Teofila i Jana. Rodzice zajmowali się rolnictwem. Ochrzczony został w kościele pw. Matki Bożej Królowej Polski dwa dni po swoich narodzinach. Bierzmowanie przyjął w Zduńskiej Woli w 1939 r. W latach 1921-1928 uczęszczał do szkoły podstawowej, którą ukończył z wynikiem ogólnym bardzo dobrym. Jak inni synowie rolników, pomagał w gospodarstwie w czasie lat szkolnych, ale i także po nich przez cztery lata. W latach 1932-1936 pracował u swego starszego brata Teofila, który wyrabiał cegłę.
W maju 1936 r. między nim a ks. Błażejem Marabotto nawiązała się korespondencja, która w tym samym roku przywiodła Adama do Zduńskiej Woli. Już wtedy mówił o swoim powołaniu na brata, a nie na księdza.
W 1937 r. rozpoczął nowicjat, który trwał do wybuchu wojny, tak że nowicjusz nie mógł go zakończyć złożeniem pierwszej profesji zakonnej. Chociaż nie złożył ślubów zakonnych, to pozostał w Zduńskiej Woli do 1943 r., pracując w gospodarstwie i drukarni, z której działalnością zapoznał się już dużo wcześniej. Ponieważ miał dobrą pamięć, często i starsi współbracia odwoływali się do niej. Referował dokładnie wiele spraw i wydarzeń.
W 1943 r. został wywieziony na roboty do Niemiec, gdzie przebywał do 1945 r. Przez cały ten czas potrafił stamtąd utrzymywać kontakt ze wspólnotą zakonną. Po powrocie do Zduńskiej Woli pracował w drukarni i przygotowywał się do złożenia ślubów zakonnych. Pierwsze śluby złożył 8 grudnia 1946 r. w Zduńskiej Woli, a śluby wieczyste w 1949 r. w Otwocku.
W tym czasie i później br. Adam ujawnił swoją wielką pobożność eucharystyczną, uczestnicząc w niedziele i święta we wszystkich czy prawie wszystkich Mszach św. Zawsze na chórze, w kaplicy Trójcy Świętej w Zduńskiej Woli, tak trochę na osobności. Dalsze jego miejsca pracy to drukarnia do 1951 r., a potem sześć lat zakrystia i wreszcie gospodarstwo oraz pomoc ekonomowi domowemu aż po lata osiemdziesiąte. Mimo nawału pracy zawsze miał czas m.in. na rekreację z klerykami. Jako intendent dbał o codzienne zakupy podstawowych artykułów żywnościowych. Wszystko przywoził rowerem, bez względu na porę roku i warunki atmosferyczne. Wtedy też zyskał sobie wielką sympatię osób, z którymi przyszło mu załatwiać różne sprawy.
W czasie stanu wojennego, na skutek dolegliwości sercowych, br. Adam został przeniesiony do Łaźniewa. I tam nie pozostał bez-czynny – choćby obierał ziemniaki w kuchni. Ale ze zdrowiem bywało różnie. Często niedomagał i bywał w szpitalu. Pomocą w tym okazał się jego bratanek lekarz, nie mówiąc już o opiece ze strony współbraci tamtejszej wspólnoty czy spoza niej. Zmarł w Łaźniewie 9 listopada 1994 r., mając za sobą 80 lat życia i 47 lat profesji zakonnej. Został pochowany w grobowcu zakonnym na cmentarzu w Zduńskiej Woli.
C i e k a w o s t k i
◆ Br. Adam lubił zwierzęta domowe i one go lubiły. Rozpoznawały go. Gdy tylko wyszedł na próg domu i chrząknął – miał taką or-ganiczną potrzebę – zwierzęta na podwórku okazywały radość ze spotkania z nim. One znały jego sposób chrząkania i chodzenia, a także jego głos, gdyż lubił z nimi rozmawiać. Gdy udawał się do ogrodu, kotka jak piesek mu towarzyszyła.
1971 – Siostra Maria Kunegunda – Kazimiera Marczak PSMC (1902-1971) – urodzona w Renszewie, zmarła w Zduńskiej Woli mając 69 lat życia i 41 lat profesji zakonnej.
1998 – Siostra Maria Kazimiera – Maria Maruszewska PSMC (1902-1998) – urodzona w Janiszewicach, zmarła w Zalesiu Górnym mając 96 lat życia i 65 lat profesji zakonnej.
2013 – Siostra Maria Dorota – Aniela Madejska PSMC (1924-2013) – urodzona w Goraju, zmarła w Otwocku mając 89 lat życia i 63 lat profesji zakonnej.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP