KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Radzim Gaudenty, pierwszy arcybiskup gnieźnieński
Błogosławiony Radzim Gaudenty, urodzony między 960 a 970 rokiem w czeskim rodu Sławnikowiców, był przyrodnim bratem św. Wojciecha i od młodości przeznaczony do życia duchownego. Razem z Wojciechem wstąpił w 988 roku do zakonu benedyktynów na Awentynie, gdzie przyjął imię Gaudenty i przyjął święcenia kapłańskie. Gdy w 997 roku doszło do wymordowania jego rodziny w Libicach przez możny ród Wrszowców, Radzim, razem z Wojciechem, nie powrócił do Pragi, lecz udał się do Polski. W Prusach był świadkiem męczeństwa Wojciecha, a później uczestniczył w sprowadzeniu jego relikwii do Gniezna.
Radzim powrócił do Rzymu, by włączyć się w negocjacje dotyczące utworzenia metropolii w Polsce oraz wspomóc kanonizację Wojciecha, przekazując opatowi Janowi Kanapariuszowi informacje niezbędne do przygotowania procesu kanonizacyjnego. Po kanonizacji Wojciecha papież Sylwester II ustanowił Radzima arcybiskupem Gniezna. W 1000 roku przybył do Polski razem z cesarzem Ottonem III, uczestnicząc w utworzeniu metropolii gnieźnieńskiej z trzema diecezjami zależnymi: w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu.
Chociaż źródła nie zachowały szczegółowych informacji o działalności Radzima na stolicy gnieźnieńskiej, wiadomo, że miał udział w sprowadzeniu benedyktynów do Polski, aby prowadzili działalność misyjną wśród pogan na zachodnich terenach kraju. Przypisuje mu się również napisanie pierwszego życiorysu misjonarzy męczenników, z którego korzystał później św. Bruno z Kwerfurtu. Zmarł około 1006–1011 roku, a jego ciało prawdopodobnie spoczywa w Pradze. Kult bł. Radzima rozwijał się w cieniu św. Wojciecha, a archidiecezja gnieźnieńska czci go jako swojego patrona, podkreślając jego misję życia: wspieranie Kościoła w Polsce, troskę o rozwój duchowy młodej metropolii oraz krzewienie chrześcijaństwa wśród pogan.
Wspomnienie dowolne – Święty Kalikst I, papież i męczennik
Opis: Papież Kalikst I, Artaud de Montor, Public domain
Święty Kalikst I, żyjący w III wieku, pochodził z Rzymu, z dzielnicy Trastevere. Był synem Domitiusa, a młodość spędził w trudnych okolicznościach – jako niewolnik chrześcijańskiego urzędnika Marka Aureliusza Karpofora. Powierzono mu zarząd pieniędzmi wspólnoty, lecz gdy „bank” upadł, stał się obiektem podejrzeń. Ucieczka z Rzymu zakończyła się niepowodzeniem, a wkrótce później Kalikst trafił do ciężkich robót w kopalniach Sardynii. Ocalał dzięki interwencji swego pana i wstawiennictwu Kościoła.
Po powrocie do Rzymu stopniowo włączał się w życie wspólnoty. Jako archidiakon zarządzał cmentarzem przy Via Appia, dziś znanym jako Katakumby św. Kaliksta, gdzie grzebano papieży i wyznawców Chrystusa. W 217 roku został wybrany biskupem Rzymu, mimo że część wiernych poparła kapłana Hipolita – w ten sposób pojawił się pierwszy antypapież.
Taka postawa budziła sprzeciw surowszych kręgów, ale jednocześnie wskazywała, że Kościół jest przestrzenią miłosierdzia, a nie tylko wspólnotą „bezgrzesznych”.
Kalikst walczył również z błędnymi naukami, jak sabelianizm czy monarchianizm, broniąc prawdy o Trójcy Świętej. Jego pontyfikat zakończył się w 222 roku, kiedy podczas prześladowań poniósł śmierć męczeńską. Początkowo spoczął na cmentarzu Kalepodiusza przy Via Aurelia, a później jego relikwie przeniesiono do bazyliki Matki Bożej na Zatybrzu.
Wspomnienie dowolne – Święta Małgorzata Maria Alacoque, dziewica
Opis: Saint Margaret Mary Alacoque Contemplating the Sacred Heart of Jesus, Corrado Giaquinto, około 1765, Public domain
Święta Małgorzata Maria Alacoque urodziła się 22 lipca 1647 roku w Burgundii. Już jako małe dziecko, w wieku zaledwie czterech lat, złożyła ślub czystości, a lata choroby i trudne doświadczenia rodzinne ukształtowały jej duchową dojrzałość. Po śmierci ojca znalazła się pod opieką wymagających krewnych, gdzie cierpliwie znosiła liczne upokorzenia. Mimo to w jej sercu coraz mocniej wzrastało pragnienie całkowitego oddania się Bogu.
Dopiero w wieku 24 lat wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Nawiedzenia w Paray-le-Monial. Tam, żyjąc w ukryciu i posłuszeństwie, otrzymała szczególną łaskę – od 1674 roku przez wiele miesięcy doświadczała objawień, w których Chrystus ukazywał jej swoje Serce płonące miłością do ludzi, lecz zarazem boleśnie zranione ich obojętnością.
Misją specjalną życia Małgorzaty było głoszenie nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusa. Pan Jezus powierzył jej wezwanie do wynagradzania za grzechy, do częstej Komunii świętej, zwłaszcza w pierwsze piątki miesiąca, oraz do czuwania przy Nim w godzinie Jego konania w Ogrójcu. Choć spotkała się z niezrozumieniem i sprzeciwem, wytrwale szerzyła orędzie miłości i miłosierdzia. Dzięki jej staraniom w klasztorach zaczęto obchodzić święto Serca Jezusowego, a w Paray-le-Monial wzniesiono kaplicę ku Jego czci.
Święta Małgorzata Maria zmarła 17 października 1690 roku. Jej życie i świadectwo sprawiły, że została nazwana „świętą od Serca Jezusowego”. To właśnie dzięki niej nabożeństwo do Serca Chrystusa rozprzestrzeniło się w całym Kościele i do dziś pozostaje źródłem duchowej odnowy i nadziei dla wiernych.
Wspomnienie dowolne –Święty Jan Ogilvie, prezbiter i męczennik
Opis: John Ogilvie, nieznany autor, Public domain
Jan Ogilvie urodził się w 1579 roku w szkockim Keith w rodzinie protestanckiej. W młodym wieku wyjechał na naukę do Francji i innych ośrodków Europy Środkowej, gdzie zetknął się z katolicyzmem. Zgłębiana teologia i filozofia sprawiły, że porzucił wyznanie ojców i 24 grudnia 1599 roku wstąpił do jezuitów w Brnie. Po święceniach kapłańskich, które przyjął w Paryżu w 1610 roku, rozpoczął posługę w Rouen, a jego największym pragnieniem stało się powrócenie do Szkocji, aby nieść tam wiarę katolicką mimo prześladowań.
W 1613 roku, za zgodą generała zakonu Klaudiusza Aquavivy, przybył potajemnie do ojczyzny. W przebraniu żołnierza działał na terenie Renfrewshire, sprawując Eucharystię i umacniając wiernych. Po niespełna roku został zdradzony, uwięziony i poddany torturom. Żądano od niego zdrady katolików i uznania władzy religijnej króla. On jednak konsekwentnie trwał przy Kościele i jego misją życiową stało się dawanie świadectwa o prymacie wiary i o najwyższej lojalności wobec Chrystusa i papieża, a nie wobec ziemskiej władzy.
Za wytrwałość w tej postawie zapłacił życiem – 10 marca 1615 roku powieszono go w Glasgow. Zginął jako trzydziestosześcioletni jezuita, wierny powołaniu i misji, którą przyjął świadomie i z odwagą. Jego przykład, przypomniany przez papieża Benedykta XVI w 2010 roku, pozostaje dla kapłanów i wiernych wezwaniem do wierności Ewangelii nawet w obliczu prześladowań.
Wspomnienie dowolne – Święta Fortunata, męczennica
Opis: Santa Fortunata, patrona espiritual de Moquegua, User:Fidelmoquegua, 2007, CC BY-SA 2.5
Święta Fortunata należy do grona tych świętych, których życie znamy jedynie fragmentarycznie, a pamięć o nich przetrwała głównie dzięki świadectwu wiary i czci oddawanej przez wieki. Była chrześcijanką żyjącą w III wieku i w czasach prześladowań cesarza Dioklecjana poniosła męczeńską śmierć, prawdopodobnie około roku 303. Jej życie otacza mgła legendy, ale jedno pozostaje pewne – odważnie wybrała wierność Chrystusowi, nawet gdy groziło to utratą życia.
Misją św. Fortunaty było dawanie świadectwa czystej i niezłomnej wiary. Jako dziewica i męczennica ukazuje wzór całkowitego oddania Bogu, pokazując, że miłość do Zbawiciela jest mocniejsza niż strach przed cierpieniem i śmiercią. Jej przykład miał umacniać współczesnych w czasach prześladowań, a dziś przypomina, że chrześcijaństwo wymaga odwagi, wierności i zdolności do ofiary.
Kościół wspomina Fortunatę 14 października. Jest patronką miasta Moquegua w Peru, gdzie w Katedrze Santo Domingo przechowywane są jej relikwie. Co roku w dniach 12–14 października wierni gromadzą się tam, aby dziękować za jej wstawiennictwo. To dowód, że świadectwo młodej męczennicy sprzed wieków wciąż pozostaje żywe i inspirujące dla kolejnych pokoleń wierzących.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1962 – Pierwsze oficjalne zebranie robocze ojców soborowych – początek rzeczywistej pracy Soboru Watykańskiego II.
Opis: Second Vatican Council, Lothar Wolleh , 2012, CC BY-SA 3.0
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
Kazimierz Kamieński „Huzar” (1919–1953). Urodził się 8 stycznia 1919 r. w Markowie-Wólce na Podlasiu. W czasie II wojny światowej walczył w szeregach Armii Krajowej, uczestniczył w Akcji „Burza”, a po 1945 roku nie złożył broni. Był jednym z najwybitniejszych i najdłużej działających dowódców powojennego podziemia niepodległościowego. Kierował strukturami ROAK i WiN, prowadząc skuteczną walkę z reżimem komunistycznym na terenie Mazowsza i Podlasia. Aresztowany we wrześniu 1952 r. przez UB, był brutalnie torturowany. Skazany na sześciokrotną karę śmierci, został stracony 11 października 1953 r. w Białymstoku. Jego szczątki odnaleziono po latach – pogrzeb z honorami państwowymi odbył się 14 października 2007 r. Pośmiertnie odznaczony Orderem Orła Białego.
Opis: Kpt. Kazimierz Kamieński „Huzar”, ostatni dowódca 6 Brygady Wileńskiej, nieznany autor, nieznana data, Public domain
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP