KALENDARZ LITURGICZNY
Święto – Łukasz Ewangelista
Święty Łukasz, urodzony w Antiochii Syryjskiej, był poganinem i człowiekiem wykształconym, dobrze obeznanym z literaturą i kulturą swojej epoki. Z zawodu lekarz, w pełni oddany nauce Chrystusa, przyjął wiarę w Jezusa w latach 40. n.e., jeszcze przed nawiązaniem współpracy ze św. Pawłem Apostołem. Jako jego wierny towarzysz podróży i pomocnik, Łukasz pozostał przy Apostole aż do jego uwięzienia w Rzymie, co pozwoliło mu zdobyć rzetelne informacje do swoich późniejszych dzieł.
Misją życia Łukasza była staranna dokumentacja nauki i życia Jezusa Chrystusa oraz początków Kościoła. Choć sam najprawdopodobniej nie znał osobiście Jezusa, wnikliwie badał świadków wydarzeń, by przekazać prawdę w swoich tekstach. Jego Ewangelia wyróżnia się kronikarską dokładnością i szczegółowym opisem wydarzeń z dzieciństwa Jezusa, w tym zwiastowania, narodzenia i nawiedzenia św. Elżbiety, a także sceny z życia Matki Bożej. Łukasz wprowadził wiele przypowieści i opowieści nieobecnych w innych Ewangeliach, jak przypowieść o miłosiernym Samarytaninie, synu marnotrawnym czy nieurodzajnym drzewie, a także relacje o cudach i uzdrowieniach, m.in. o nawróceniu Zacheusza.
Drugim niezwykle ważnym dziełem Łukasza są Dzieje Apostolskie, opisujące powstanie i rozwój wczesnego Kościoła, dokumentujące działalność Apostołów, zwłaszcza św. Pawła. Dzięki osobistemu uczestnictwu w wielu podróżach apostolskich i skrupulatnemu zbieraniu informacji od naocznych świadków, Łukasz pozostawił świadectwo wiary oraz historii Kościoła, które do dziś służy zarówno wiernym, jak i badaczom historii chrześcijaństwa.
Święty Łukasz pozostawił po sobie także spuściznę artystyczną – według tradycji malował portrety Jezusa, apostołów i Matki Bożej. Jego atrybuty w ikonografii to księga, paleta, przyrządy medyczne, wół oraz postać Matki Bożej. Zmarł w Beocji w wieku 84 lat, pełen Ducha Świętego. Jego relikwie znajdują się w Padwie, a czczony jest jako patron m.in. lekarzy, malarzy i introligatorów.
Wspomnienie dowolne –Błogosławieni Męczennicy Daudi Okelo i Gildas Irwa
Daudi Okelo (1902 ca.-1918) e Jildo Irwa (1906 ca.-1918), vatican.va
Błogosławieni Daudi Okelo i Gildas Irwa byli duchownymi z Ugandy, którzy oddali życie w wierze podczas prześladowań chrześcijan w Afryce w XX wieku. Daudi Okelo, urodzony w 1918 roku, oraz Gildas Irwa, urodzony w 1920 roku, zostali wychowani w tradycji chrześcijańskiej i wybrali drogę kapłaństwa, widząc w nim możliwość służby Bogu i ludziom. Ich życie było nacechowane głębokim oddaniem Ewangelii oraz troską o rozwój Kościoła lokalnego, w szczególności wśród młodzieży i wspólnot parafialnych.
Misją życia obu błogosławionych było głoszenie Ewangelii i wzmacnianie wiary w regionach, gdzie chrześcijaństwo spotykało się z oporem. Za swoją wierność i odwagę w obronie prawdy chrześcijańskiej zostali aresztowani i zamordowani w 1945 roku, pozostając wierni zasadom wiary aż do końca. Ich śmierć była świadectwem niezłomnej wierności Bogu i ukazaniem, że nawet w obliczu zagrożenia życia warto podążać ścieżką powołania.
Świadectwo życia Daudi Okelo i Gildasa Irwy inspiruje współczesnych wiernych do odwagi w głoszeniu Ewangelii i troski o wspólnotę Kościoła. Poprzez ich męczeństwo Kościół ukazuje nie tylko heroizm w wierze, ale również znaczenie osobistego świadectwa w budowaniu duchowej jedności wiernych. Zostali beatyfikowani jako przykład chrześcijańskiego poświęcenia, a ich życie pozostaje wzorem odwagi i pełnego oddania się misji Bożej.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
Azerbejdżan– Święto Niepodległości
Azerbejdżan, położony na Zakaukaziu, ma bogatą historię sięgającą starożytności. W VIII wieku doszło do arabizacji i islamizacji regionu. W XIII wieku Azerbejdżan znalazł się pod wpływem mongolskim, a później Timuridów. W 1918 roku ogłoszono niepodległość, jednak w 1920 roku kraj został zajęty przez ZSRR. Po rozpadzie ZSRR w 1991 roku Azerbejdżan ponownie stał się niepodległym państwem.
Azerbejdżan jest państwem świeckim, jednak około 93,4% do 96,9% ludności identyfikuje się jako muzułmanie. Większość z nich to szyici (około 85%), z mniejszością sunnitów (około 15%). Inne religie, mniejszość chrześcijańska stanowi 3,1 %, są praktykowane przez różne grupy etniczne kraju.
Chrześcijaństwo pojawiło się na ziemiach Azerbejdżanu już w pierwszych wiekach naszej ery, kiedy to pierwsi misjonarze chrześcijańscy z Jerozolimy dotarli na te tereny. W XIX wieku, w okresie rosyjskim, katolicka obecność w Azerbejdżanie była związana z Polakami, którzy przybyli do Baku w związku z rozwojem przemysłu naftowego.
Obecnie Kościół katolicki w Azerbejdżanie jest reprezentowany przez Prefekturę Apostolską Baku, która obejmuje cały kraj. W 2011 roku została ustanowiona jako jedyna jednostka administracyjna Kościoła katolickiego w Azerbejdżanie.
Szacuje się, że w Azerbejdżanie mieszka około 570 katolików, z czego część to lokalni wierni, a część to cudzoziemcy pracujący w kraju. W Baku znajduje się kościół pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, który stanowi centrum katolickiego życia w mieście i całym kraju Azerbejdżan, leżący na Zakaukaziu, posiada historię sięgającą starożytności. Region ten był świadkiem wpływów Persji, Arabów i Mongołów, a w średniowieczu – Timuridów. W 1918 roku, po upadku Imperium Rosyjskiego, Azerbejdżan ogłosił niepodległość jako Republika Demokratyczna. W 1920 roku kraj został włączony do ZSRR, by po jego rozpadzie w 1991 roku odzyskać pełną suwerenność.
Święto Niepodległości Azerbejdżanu, obchodzone 18 października, upamiętnia ustanowienie niepodległej Republiki Demokratycznej Azerbejdżanu w 1918 roku. Jest to dzień radości narodowej i refleksji nad walką o wolność, suwerenność i niezależność państwa. Obchody podkreślają patriotyzm, dumę z odzyskanej wolności i pamięć o wszystkich, którzy przyczynili się do utrzymania niepodległości kraju.
Azerbejdżan jest państwem świeckim, a większość jego mieszkańców to muzułmanie – szyici (około 85%) i sunnici (około 15%). Oprócz islamu w kraju istnieją też mniejsze wspólnoty chrześcijańskie i innych religii.
Kościół katolicki w Azerbejdżanie reprezentuje Prefektura Apostolska Baku, obejmująca cały kraj. Pierwsi misjonarze dotarli na te tereny już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, jednak obecna struktura katolicka powstała głównie dzięki Polakom w XIX wieku. W Baku znajduje się kościół pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – główne sanktuarium katolików w Azerbejdżanie. Liczba wiernych katolickich w kraju wynosi około 570 osób.
Kościół katolicki w Azerbejdżanie działa przede wszystkim poprzez duszpasterstwo i edukację religijną. Jego misją jest wspieranie lokalnych wiernych, zachowanie dziedzictwa chrześcijańskiego oraz dialog międzywyznaniowy w wielokulturowym społeczeństwie.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Ks. Łukasz Mikołajczyk FDP – 44 lata życia, 20 lata życia zakonnego, 14 lat kapłaństwa.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
707–Jan VII,papież
Porträt des Papstes Johannes VII, Mozaikarz Bizantyński, 705-707, Public domain
Jan VII, pochodzący z Sycylii, objął Stolicę Piotrową w 705 roku. Jego pontyfikat był krótki, lecz znaczący pod względem duchowym i kulturalnym. Jan VII zasłynął przede wszystkim jako człowiek głębokiej pobożności oraz opiekun Kościoła w trudnym okresie napięć politycznych i religijnych w Rzymie.
Jego misja życiowa koncentrowała się na ochronie i upiększaniu miejsc świętych, szczególnie bazylik rzymskich. Papież Jan VII zwrócił szczególną uwagę na architekturę sakralną, wprowadzając prace dekoracyjne w Kościele św. Piotra i innych ważnych obiektach. W swoich działaniach starał się łączyć troskę o duchowość wiernych z szacunkiem dla dziedzictwa chrześcijańskiej sztuki.
Ponadto Jan VII był papieżem, który starał się utrzymywać równowagę między wymaganiami cesarstwa bizantyjskiego a niezależnością Kościoła w sprawach religijnych. Jego pontyfikat, choć krótki, pozostawił ślad w postaci zachowanej troski o liturgię, kościelne tradycje oraz rozwój materialny świątyń, co ukazuje jego misję jako strażnika wiary i opiekuna dziedzictwa Kościoła.
1417–Grzegorz XII, papież
Portrait of Pope Gregory XII, Girolamo Muziano, XVI w., Public domain
Grzegorz XII, wywodzący się z Wenecji, objął Stolicę Piotrową w 1406 roku w okresie głębokiego podziału Kościoła, zwanego wielką schizmą zachodnią. Jego pontyfikat przypadł na czas, gdy w Rzymie i Awinionie rywalizowało kilku papieży, co znacząco osłabiało autorytet Kościoła i budziło niepokój wśród wiernych.
Misją specjalną życia Grzegorza XII była przywrócenie jedności Kościoła. Papież świadomie podejmował decyzje mające zakończyć konflikt między rywalizującymi papieżami, wykazując wielką odwagę i pokorę. W 1415 roku, w trosce o dobro Kościoła i jego jedność, zgodził się abdykować – decyzja ta była aktem bezprecedensowym, który pozwolił na zakończenie schizmy podczas soboru w Konstancji.
Grzegorz XII dążył również do utrzymania stabilności Kościoła wobec nacisków politycznych i zagrożeń zewnętrznych. Jego pontyfikat, choć nacechowany trudnościami, pozostaje symbolem poświęcenia dla dobra wspólnego Kościoła, pokazując, że najwyższym celem jego życia była ochrona jedności i autorytetu papieskiego ponad własnymi ambicjami.
1503–Pius III, papież
Pius III, autor nieznany, data nieznana, Public domain
Pius III, właściwie Francesco Todeschini Piccolomini, urodził się w 1439 roku we Włoszech, w znanej arystokratycznej rodzinie Piccolomini. Jego pontyfikat był wyjątkowo krótki – trwał zaledwie 26 dni w 1503 roku – jednak jego życie i wybór na papieża miały znaczenie duchowe i symboliczne.
Misją specjalną życia Piusa III było dążenie do pojednania i łagodzenia sporów w Kościele. Jako człowiek o głębokiej pobożności i skromnym usposobieniu starał się łagodzić napięcia między różnymi frakcjami duchowieństwa i szlachty, które miały wpływ na funkcjonowanie Stolicy Apostolskiej. Jego krótki pontyfikat miał pokazać, że nawet w czasach politycznych zawirowań papież może pełnić funkcję mediatora i strażnika pokoju w Kościele.
Pius III, mimo krótkiego urzędowania, pozostaje symbolem duchowej pokory i oddania dobru wspólnemu Kościoła. Jego życie ukazuje, że misją papieża nie zawsze jest tylko sprawowanie władzy, ale także troska o jedność i harmonię wspólnoty wiernych.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2020 – Siostra Maria Gerarda – Łucja Krzymianowska PSMC (1933–2020) – urodzona w Zduńskiej Woli, zmarła w Zalesiu Górnym mając 87 lat życia i 62 lat profesji zakonnej.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP